Ειδήσεις τώρα! Δεν μπορώ να βάλω τη γάτα μου να κλάψει, αν δεν θέλει από μόνη της

Ειδήσεις τώρα! Δεν μπορώ να βάλω τη γάτα μου να κλάψει, αν δεν θέλει από μόνη της. Αυτοκτονία της Αύρα Γρηγορίου VS Μαγιό της Ιωάννας Τούνη! Διαβάζεται σαν απεχθέστατο ή ως πραγματικότητα; Δυστυχώς ενώ κάνουμε αυτή τη δουλειά και προσπαθούμε να ενημερωνόμαστε, δεν πήραμε είδηση πως η 68χρονη Αύρα Γρηγορίου αυτοπυρπολήθηκε. Και δεν θα παίρναμε είδη ούτε τον θάνατο της αν δεν αποφάσιζαν τα σάιτς να τον δημοσιοποιήσουν. Η ανικανότητα μας να χουμε πρόσβαση σε ειδήσεις εκτός της Ιωάννας Τούνη είναι αυτή που μας κάνει να νιώθουμε χάλια! Το για ποιον λόγο εμείς οι ελάχιστοι, οι ανύπαρκτοι επιλέγουμε μια είδηση, εξαρτάται από πράγματα που δεν πάει ο νους σας γιατί ακριβώς δεν είστε στη θέση μας για να τα βλέπετε από την δική μας οπτική. Τόσα χρόνια επιλέγουμε το πιο…ανωδυνο ρεπορτάζ για πολλούς λόγους. Τόσα χρόνια κάνουμε το λιγότερο ενδιαφέρον δημοσιογραφικά. “Λιγότερο” και από πλευράς ουσίας. Αλλά τελικά και…αρχικά, ποιο είναι “ουσιαστικό” ρεπορτάζ; Γιατί επιλέξαμε να μην ενοχλούμε…και παρ όλα αυτά δεν μπορούσαμε ν’ αντισταθούμε στο να έχουμε άποψη. Εγωιστικά και ματαιόδοξα από μία πλευρά. Επειδή σε τίποτα για το οποίο γράφαμε δεν αντέχαμε να μην πούμε ακόμα και σ΄ενα γελοίο, αδιάφορο παπαράτσι, την αλήθεια για τι λέτε; Για μία σελέμπριτι και μόνο. Το αν αντέχεις ή όχι το ψέμα, σ΄επηρεάζει ότι κι αν κάνεις. Αν ανοίξεις μαγαζί gossip, με το τρόπο το δικό σου θα το λειτουργείς. Τα κάναμε όλα…μισά κατά κάποιον τρόπο. Και ρεπορτάζ μην ενοχλητικό επιλλέξαμε, αλλά και να μην ενοχλήσουμε δεν μπορούσαμε, αφού γράφαμε τελικά ό,τι βλέπαμε. Ενοχλείς, ενοχλούμε και μόνο που υπάρχουμε…αν δεν γράφουμε ύμνους.

το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο λοιπόν. Μας πήραν στο κυνήγι. Και σεις; Εσείς πάνω από 15 χρόνια τώρα διαβάζετε κουτσομπολιά. Γιατί διαβάζετε; Ας μην τ’ απαντήσουμε εμείς για λογαριασμό σας.

Ακόμα κι αυτό το…ανώδυνο, το ακίνδυνο το μη ενοχλητικό, ενοχλούσε πάρα πολλές και μόνο που αφήναμε να σχολιάζετε. Φυσικά πολλοί, οι περισσότεροι που αφιερώνατε χρόνο στο να σχολιάζετε το κάνατε επειδή είχατε λόγο ή λόγους και φυσικά το κάνατε συχνά, με εμπάθεια, κακόβουλα, κρυμμένοι πίσω από το πρωκτρολόγειο.

Όμως, ναι, υπάρχει το “όμως” και είναι ισχυρό! Πώς γίνεται να ορίσεις ποιος θα εκφραστεί και ποιος όχι; Με τι κριτήρια θα το κάνεις; Πως μπορείς να ελέγξεις την άποψη κάποιου και να ορίσεις που τελειώνει η άποψη και αρχίζει η βρισιά; Ποιος θα το κρίνει χωρίς υστεροβουλία, χωρίς προσωπικό κίνητρο; Γιατί εδώ είναι το πρόβλημα: Όλοι, κρίνουν κατά το δικό τους συμφέρον.

Τώρα που όλες αυτές οι κυρίες βλέπουν τα σχόλια σας στους λογαριασμούς τους στο ίσνταγκραμ, αφρίζουν αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Τότε, πριν 15 χρόνια – λογικό ήταν – μέσα από την πολυτέλεια του χρόνου και της γεμάτης τσέπης τους, είχαν βρει…εχθρό. Τώρα που ξέρουν την αλήθεια επιλέγουν να μην την βλέπουν.