Βίσση – Καρβέλας ΚΟΝΤΡΑ: Το ίδιο ταλαντούχα ναι, το ίδιο διάσημη όμως; (Το άδικο και η «συνωμοσία σιωπής»)

Τα 4 αμείλικτα καλλιτεχνικά ερωτήματα

Ερώτηση 1η προς το αγαπημένο κοινό: Θέλεις να μην ξανατραγουδήσει η Βίσση τραγούδια του Καρβέλα; Ερώτηση 2η: Θέλεις η Βίσση να έχει το δικαίωμα χωρίς καμία άδεια από τον Καρβέλα να τραγουδάει τα τραγούδια του;

3η ερώτηση: Θέλεις η Βίσση να ξαναρχίσει από το μηδέν και να ψάχνει να βρει καινούργια τραγούδια; 4η ερώτηση. Πιστεύεις ότι χωρίς το ρεπερτόριο του Καρβέλα, το ρεπερτόριο με το οποίο δέχτηκε η Βίσση να κάνει αυτή την τεράστια καριέρα με το τεράστιο ταλέντο της φυσικά, χωρίς αυτά τα τραγούδια θα υπήρχε λόγος να πας να την ακούσεις;

Βίσση – Καρβέλας: Το αφελές δίλημμα του «ποιος έχει δίκιο»

Το να ρωτήσω απλώς ποιος έχει δίκιο ή άδικο είναι πια αφελές. Αν και πολύ θα ήθελα να ξέρω πόσοι από σας δίνουν δίκιο στον έναν, στον άλλον, σε κανέναν από τους δύο ή και στους δύο.

Lifestyle ειδήσεις: Το εξιλαστήριο θέμα της ψυχολογίας μας

Κάθε μέρα που περνά και επειδή πραγματικά δεν υπάρχουν άλλα γεγονότα που να μας διασκεδάζουν, παρά μόνο γεγονότα που να μας προβληματίζουν και να μας δείχνουν ή να μας κρατάνε σε βαθιά κατάθλιψη, τέτοια θεματάκια σαν τη Βίσση και το Καρβέλα είναι πραγματικά το εξιλαστήριο…θέμα της ψυχολογίας που μας διαμορφώνουν οι υπόλοιπες ειδήσεις.

Διαβάστε σχετικά: Αργύρης Πανταζάρας – Σίσσυ Τουμάση: Η «παρένθεση» της εγκυμοσύνης και ο gossip μύθος των 11 ετών

Οπότε εδώ, κάνοντας πάλι ακόμα μία παρένθεση, αν έχεις να σκεφτείς, μα γιατί ασχολούμαστε με τόσο χωρίς σημασία ειδήσεις που καμία σημασία δεν έχουν με την καθημερινότητά μας, γιατί δεν ασχολούμαστε με ειδήσεις που μας προβληματίζουν, που είναι πιο σοβαρές, εδώ η κουβέντα θα τραβήξει πάρα πολύ. Και θα τραβήξει πολύ, γιατί οι ειδήσεις που ακούμε οι μαύρες και άραχνες είναι απλά μαύρες και άραχνες. Δεν συνοδεύονται από κάποια λύση.

Βίσση – Καρβέλας Λήθη ή ψυχικός πνιγμός; Το υπαρξιακό αδιέξοδο της ενημέρωσης

Οπότε ένας έστω στο ελάχιστο ακόμα υγιής νους μάλλον θα σκεφτεί να ακούω καλύτερα αυτές τις ειδήσεις χωρίς λύση ή να ακούω ειδήσεις που διασκεδάζω και ξεχνιέμαι; Μάλλον.

Και εδώ πάλι θα τεθεί καπάκι άλλο ερώτημα. Είναι καλό να ξεχνιέσαι ή είναι προτιμότερο να πνίγεσαι στη θάλασσα των μαύρων ειδήσεων χωρίς λύση; Και μήπως αυτό το δεύτερο απλώς σου εξασφαλίζει να κοιμάσαι αιώνια;

Βίσση – Καρβέλας Η ανάγκη για αυτονομία και η παγίδα της «τηλεοπτικής ψυχανάλυσης»

Κι απ’ την abello φιλοσοφία ενός δημοσιογράφου που επιδιώκει: βασικά, βασικά να εκφράζεται. Να του κρατάτε παρέα και να κάνετε και μερικά κλικ στο site του. Με αυτή την abello φιλοσοφία συνεχίζω να αναρωτιέμαι:

Άκουσα τον Μικρούτσικο να λέει τη γνώμη του. Και φυσικά είναι καλύτερο να λέει τη γνώμη του ο Μικρούτσικος από άλλους που κάνουν πολύ πιο ρηχές αναλύσεις.

Αλλά ταυτόχρονα με ενοχλεί, όπως φαντάζομαι ενοχλεί όλους, το να μας βλέπετε, να βλέπετε οποιονδήποτε να παίζει το ρόλο και του ψυχαναλυτή, να μπερδεύει τη γνώμη, την άποψη ενός έμπειρου σε κάτι με την εμπειρία ενός ψυχαναλυτή. Δηλαδή, η εμπειρία μπερδεύεται συνέχεια με το είμαι ψυχαναλυτής και αποδίδω λάθη και σωστά.

Και μαζί με τον Μικρούτσικο είδα και την παρουσιάστρια Σίσσυ Χρηστίδου. Είδα και τον Λάκη Γαβαλά. Όλοι ακριβώς. Είδα και τον σύντροφο, δεν το λέω υποτιμητικά, απλώς ξεχνάω το όνομα του, α, τον Νίκο Συρίγο. Πήγα από το σύντροφο της, δημοσιογράφο και σύντροφο της Ελεωνόρας Ζουγανέλη.

Βίσση – Καρβέλας Ένας καθρέφτης της ελληνικής οικογένειας

Και πραγματικά, αυτή η κόντρα δύο διασήμων επί δεκαετιών, που τους γνωρίζουν και οι πέτρες στην Ελλάδα τουλάχιστον, είναι μια καλή αφορμή να βλέπουμε ένα καθρέφτη σε ό,τι συμβαίνει στα σπίτια μας. Δεν σημαίνει ότι μιλάω για το δικό μου σπίτι, αλλά σε ό,τι συμβαίνει στα σπίτια συνήθως.

Η «συμφωνία της δόξας» και το ζεύγος Κούστα

Στα σπίτια όλων φαίνεται ξεκάθαρα, ή των περισσοτέρων. Ευτυχώς υπάρχουν και εξαιρέσεις και όλοι φανταζόμαστε, φαντάζομαι, ζούμε για τις εξαιρέσεις.

Τι γίνεται; Υποβόσκει μία συμφωνία, μπορεί να κρατάει δεκαετίες και να μη λήξει και ποτέ. Μία συμφωνία από καθαρό συμφέρον, όχι αισθηματικό, συναισθηματικό συμφέρον, αλλά καθαρά οικονομικό και κυρίως συμφέρον δόξας. Γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις, εκτός από το οικονομικό, που λύνεις σχετικά γρήγορα σε τέτοια επίπεδα διασημότητας, προκύπτει και ηγείται τι; Η δόξα.

Εσείς περιμένετε τώρα να πω πως αναφέρομαι μόνο στην Άννα Βίσση και στον Νίκο Καρβέλα; Όχι. Όχι. Όχι. Αυτό είναι το αυτονόητο.

Βίσση – Καρβέλας Το χρήμα πολλοί μίσησαν, τη δόξα κανείς

Αναφέρομαι σε αυτούς που, κατά την άποψή μου, αποδεικνύουν περίτρανα το ότι το χρήμα πολλοί μισούν, τη δόξα κανείς και κυρίως εκείνοι που έχουν μπόλικο χρήμα.

Ποιοι; Εκείνοι που έχουν τη δυνατότητα, απ’ ό,τι διαβάζω, γιατί εγώ ούτε στην τσέπη τους είμαι, ούτε στους λογαριασμούς τους και φυσικά ούτε στην ευφυΐα τους να πηγαίνουν τόσο καλά οικονομικά. Το ζεύγος Κούστα όμως, σε μένα τουλάχιστον, το φτωχό δημοσιογράφο, ήταν εντελώς άγνωστο μέχρι λίγο καιρό πριν, δεν θυμάμαι ακριβώς πόσο.

Και ήταν εντελώς άγνωστο, όπως άγνωστο ήτανε και το πόσο βαθιά πλούσιοι είναι. Φυσικά ακόμα δεν ξέρω, αλλά αυτό διαβάζω και ακούω.

Το οξύμωρο της ματαιοδοξίας της ελίτ

Και τελικά έρχομαι και αναρωτιέμαι. Δεν είναι κάπως περίεργο έως αστείο το να είναι κάποιος τόσο πλούσιος, από τους μεγαλύτερους και σπουδαιότερους ευεργέτες που έχουμε, και τελικά να γίνεται γνωστός —προφανώς γιατί το επιλέγει, προφανώς γιατί το θέλει— μέσω της Άννας Βίσση;

Και πραγματικά, αυτή η κόντρα τι να μου δείξει εμένα τώρα; Το πόσο ανάγκη έχουν οι πάμπλουτοι, ή οι πολύ πλούσιοι τέλος πάντων, την Ελληνίδα celebrity star για να διαφημιστούν, για να γίνουν γνωστοί στο ευρύ κοινό; Είναι θετικό ή όχι αυτό; Τι πιστεύετε;

Επίσης, άλλη απορία μου, τι ανάγκη έχουν τόσο ευκατάστατοι άνθρωποι την αναγνωσιμότητα; Θα μου πεις, την επιδίωξαν; Δεν το ξέρω. Πάντως, αυτή η αναγνωσιμότητα προέκυψε και δεν προέκυψε από τα χρήματά τους. Προέκυψε από την παρέα που κάνουν με την Άννα Βίσση.

Βίσση – Καρβέλας Όταν το «πολύ χρήμα» διαλύει τους μύθους

Ταυτόχρονα τόσο πολύ χρήμα, καθώς διαβάζω ότι υπάρχει, σαν να μου φαίνεται πως έγινε αιτία να μπει ανάμεσα στην επί δεκαετίες —όχι εκείνη πορεία— εκείνη επαγγελματική επιτυχία του ζευγαριού, που κάποιοι αμφισβητούν πως δέχτηκαν ο ένας να γίνει διάσημος μέσω του άλλου.

Γιατί όσο ταλαντούχα και αν είναι η Άννα Βίσση —που σταθερότατα κατά την άποψή μου είναι υπερταλαντούχα όσο ελάχιστες, όσο που άλλες δεν θυμάμαι να σας πω την αλήθεια στην Ελλάδα, και σκηνικά και φωνητικά και από μικρό παιδί την θαύμαζα— όσο ταλαντούχα και αν είναι εκείνη, επέλεξε επί δεκαετίες να τραγουδάει τα τραγούδια του Νίκου Καρβέλα. Δεν της το επέβαλε κανείς.

Το μεγάλο ερώτημα: Το ίδιο ταλαντούχα ναι, το ίδιο διάσημη όμως;

Και πώς μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι όποιου τραγούδια κι αν τραγουδούσε θα ήταν το ίδιο διάσημη; Το ίδιο ταλαντούχα θα ήταν. Το ίδιο διάσημη όμως;

Από τη στιγμή λοιπόν που επέλεξε αυτή την πορεία με αυτόν τον άνθρωπο και τα τραγούδια του και τις σκηνοθετικές μουσικές προτάσεις του, τώρα πώς τον διώχνει από την επαγγελματική ζωή της τουλάχιστον —προφανώς και από την προσωπική της, προς το παρόν;

Βίσση – Καρβέλας Η ουτοπία της κλωνοποίησης και η ιστορία που δεν ξεγράφει

Κλείνοντας βγαίνει συμπέρασμα; Όχι, δεν πάω στις λεπτομέρειες. Πάω στα απλά. Θα μου πεις μια λεπτομέρεια μπορεί να αλλάζει τα πάντα. Δεν θα διαφωνήσω, αλλά πάω στα απλά.

Στα απλά και νομίζω μη αμφισβητήσιμα. Μπορεί κάποιος να δεχτεί ότι η Άννα Βίσση θα έκανε την ίδια πορεία τόσο μακράς διάρκειας αν δεν τραγουδούσε τα τραγούδια αυτού του ανθρώπου και να το υποστηρίξει; Μπορεί να το αποδείξει; Η ίδια η Άννα Βίσση δεν μπορεί.

Και δεν μπορεί να το υποστηρίξει γιατί απλά δεν το έχει κάνει. Και δεν γίνεται να κλωνοποιηθεί και να κάνει μία ακόμα πορεία και πηγαίνοντας μάλιστα 50 χρόνια πίσω, όπως η ίδια λέει, για να δούμε τι θα συνέβαινε.

Οπότε τώρα η ιστορία έγραψε και δεν ξεγράφει πραγματικά, ότι αν αφήσει και ο Νίκος Καρβέλας, πάνε πακέτο. Δεν μπορεί λοιπόν το ένα ήμισυ να κλοτσάει το άλλο ήμισυ και δεν μπορεί να έχουν και οι δύο το ίδιο άδικο.

Για μένα το πρόχειρο, επιπόλαιο και τελείως αστείο έως ενοχλητικό επιχείρημα ότι σε έναν καυγά έχουν και οι δύο άδικο, σαφέστατα σχεδόν ποτέ δεν ισχύει ή ελάχιστες φορές ισχύει.

Γιατί το άδικο ανήκει ξεκάθαρα στην Άννα Βίσση

Στο συγκεκριμένο καυγά το άδικο το έχει ξεκάθαρα η Άννα Βίσση. Γιατί η Άννα Βίσση, όσο και αν παρεξηγήθηκε με τον Καρβέλα, όσο και αν βρήκαν, όσο και αν δεν τα έβρισκαν στα χρήματα ή οπουδήποτε αλλού, με τίποτα δεν μπορεί να πετάξει από πάνω της —όχι μόνο τον Νίκο Καρβέλα— το ότι τις επιλογές της να τραγουδάει τα τραγούδια του και να δέχεται η ίδια, χωρίς κανείς να την πιέσει, επί δεκαετίες να κάνει επιτυχίες με τα τραγούδια του.

Το να φτάσει μάλιστα στο σημείο να αφήσει —αν άφησε, έτσι; Και αν δεν έδωσε εντολή η ίδια— να αφήσει μια παραγωγό εταιρεία, που ποιος κρύβεται πίσω από αυτήν; Τι κάνει νιάου νιάου;

Βίσση – Καρβέλας Ο εξευτελισμός στα καθίσματα της συναυλίας

Να αφήσει μια παραγωγό εταιρεία να απομακρύνει, να διώξει τον Νίκο Καρβέλα, σύμφωνα με αυτά που όλοι διαβάζουμε, που κανείς δεν διέψευσε από τη μεριά της —ουσιαστικά και φυσικά υποστηρίζει τον Νίκο Καρβέλα.

Να διώξει τον Νίκο Καρβέλα λοιπόν από τα καθίσματα της συναυλίας ή να τον στριμώξει για την ακρίβεια σε μια γωνία. Δηλαδή να τον διώξει ακόμα πιο εξευτελιστικά· καλύτερα να του έκλεινε και την πόρτα: «Απαγορεύεται η είσοδος».

Βίσση – Καρβέλας Το δημόσιο «κλώτσημα» σε κοινή θέα

Έχει ανάγκη μία Άννα Βίσση να φερθεί με αυτή την αγένεια στον άνθρωπο που επί 50 χρόνια πορεύεται μαζί; Ό,τι και να της έκανε. Έχει κάποιο δικαίωμα ή τη δικαιολογεί κάποια δικαιολογία που να εξηγεί γιατί απλά δεν τον άφησε να δει τη συναυλία της και ας σκοτωνόντουσαν μετά ή πριν;

Τι ήθελε να του δείξει κλωτσώντας τον ή αφήνοντας να τον κλωτσήσουν με αυτό τον τρόπο; Σε κοινή θέα στην πραγματικότητα, γιατί όλοι οι δημοσιογράφοι ήταν εκεί.

Βίσση – Καρβέλας Η «συνωμοσία σιωπής» στα ελληνικά κανάλια

Και εκτός λοιπόν όλων των άλλων, ναι, πραγματικά νιώθω και μια άλλη ανάγκη να αναρωτιέμαι γιατί αυτά τα αθώα ερωτήματα ενός απλού δημοσιογράφου —τα αυτονόητα και τα εύλογα πιστεύω— δεν τ’ άκουσα ούτε να τα λέει ούτε ένας παρουσιαστής, δημοσιογράφος ή καλεσμένος στα ελληνικά κανάλια.

Πραγματικά είναι τόσο βαθιές οι σκέψεις μου ή κάποιοι δεν θέλουν απλά να τις κάνουν και, το χειρότερο, να τις πουν;