Θάνος Τοκάκης βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά
11 Φεβρουαρίου 1980 (41 ετών)
Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνική
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσα Ελληνικά
Ομιλούμενες γλώσσες Ελληνικά
Σπουδές Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα Ηθοποιός
Οικογένεια
Σύζυγος Βίκυ Παπαδοπούλου (ν. 2017)
Αξιώματα και βραβεύσεις
Βραβεύσεις Βραβείο Χορν 2011 Βραβείο Ιρις Β’ Ανδρικού Ρόλου 2020
Εν ενεργεία 2005-σήμερα

Ο Θάνος Τοκάκης (Αθήνα, 11 Φεβρουαρίου 1980) είναι Έλληνας ηθοποιός. Το 2011 του απονεμήθηκε το βραβείο υποκριτική “Βραβείο Χορν”.[

Βιογραφικό
Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Μετά το τέλος της σπουδών του ξεκίνησε να εργάζεται ως ηθοποιός στο θέατρο συμμετέχοντας σε διάφορες παραστάσεις. Έγινε αρκετά γνωστός στο ευρύ κοινό το 2005 όταν πήρε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην κωμική σειρά του Mega Channel Πενήντα Πενήντα. Εκεί από το 2005 μέχρι το 2011 υποδύθηκε τον Αχιλλέα Λινάρδο, παίζοντας μαζί με τον Πέτρο Φιλιππίδη, τον Σάκη Μπουλά, τον Παύλο Χαϊκάλη, την Άβα Γαλανοπούλου και την Σοφία Πανάγου.

Ακολούθησαν κι άλλες τηλεοπτικές συμμετοχές στις σειρές 10η εντολή, Σε είδα, Αληθινοί Έρωτες, Ο 3ος Νόμος και Ου Φονεύσεις. Τη σεζόν 2021 έκανε την εμφάνισή του στην σειρά Καρτ Ποστάλ.

 

Κινηματογράφος
Στον κινηματογράφο έκανε το ντεμπούτο του το 2009 στην ταινία Το Κακό: Στην εποχή των ηρώων. Ακολούθησαν οι ταινίες Παν.δη.μία και Play. Το 2017 έγραψε το σενάριο της ταινίας Καουμπόης ενώ είχε και συμμετοχή ως ηθοποιός σε αυτή. Το 2019 έλαβε μέρος σε διάφορες κινηματογραφικές παραγωγές όπως Το Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών, Ενήλικοι στην Αίθουσα και Ευτυχία. Για την ερμηνεία του στην τελευταία ταινία κέρδισε το βραβείο Β΄ αντρικού ρόλου στα βραβεία Ίρις το 2020.

Προσωπική ζωή
Στις 3 Σεπτεμβρίου του 2017 παντρεύτηκε στην Πάτμο με την επίσης ηθοποιό Βίκυ Παπαδοπούλου.

Θάνος Τοκάκης: «Δυστυχώς συνειδητοποίησα ότι με ένα χτύπημα των δαχτύλων η ζωή σου αλλάζει»

Όσα δήλωσε ο Θάνος Τοκάκης.

Ο Θάνος Τοκάκης παραχώρησε συνέντευξη στο Hello! και στον δημοσιογράφο Γιάννη Βίτσα κι αναφέρθηκε στην τραγική απώλεια του αδερφού του.

Το 2021 ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά για εσένα καθώς έχασες τον αδερφό σου, Βασίλη, από καρκίνο. Τι σε δίδαξε αυτή η απώλεια;

Με δίδαξε πολλά. Όλοι όσοι έχουν έναν πολύ δικό τους άνθρωπο το γνωρίζουν αυτό. Οφείλεις να συνεχίσεις να ζεις γι΄αυτόν που έφυγε και να καταλαβαίνεις ότι είσαι πολύ τυχερός που εσύ εξακολουθείς να έχεις ζωή. Δυστυχώς συνειδητοποίησα ότι με ένα χτύπημα των δαχτύλων η ζωή σου αλλάζει – και αυτό είναι κάτι που ο Βασίλης μου έλεγε κάθε μέρα μέχρι που έφυγε.

Τι σου έλεγε;

Μου το έλεγε χωρίς να μιλά, με αυτό που βίωνε, ότι δηλαδή από τη μια στιγμή στην άλλη αλλάζουν τα πάντα. Τα λόγια είναι μικρά και λίγα μπροστά στα μηνύματα που μου περνούσε ο Βασίλης.

Θάνος Τοκάκης: Βοήθεια! Όχι άλλο…”αυτός, αυτοί και τα…ΕΜΒΟΛΙΑ!”

Τον Βασίλη τον γνώριζα προσωπικά, κι αυτό που έχω να καταθέσω σχετικά είναι ότι όταν έμαθε για την κατάσταση της υγείας του, προσπάθησε να μας αφυπνίσει όλους μέσα από τα κείμενά του. Μας έλεγε ότι πρέπει να ξυπνήσουμε και να δούμε τη ζωή αλλιώς. Γράφοντας είναι σαν να ήθελε να κάνει ένα καλό μέσα από το κακό που αντιμετώπιζε.

Ακριβώς! Τη δεδομένη στιγμή ο Βασίλης είχε μια δύναμη που δεν είχε κανείς μας. Ήταν πολύ γενναιόδωρη η στάση του. Πριν από ένα μήνα, με πλησίασε μια κοπέλα σε ένα καφέ για να μου πει ότι είχε χάσει τη μητέρα της πρόσφατα και μέσα από το βιβλίο του αδερφού μου, «Άνοιξη Μυαλού», είχε πάρει δύναμη.

Βίκυ Παπαδοπούλου – Θάνος Τοκάκης: Το ζευγάρι ποζάρει μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο του!

Πώς βιώνεις αυτή την απώλεια;

Δεν έχει σημασία το πως βιώνει κάποιος το πένθος. Είναι κάτι πολύ προσωπικό και δε πρέπει να μπαίνει σε λεπτομέρειες για το πως ζει. Παλαιότερα, όταν μάθαινα για κάποιον που ζούσε κάτι ανάλογο, το εκλάμβανα ως πληροφορία και αισθανόμουν λύπηση. Ποτέ δεν έμπαινα στη διαδικασία να σκεφτώ πραγματικά τι ήταν εκείνο που βίωνε αυτός ο άνθρωπος.

 

Τι σε κρατά όρθιο;

Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, ένα ένστικτο που πιστεύουμε ότι δεν έχουμε αλλά έχουμε. Έκανα πράγματα που δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να κάνω και εκείνο που με κινητοποιούσε ήταν η αγάπη μου για τον αδερφό μου. Φυσικά, στην πρώτη γραμμή ήταν η οικογένειά του, η γυναίκα του, και μετά εγώ και οι γονείς μας. Είχα και εγώ τη σύζυγό μου από πίσω, ένα πολύ σημαντικό στήριγμα, είχα ένα δίχτυ ασφαλείας.