Δημήτρης Ζαρζαβατσίδης αρσιβαρίστας Ολυμπιονίκης! Βιογραφικό, ηλικία, ο γάμος, το παιδί με τη Βούλα Πατουλίδου, ο ξαφνικός θάνατος!

Δημήτρης Ζαρζαβατσίδης αρσιβαρίστας Ολυμπιονίκης! Βιογραφικό, ηλικία, ο γάμος, το παιδί με τη Βούλα Πατουλίδου, ο ξαφνικός θάνατος! Ένας μεγάλος αθλητής έσβησε και το φευγιό τους έριξε ένα ασήκωτο πέπλο θλίψης στο πιο ζωντανό, χαμογελαστό, γενναίο κορίτσι του Ελληνικού αθλητισμού και όχι μόνο. Ο Δημήτρης Ζαρζαβατσίδης, παρά το μεγαλείο της ψυχής του που σήμερα με την ανακοίνωση του θανάτου του υμνεί η μεγάλη αμς Ολυμπιονίκης και σύζυγος του επί δεκαετίες, Βούλα Πατουλίδου, έζησε ταπεινά και διακριτικά.

Ακόμα και με το θάνατο του σαν να “υπογράφει τα λόγια που έγραψε για τον άντρα της, το φως της, την ζωή της, το γέλιο, η Βούλα Πατουλίδου. Διαβάστε:

Ένα γέλιο ήταν η ζωή μου μαζί του.
Γέλιο,φως και ζεστασιά.
Από αυτά τα γέλια που γεμίζουν το σπίτι και σπρώχνουν μακριά τον φόβο και το σκοτάδι.
Ένα γέλιο που έγινε ανάσα, παρηγοριά, πυξίδα.
Αυτό το γέλιο… έσβησε σήμερα το πρωί.

Ο Δημήτρης μου…
Ο άνθρωπός μου. Ο άντρας μου. Ο φίλος μου. Ο σύντροφός μου. Ο πατέρας του παιδιού μου.
Το στήριγμά μου, ο βράχος μου.
Έδωσε τον πιο σκληρό, τον πιο άδικο αγώνα που μπορεί να δώσει άνθρωπος.
Και τον έδωσε με το κεφάλι ψηλά. Με λεβεντιά.

Ήθος. Δύναμη. Αξιοπρέπεια.
Και αγάπη… αγάπη που χωρούσε τον κόσμο όλο.
Μαζί του έζησα. Μαζί του μεγάλωσα. Μαζί του έγινα αυτό που είμαι σήμερα.
Ό,τι πιο πολύτιμο έχω, το γέννησα μαζί του.

Θα τον αποχαιρετήσουμε αύριο, Τετάρτη 30 Ιουλίου 2025,
στον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος Πανοράματος.
Η σορός θα βρίσκεται στο Ναό από τις 4.30.
Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί στις 5.30.

Και σας παρακαλώ — αντί για στεφάνια —
αν θέλετε να τιμήσετε τη μνήμη του,
να στηρίξετε τον Σύλλογο Γονέων Παιδιών με Νεοπλασματικές Ασθένειες “ΛΑΜΨΗ”.
Έτσι θα ζει μέσα από κάθε παιδικό χαμόγελο που θα σωθεί.

Μετά από 80 χρόνια, «για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!» το πρώτο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο από το 1912 για την πατρίδα μας και το πρώτο χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο από γυναίκα.

Σημαντικό λοιπόν, εμβληματικό μετάλλιο από την Βούλα Πατουλίδου στα 100 μέτρα με εμπόδια στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992 που σήμανε την απαρχή της λεγόμενης «άνοιξης του ελληνικού στίβου».

Για την Βούλα Πατουλίδου η συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης ήταν η δεύτερη από τις πέντε συνολικά (1988, 1992, 1996, 2000, 2004) Ολυμπιακές συμμετοχές στην οποία με επίδοση 12.64 πανελλήνιο ρεκόρ μέχρι σήμερα, στα 100 μέτρα με εμπόδια κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο.

Για να φτάσει στο χρυσό μετάλλιο η Ολυμπιονίκης μας χρειάστηκε να καταρρίψει δύο φορές το πανελλήνιο ρεκόρ. Στον προκριματικό τερμάτισε σε 13.14 επίδοση που της έδωσε το εισιτήριο για τον προημιτελικό γύρο στον οποίο σημειώνει 13.05 και προκρίνεται για τον ημιτελικό.

Το ατομικό της ρεκόρ ήταν κάτω από τα 13΄΄ (12.96 από 8/7/1991) και είχε ακόμη περιθώρια βελτίωσης. Στον ημιτελικό (5 Αυγούστου 13:05) πράγματι συντρίβει το ατομικό της αλλά και το πανελλήνιο ρεκόρ με το εκπληκτικό 12.88!

Η Πατουλίδου γράφει ιστορία και συγκλονίζει του Έλληνες. Είναι η πρώτη Ελληνίδα που θα αγωνιστεί σε τελικό Ολυμπιακών!

Ο τελικός ήταν προγραμματισμένος να γίνει δύο ώρες μετά τον ημιτελικό(5 Αυγούστου, 21:15).

Δόθηκε η εκκίνηση και αρχίζει μια συγκλονιστική μάχη για το Ολυμπιακό μετάλλιο. Στην εξέλιξη της κούρσας η Πατουλίδου είναι στα μετάλλια! Επικρατεί ένταση, υψηλός συναγωνισμός και πάθος για τη νίκη… προηγείται η Αμερικανίδα Γκέιλ Ντίβερς που έχει ήδη κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στα 100μ (1η Αυγούστου) αλλά λίγα μέτρα πριν τον τερματισμό σκοντάφτει και πέφτει στο τελευταίο εμπόδιο περίπου 10μ από τον τερματισμό.

Η Πατουλίδου με απαράμιλλο πείσμα τερματίζει πρώτη με την εκπληκτική επίδοση 12.64 και νέο πανελλήνιο ρεκόρ. Στη δεύτερη θέση η Μάρτιν (ΗΠΑ) 12.69 και τρίτη η κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ Ντόνκοβα (Βουλγαρία) με 12.70.

Χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο για την γεννημένη στον Τριπόταμο της Φλώρινας στις 23 Απριλίου 1965, Βούλα Πατουλίδου που συνοδεύεται από πανηγυρικό παροξυσμό στο στάδιο αλλά και στην υφήλιο όπου υπάρχουν Έλληνες και παρακολουθούν την κούρσα.

Συγκλονιστικές στιγμές και η Βούλα Πατουλίδου βγάζει όλη της την ένταση με τη φράση «για την Ελλάδα ρε γαμώτο!» που μεταδίδεται αστραπιαία από στόμα σε στόμα, γίνεται σλόγκαν, γίνεται τραγούδι, γράφεται παντού…

«Όλα για την Ελλάδα, αξίζει να κάνει κάποιος τα πάντα για αυτήν. Πέτυχα αυτό που κανείς δεν πίστευε, πλην δύο – τριών ανθρώπων. Έλεγα στον εαυτό μου πριν τον τελικό ότι μπορώ να πάρω το χάλκινο μετάλλιο και τελικά πάλεψα και πήρα το χρυσό» δήλωνε μετά την επιτυχία της.

Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες συνέχισε να μετέχει σε αγώνες μέχρι τις 9 Δεκεμβρίου του 2004 όταν ανακοίνωσε την απόσυρσή της. Εκλέγεται επί σειρά ετών και προσφέρει από διάφορα αξιώματα στην Τοπική και Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση.

Η Βούλα Πατουλίδου είναι αθλήτρια που ασχολήθηκε με τον στίβο, τη σκυταλοδρομία και το μήκος. Έγινε χρυσή Ολυμπιονίκης και η φράση “Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο”, που είπε μετά τη νίκη της, έμεινε στην ιστορία.

Γεννήθηκε το 1965 στον Τριπόταμο Φλώρινας. Τα πρώτα χρόνια της ζωής της τα πέρασε με τη γιαγιά της. Οι γονείς της ήταν μετανάστες στη Γερμανία. Γρήγορα όμως εκείνη και ο αδερφός της ακολούθησαν τους γονείς τους και τελείωσαν το Δημοτικό στη Γερμανία. Οι δάσκαλοί της από τότε είχαν επισημάνει το ταλέντο της Βούλας στον αθλητισμό.

Γυμνάσιο πήγε στα Γρεβενά κι έπειτα στη Θεσσαλονίκη. Η αγάπη της για τον αθλητισμό την οδήγησε στο Τμήμα Επιστημών και Φυσικής Αγωγής του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Η επαφή της με τον στίβο ξεκινά από το Λύκειο, ωστόσο το μπάσκετ την κερδίζει και ξεκινά να αγωνίζεται με τη φανέλα του Ηρακλή.

Στα 19 της γνωρίζει τον Δημήτρη Ζαρζαβατσίδη και τον παντρεύεται. Παράλληλα συνεχίζει τις σπουδές της αλλά και τον αθλητισμό. Αποκτά μαζί του έναν γιο.

Το 1986 αποφασίζει να ασχοληθεί αποκλειστικά με τον στίβο μετ’ εμποδίων και τη σκυταλοδρομία. Δύο χρόνια αργότερα πραγματοποιεί την πρώτη της συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες, στη διοργάνωση της Σεούλ. Αγωνίζεται για πολλά χρόνια και κατακτά 9 φορές την πρωτιά σε Πανελλήνιες διοργανώσεις, 7 φορές σε Βαλκανικές και 3 φορές σε Μεσογειακούς αγώνες. Κορυφαία στιγμή στην καριέρα της είναι η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους Ολυμπιακούς αγώνες της Βαρκελώνης το 1992.

Το 2004 βραβεύτηκε από την UNESCO για την προσφορά της στον αθλητισμό και στην παιδεία. Επίσης τιμήθηκε με τον Σταυρό Τάγματος Τιμής από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για τη συμβολή της στην Ελλάδα και στο Ολυμπιακό κίνημα.

Αποσύρθηκε από τον αθλητισμό τον Δεκέμβριο του 2004 και μερικά χρόνια αργότερα άρχισε να συμμετέχει ενεργά στα κοινά και στη τοπική αυτοδιοίκηση. Για την προσωπική της εμπειρία με τον αθλητισμό έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο Έκρηξη Ψυχής.