Σκοτεινή Θάλασσα – Πρεμιέρα απόψε για τη νέα δραματική σειρά του MEGA

Με την oμάδα Le Cirque Petit περιόδευσε στην Ελλάδα και το εξωτερικό δίνοντας παραστάσεις σε πλατείες, δρόμους, θέατρα, εργοστάσια, σχολεία και νοσοκομεία. Έλενα Μεγγρέλη πρωταγωνιστεί στην αστυνομική σειρά του Mega, «Σκοτεινή θάλασσα».

Η ηθοποιός σε συνέντευξή της μίλησε για το πώς ήταν παιδί, για το αν έχει φοβίες και ποιες είναι αυτές, αλλά και για τα μαθήματα που της έδωσε η καραντίνα.

Πώς προέκυψε τελειώνοντας το σχολείο να σπουδάσεις Κοινωνιολογία;

Κατά τύχη. Συμπλήρωσα το μηχανογραφικό προς μια θεωρητική κατεύθυνση. Κι έκατσε αυτή η σχολή. Για την ακρίβεια, δεν πίστευα ότι θα περνούσα οπουδήποτε, γιατί ήμουν μια μέτρια μαθήτρια. Ημουν πολύ ζωηρή. Απλά τα έπαιρνα εύκολα από τους καθηγητές. Δεν καθόμουν να διαβάσω με τις ώρες.

Τι παιδί ήσουν;

Μάλλον έζησα μια ροκ εφηβεία. Μου άρεσε οτιδήποτε ήταν εκτός πλαισίων. Μηχανάκια, παρέες στις πλατείες. Ετσι, κάποια στιγμή γνώρισα μια παρέα φίλων με τους οποίους στήναμε αυτοσχέδιες παραστάσεις τσίρκου. Υστερα αυτό έγινε δουλειά. Κάναμε show σε επιδείξεις μόδας, σε ξενοδοχεία, σε πάρτι, σε γιορτές, σε δήμους, όπου μπορείς να φανταστείς. Κάπως έτσι προέκυψε η επιθυμία να ασχοληθώ με το θέατρο.

Βασίλης Μηλιώνης βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

Tι είναι για σένα το τσίρκο;

Εχει μια κακή έννοια το τσίρκο. Αλλά δεν είναι έτσι. Απαιτεί πειθαρχία. Η ζωή μπορεί να γίνει τσίρκο, αλλά είναι και η φράση του τραγουδιού «η ζωή είναι μεγάλη, μην την κάνεις καρναβάλι». Πάντως, ως τέχνη απαιτεί αυστηρή προπόνηση, να ξεπερνάς τα όρια, να αλλάζεις ρόλους και μάσκες, να γίνεσαι κάποιος άλλος.

Εσύ φοράς μάσκες στη ζωή σου;

Υπάρχει μια θεωρία στην Κοινωνιολογία που λέει πως όλοι είμαστε ρόλοι, εκτός από ης στιγμές που είμαστε μόνοι μας. Και εννοείται πως έχω διαφορετικούς ρόλους, γιατί απέναντι σε κάθε κατάσταση και σε κάθε άνθρωπο φέρεσαι διαφορετικά. Δεν είμαι η ίδια όταν πάω σε μια πρόβα, όταν είμαι μ’ έναν σύντροφο, όταν δίνω μια συνέντευξη, όταν κάνω μάθημα. Κάθε μέρα όλοι μας παίζουμε έναν ρόλο. Είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα.

Εχεις φοβίες και ποιες είναι αυτές;

Φοβάμαι πολύ τις κατσαρίδες. Φοβάμαι μην πάθει κάποιος δικός μου κάτι και τώρα με τον covid άρχισα να φοβάμαι την έννοια του εγκλεισμού. Το ότι δεν μπορώ να φύγω από κάπου ανά πάσα στιγμή. Επειδή κάνω μαθήματα θεάτρου σε παιδιά, με δυσκόλεψε η τηλεργασία. Είχα βαρεθεί να κυκλοφορώ συνέχεια στο σπίτι με τις φόρμες. Βούλιαξα στη μαυρίλα, στον τρόμο και κάποια στιγμή, γιατί κάθε κακό έχει και ένα καλό, αποφάσισα να αλλάξω τη σκέψη μου και το συναίσθημα μου. Γιατί η σκέψη παράγει το συναίσθημα.

Ανακάλυψα ότι είχα δυνάμεις που δεν ήξερα. Οπως το να πέφτω, αλλά να έχω και τα κότσια, αν θες, να μπορώ να σηκωθώ. Ολο το σκοτάδι αυτό μου γύρισε ανάποδα στο μυαλό και άρχισα να ντύνομαι, να βάφομαι και να φοράω γόβες με τακούνια για να πάω να ψωνίσω στο σούπερ μάρκετ. Με φουλ λαμπερό ντύσιμο, να περιμένω στην ουρά για τα τυριά. Πήγαινα στη λαϊκή και φορούσα βραδινό φόρεμα. Ηταν ή μάλλον ήμουν μια πολύ σουρεαλιστική εικόνα, αν και ζούσαμε και ζούμε όλοι μια πολύ σουρεαλιστική πραγματικότητα. Και αν και είχα χρόνο να σκεφτώ, το μόνο που κατάλαβα απ’ όλο αυτό είναι πως τα πάντα στη ζωή μπορούν να ανατραπούν. Πως δεν μπορείς να είσαι βέβαιος για τίποτα και η ζωή είναι με τους όρους της και όχι μ’ αυτά που εσύ σχεδιάζεις.

Τι μαθήματα σου έδωσε η καραντίνα;

Ετυχε να χωρίσω λίγο πριν από την καραντίνα, μετά από μια σχέση 10 χρόνων. Τότε δεν το είχα πάρει τόσο επίπονα, γιατί έπαιζα στο θέατρο. Οπότε ήμουν σ’ ένα διαρκές τρέξιμο. Οταν όμως κλειστήκαμε μέσα και έμεινα αναγκαστικά με τον εαυτό μου, τότε ουσιαστικά συνειδητοποίησα ότι μετά από 10 χρόνια ήμουν μόνη μου. Κι εκεί πόνεσα. Εκεί έκλαψα για το τέλος της σχέσης μου. Ταρακουνήθηκα. Αλλά ευτυχώς, αμέσως ζήτησα βοήθεια. Βγήκα πολύ πληγωμένη και ευάλωτη και εκεί ήρθαν οι φίλοι και με βοήθησαν, δεν γινόταν, να το ξεπεράσω χωρίς αυτούς. Και ήμουν τυχερή, γιατί βρήκα ανθρώπους που με βοήθησαν σε όλα τα επίπεδα. Είχα οικονομική, ψυχολογική, οποιαδήποτε υποστήριξη.

Σκοτεινή Θάλασσα: Η νέα δραματική σειρά μυστηρίου κάνει απόψε πρεμιέρα

Κανένας φίλος μου δεν μου αρνήθηκε το παραμικρό. Και τους αγαπώ γι’ αυτό. Γιατί η αγάπη και η συμπαράσταση δεν είναι δεδομένες. Επίσης άλλο ένα θετικό μέσα από το αρνητικό. Ανακάλυψα ότι έχω ανθρώπους που με αγαπάνε πραγματικά και νοιάζονται. Και άλλο ένα θετικό ακόμα. Φοβόμουν πολύ τη μοναξιά και μέσα στην καραντίνα, στην απομόνωση και τον χωρισμό αγκάλιασα τον φόβο μου, συμφιλιώθηκα μαζί του, τον είδα κατάματα και έμαθα να αγαπώ τη μοναξιά. Πλέον δεν είναι φόβος, είναι φίλη μου. Εβλεπα τη μοναξιά ως τιμωρία, τώρα κατάλαβα πως μερικές φορές μπορεί να είναι και ευλογία. Καθόμουν άπειρες ώρες και κοίταζα τον ήλιο από το παράθυρο και αισθανόμουν την απόλυτη πληρότητα. Απόλυτα ευλογημένη, πως είναι καλύτερα που είμαι μόνη μου.

Έλενα Μεγγρέλη: «Ονειρεύομαι τη στιγμή που όλοι θα γιορτάζουν την αγάπη ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικής ταυτότητας»

Χαμογελαστή, ευγενική, αποφασισμένη να πετύχει τους στόχους της και να διαλύει τα γκρίζα σύννεφα που κατά καιρούς εμφανίζονται φτιάχνοντας τη δική της άνοιξη ακόμα και μέσα στον χειμώνα, η Έλενα Μεγγρέλη θυμίζει ηρωίδα βγαλμένη από κάποιο παραμύθι. Ζει στο κέντρο, της αρέσει να διαβάζει, προσπαθεί να βλέπει 1 θεατρική παράσταση κάθε εβδομάδα, λατρεύει να κοιτά τον κόσμο από ψηλά και νιώθει ευγνώμων που μπορεί να κάνει αυτό που αγαπά, να ασχολείται με την υποκριτική.

Την συναντήσαμε στον λόφο Αρδηττού ένα απόγευμα Παρασκευής και μας μίλησε με μεγάλη χαρά για τον ρόλο της και αρκετό ενθουσιασμό για τα Αλβανικά που χρειάστηκε να μάθει. Μας είπε ακόμα για τις παραστάσεις που έδινε στον δρόμο πριν χρόνια, τη ζωή πάνω σε ξυλοπόδαρα αλλά και το πόσο την επηρεάζουν όσα συμβαίνουν γύρω μας, από τον κορονοϊό μέχρι τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Έλενα Μεγγρέλη βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

Πως προέκυψε η συμμετοχή σου στη “Σκοτεινή θάλασσα”;

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω κάνει πολλή τηλεόραση. Είχα κάνει πριν χρόνια στις “Καλές δουλειές” έναν μικρό ρόλο με την Ρένα Εσκενάζυ. Μετά έκανα τις “Ηρωίδες” που παρότι ήταν μια πάρα πολύ ωραία σειρά είχε άδοξο τέλος. Και τώρα ήρθε η ΄”Σκοτεινή θάλασσα”. Χτύπησε το τηλέφωνό μου μέσα στην καραντίνα – δε θυμάμαι σε ποια ακριβώς φάση γιατί έχω χάσει λίγο την αίσθηση του χρόνου – ήταν η Ηρώ Γάλλου που μου είπε ότι θα ήθελε να κάνω δοκιμαστικό για δυο ρόλους. Ο ένας ήταν η Ναταλία.

Έστειλα το tape μου αλλά πέρασε πάρα πολύς καιρός οπότε φαντάστηκα ότι δεν έπαιζε το ενδεχόμενο να με πάρουν. Μετά από αρκετό καιρό χτύπησε τελικά το τηλέφωνο και ήταν πάλι η Ηρώ Γάλλου που μου είπε ότι πήρα τον ρόλο της Ναταλίας. Έκανα μια ανάγνωση με τον Γρηγόρη Καραντινάκη, τον Βασίλη Καρφή και τους άλλους συντελεστές και κάπως έτσι έκλεισε αυτή η τόσο όμορφη δουλειά.

Επομένως δεν ήταν επιλογή σου να μην κάνεις πολύ τηλεόραση;

Όχι, ήταν κάτι που έτυχε. Δεν είναι κάτι που επεδίωξα, απλά έτυχε.

Η σύμπραξη με την Ναταλία πως είναι; Μοιάζει να είναι ένας κόντρα ρόλος στην Έλενα,

Ναι ισχύει. Τη Ναταλία όμως την συμπάθησα εξ αρχής. Η Ναταλία είναι ένας άνθρωπος που έχει ένα ιδεώδες και έναν “στόχο” που τον εξυπηρετεί μέχρι τέλους χωρίς όμως να πατά επί πτωμάτων. Για εκείνη, το παν ήταν να κάνει οικογένεια. Επειδή αυτό ερχόταν σε κόντρα με τη σεξουαλική της ταυτότητα, βρήκε έναν τρόπο με τον Ηρακλή που είχε το αντίστοιχο “εμπόδιο” μέσα από την αγάπη, να το ξεπεράσουν και να καταφέρουν να δημιουργήσουν μια πολύ ευτυχισμένη οικογένεια. Η οικογένειά τους, πέρα από τα ψέματα και τις ίντριγκες που συμβαίνουν λόγω της εξαφάνισης της Άννας, είναι πολύ ευτυχισμένη. Έχουν μια ποιότητα ζωής η Ναταλία, ο Ηρακλής και τα παιδιά τους.

Το γεγονός όμως πως κρύβεται από τον περίγυρό της δεν την κάνει να αισθάνεται και μια καταπίεση;

Ναι αλλά δεν κρύβεται από τον σύντροφό της. Εκεί είναι και η συμπάθειά μου απέναντί της. Δεν το επικροτώ σε καμία περίπτωση αλλά το βρίσκω με έναν τρόπο συγκινητικό το ότι ένας άνθρωπος που είχε μια δυσκολία, βρήκε έναν άλλο άνθρωπο που είχε μια αντίστοιχη δυσκολία, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη και μαζί δημιούργησαν μια πολύ όμορφη οικογένεια. Σίγουρα θα ήταν πολύ πιο γενναίο από την πλευρά και των δυο, να είναι ανοιχτοί από την αρχή για τη σεξουαλικότητά τους, να βγουν από τη ντουλάπα και να πουν “αυτοί είμαστε”.

Επειδή η ελληνική κοινωνία όμως, ακόμα και σήμερα, θεσμικά και νομοθετικά δεν δίνει βήμα για τη δημιουργία οικογένειας στους ομοφυλόφιλους , βρίσκω συγκινητική τη “συμμαχία” αυτών των δυο ατόμων να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα, σε καμία περίπτωση δεν εννοώ συγκινητικό το ψέμα ή το “κρύψιμο¨ της σεξουαλικής ταυτότητας κάποιου.

Κατά τα άλλα, ονειρεύομαι τη στιγμή που ο κάθε άνθρωπος θα βιώνει ανοιχτά τη σεξουαλικότητά του και θα γιορτάζει την αγάπη του και την οικογένειά του ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικής ταυτότητας.