Ελισάβετ Κωνσταντινίδου: ‘Τα τελευταία δύο χρόνια ζω ξανά με τη μαμά μου, η οποία έχει αρχίσει να ξεχνάει.’

Ελισάβετ Κωνσταντινίδου: ‘Τα τελευταία δύο χρόνια ζω ξανά με τη μαμά μου, η οποία έχει αρχίσει να ξεχνάει.’ • Τα τελευταία δύο χρόνια ζω ξανά με τη μαμά μου, η οποία έχει αρχίσει να ξεχνάει. Έχει παραιτηθεί. Δεν θυμάται να μαγειρέψει, που μαγείρευε υπέροχα. Συγκινούμαι. Το παρακολουθώ. Αυτό που μαθαίνω από αυτήν τη συμβίωση είναι να την αγαπήσω ξανά, γιατί δεν ήταν ποτέ ανήμπορη, ήταν πάντα δυνατή. Την έχω συγχωρέσει εδώ και καιρό για τα λάθη.

Νίκος Μουτσινάς Ζέτα Μακρυπούλια Ελισάβετ Κωνσταντινίδου Ματίνα Νικολάου: All-Star Game!

Δεκατρία χρόνια ψυχοθεραπεία, πώς αλλιώς; Έχει ταλαιπώρια η όλη διαδικασία, γίνονται αποκαλύψεις που είναι τρομακτικές. Ήμουν πολύ τυχερή που συναντήθηκα με την κυρία Πόπη. Αυτή η συνάντηση με χαλάρωσε, μου έβγαλε πολλή τοξίνη, πάγωμα, μπετόν που ήταν πάνω από την ψυχή μου, ώστε να μπορέσω μετά να καταλάβω και να συναντηθώ και με άλλα πράγματα, μεγαλύτερα από την ψυχοθεραπεία, συμπαντικά. Εκεί πάτησα και ελευθερώθηκα.

• Να θυμώσω πια με ποιον και γιατί; Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε απόλυτα ίδιοι, αλλά ο καθένας έχει τον δικό του δρόμο να διανύσει, τη δική του εξέλιξη στα πεδία του, σύμφωνα με άλλες ενσαρκώσεις που έχει περάσει, και ότι εδώ είναι μόνο για να μάθει. Το ότι μπορεί να μη γνωρίζουμε τα ίδια πράγματα παρόλο που είμαστε εδώ, την ίδια στιγμή, θέλω να το κατανοήσω, όχι να αντιπαρατεθώ με αυτό. Δεν θέλω να με εκνευρίζει τίποτα. Την ασκήμια επιλέγω να μην τη βλέπω.

Ελισάβετ Κωνσταντινίδου: ΤΡΟΜΟΣ για την ΥΓΕΙΑ της! Το ΚΡΙΣΙΜΟ λάθος!

• Χωρίς χαρά δεν μπορείς να πας πουθενά. Ακόμα και σε μια δυσκολία, όπως ήταν αυτή η συνέντευξη, που δεν ήθελα να τη δώσω τελικά, γιατί δεν ήθελα να τα ψάξω αυτά τα πράγματα. Για να μιλήσεις με αλήθεια, έρχεσαι σε επαφή με το συναίσθημα και τις σκέψεις σου. Είναι πράγματα που έχουν φύγει. Το εδώ μας αφορά. Όσο ψάχνεσαι, δεν σε ενδιαφέρει να εκθέτεις τις σκέψεις σου, τις κρατάς για πέντε ανθρώπους που σε γνωρίζουν. Και πάλι βρήκα λόγο και είπα ότι θα πάω με χαρά. Μία μικρή, έστω. Έβαλα κάτι κίτρινο.

• Δεν ξέρω αν θα πεθάνω στο σανίδι. Όσο βρίσκω ανθρώπους που με ταράζουν και μου προκαλούν τη διάθεση να ανακαλύψω καινούργια πράγματα ή να τα δω με έναν άλλο τρόπο, θα εργάζομαι. Δεν τα ‘χω καταφέρει κι άσχημα, νομίζω!