Λάκης Λαζόπουλος: Γελάω με την πλουτομαλακία
Λάκης Λαζόπουλος: Γελάω με την πλουτομαλακία. Ο Λάκης Λαζόπουλος μένει για όσα λέει, αλλά και όσα λέει μένουν. Όταν έδωσε στο playboy συνέντευξη για το τεύχος Μαΐου 1996 μίλησε για τον θεατή, τον αναγνώστη, τον ακροατή, τον πολίτη και τον ίδιο τον εαυτό. Όπως κάθε Πέμπτη, ένας editor του playboy.gr «βούτηξε» στο αρχείο του ελληνικού Playboy και ανέσυρε τις καλύτερες ατάκες του Απόστολου Λαζόπουλου (σ.σ. αυτό είναι το πραγματικό του όνομα) σε ένα ακόμη νοσταλγικό Flashback.
1) Ποιος είναι ο Έλληνας του σήμερα;
Σχιζοφρενής. Δεν είναι καθόλου καλά. Σε όλες τις διασταυρώσεις γίνεται της πουτάνας. Με το παραμικρό κορνάρισμα είναι έτοιμοι όλοι να κατέβουν κάτω και να πλακωθούν στο ξύλο. Όχι αστεία.
2) Γιατί συμβαίνει αυτό;
Γιατί οι Έλληνες είναι ένας λαός που αρέσκεται στη δικαιοσύνη του γκαρσονιού. Που λέει ότι επιβάλλεσαι σ’ αυτόν που νιώθεις κατώτερο. Αν είσαι μπρατσωμένος, βαράς τον πιο αδύναμο. Αν έχεις εξουσία, τον απολύεις. Αυτό το «ένας ευαίσθητος και φιλότιμος λαός» ας το ξεχάσουμε. Έχουν περάσει όλοι στην παρανομία και στην ανηθικότητα.
3) Δεν σας τρόμαξε ποτέ ο φόβος της αποτυχίας;
ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ Ο ΛΑΚΗΣ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ;
Τον ένιωσα την περίοδο που ήρθα εδώ και νόμιζα ότι αλλιώς ορίζεται η επιτυχία και ο επιτυχημένος. Όταν ήρθα στην Αθήνα νόμιζα ότι πετυχημένος είναι αυτός που ντύνεται με καλά ρούχα και πάει στις δεξιώσεις. Αν δεν τον καλούσαν, δεν είχε αξία. Θεωρούσα υποχρεωτικό να παρευρίσκομαι. Τώρα το θεωρώ υποτιμητικό. Τώρα πλέον διαλέγω ελάχιστα πράγματα για να πάω.
Ναρκωτικά ούτε πήρε ούτε θα μπορούσα να πάρω ποτέ με τον χαρακτήρα που έχω. Δηλαδή τι να κάνω; Να πάρω τη φαντασία μου σε χάπι;
4) Ποιοι είναι οι πιο ταλαντούχοι άνθρωποι που γνωρίσατε στη ζωή σας;
Ο Λαζόπουλος ΒΡΙΣΚΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ στη Μενεγάκη!
Ο Χατζηδάκις, η Λαμπέτη, η Μελίνα. Άνθρωποι που με μάγεψαν.
5) Δεν έχετε παίξει ποτέ ΠΡΟ ΠΟ. Είστε τόσο πλούσιος που δεν χρειάζεται να μπείτε στην ουρά;
Καθόλου. Απλώς δεν με ενδιαφέρει ο πλούτος. Με θεωρούν πλούσιο. Είναι, όμως, η άνεση της συμπεριφοράς μου που δίνει την εντύπωση. Λάθος. Αν εξασφαλιστώ, δεν θα μπορώ να δημιουργήσω. Θέλω να έχω τη δυνατότητα να ονειρεύομαι. Δεν μπορώ να έχω λεφτά και μαζί και εφιάλτες για το τι θα κάνω.
6) Θέατρο, τηλεόραση ή κινηματογράφος;
Μ’ αρέσει το θέατρο για την επαφή με τους ανθρώπους. Δεν μπορώ, όμως, τα καμαρίνια πίσω και την κλεισούρα. Θέλω να παίρνω αέρα. Μ’ αρέσει ο κινηματογράφος γιατί περνάς στην αθανασία. Είναι μορφή αθανασίας. Η τηλεόραση είναι μορφή ευθανασίας (χαμογελάει).
7) Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα θέλατε να μάθει από σας η Μαριέλλη;
Να μη λέει ότι είναι κόρη του Λαζόπουλου. Απαγορευτικά. Γιατί είναι κρίμα ένα πλάσμα που μαθαίνει τον εαυτό του, να μαθαίνει ότι ο εαυτός του είναι ο γιος ή η κόρη κάποιου. Τον εξαρτά από μια άλλη αξία που δεν την ξέρει. Η δημοσιότητα είναι φορτίο βαρύ και δεν μπορείς να το πετάς χωρίς λόγο στο παιδί σου. Λυπάμαι εξαιρετικά με αυτό το αίσχος που βλέπω. Που βγάζουν τα παιδιά τους να λένε τραγουδάκια και νοστιμιές και αηδίες.
Ο Λάκης Λαζόπουλος πήγε ΣΚΑΪ. Βρέθηκα στην τηλεόραση τελείως συμπτωματικά
8) Τις γυναίκες της ζωής σας πώς τις επιλέγετε;
Η αθωότητα, για μένα, είναι το παν. Μισώ την πονηριά στους ανθρώπους. Θέλω τη ζωή να την γνωρίσω μέσα από την αθωότητα και σιγά σιγά να μαθαίνω. Δεν εννοώ βλακεία. Η αθωότητα είναι θεμέλιο πραγματικών σχέσεων. Με την Τασούλα (σ.σ. η γυναίκα του) γνωριζόμαστε από το ’76 και είμαστε παντρεμένοι από το ’82. Αλλά το «παντρεμένοι» όχι με την έννοια του παντρεμένου-οικογενειάρχη.
9) Προσεύχεστε καμιά φορά;
Προσεύχομαι πάρα πολύ συχνά. Δεν με νοιάζει να ορίσω το πρότυπο αυτού που προσεύχεται, ούτε αυτού που εισπράττει την προσευχή. Χρειάζομαι, όμως, να υπάρχει ένας Θεός, για να μπορώ να πω «ευχαριστώ». Σε κάποιον θα πρέπει να πω «ευχαριστώ». Έτσι το νιώθω. Δεν μπορώ να το εξηγήσω, δεν θέλω και στο κάτω κάτω μ’ αρέσει έτσι ανεξήγητο, όπως κυκλοφορεί μέσα μου.
10) Ναρκωτικά παίρνετε; Έστω και για πλάκα;
Ναρκωτικά ούτε πήρε ούτε θα μπορούσα να πάρω ποτέ με τον χαρακτήρα που έχω. Δηλαδή τι να κάνω; Να πάρω τη φαντασία μου σε χάπι; Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνεις…
Λάκης Λαζόπουλος: Βούρκωσε μιλώντας για τις δύο μεγάλες απώλειες της ζωής του
11) Αν διαλέγατε ένα μπαλκόνι για να δείτε την θέα της ζωής που ζείτε, θα ήταν το μπαλκόνι του ονείρου ή της πραγματικότητας;
Η πραγματικότητα δεν είναι το καλύτερό μου. Ούτε τ’ όνειρο θέλω. Μ’ αρέσει ο σουρεαλισμός.
Γενικά γελάω πολύ με την πλουτομαλακία. Μ’ όλους αυτούς τους ανόητους που θεωρούν ότι πρέπει να τρώνε κάπως, να συμπεριφέρονται κάπως, να μιλάνε κάπως.
12) Μα δεν είναι ήδη πολύ σουρεαλιστική η πραγματικότητα;
Λάθος. Είναι πολύ ανήθικη και χυδαία. Η χυδαιότητα δεν είναι σουρεαλισμός, είναι ξεφτίλα και η εποχή μας καθόλου σουρεαλιστική. Είναι φτηνότατη και μέτρια. Ασ’ το να πάει στο διάολο.
Λάκης Λαζόπουλος: Πρέπει να είσαι τελείως ηλίθιος για να μη φοβάσαι τον κορονοϊό
13) Τι σας κάνει να γελάτε πολύ σήμερα;
Γενικά γελάω πολύ με την πλουτομα
μία συνέντευξη στο ελληνικό Playboy για το τεύχος Μαΐου 1996 και μίλησε για τον θεατή, τον αναγνώστη, τον ακροατή, τον πολίτη και τον ίδιο τον εαυτό. Όπως κάθε Πέμπτη, ένας editor του playboy.gr «βούτηξε» στο αρχείο του ελληνικού Playboy και ανέσυρε τις καλύτερες ατάκες του Απόστολου Λαζόπουλου (σ.σ. αυτό είναι το πραγματικό του όνομα) σε ένα ακόμη νοσταλγικό Flashback.
1) Ποιος είναι ο Έλληνας του σήμερα;
Σχιζοφρενής. Δεν είναι καθόλου καλά. Σε όλες τις διασταυρώσεις γίνεται της πουτάνας. Με το παραμικρό κορνάρισμα είναι έτοιμοι όλοι να κατέβουν κάτω και να πλακωθούν στο ξύλο. Όχι αστεία.
2) Γιατί συμβαίνει αυτό;
Γιατί οι Έλληνες είναι ένας λαός που αρέσκεται στη δικαιοσύνη του γκαρσονιού. Που λέει ότι επιβάλλεσαι σ’ αυτόν που νιώθεις κατώτερο. Αν είσαι μπρατσωμένος, βαράς τον πιο αδύναμο. Αν έχεις εξουσία, τον απολύεις. Αυτό το «ένας ευαίσθητος και φιλότιμος λαός» ας το ξεχάσουμε. Έχουν περάσει όλοι στην παρανομία και στην ανηθικότητα.
3) Δεν σας τρόμαξε ποτέ ο φόβος της αποτυχίας;
Τον ένιωσα την περίοδο που ήρθα εδώ και νόμιζα ότι αλλιώς ορίζεται η επιτυχία και ο επιτυχημένος. Όταν ήρθα στην Αθήνα νόμιζα ότι πετυχημένος είναι αυτός που ντύνεται με καλά ρούχα και πάει στις δεξιώσεις. Αν δεν τον καλούσαν, δεν είχε αξία. Θεωρούσα υποχρεωτικό να παρευρίσκομαι. Τώρα το θεωρώ υποτιμητικό. Τώρα πλέον διαλέγω ελάχιστα πράγματα για να πάω.
Ναρκωτικά ούτε πήρε ούτε θα μπορούσα να πάρω ποτέ με τον χαρακτήρα που έχω. Δηλαδή τι να κάνω; Να πάρω τη φαντασία μου σε χάπι;
4) Ποιοι είναι οι πιο ταλαντούχοι άνθρωποι που γνωρίσατε στη ζωή σας;
Ο Χατζηδάκις, η Λαμπέτη, η Μελίνα. Άνθρωποι που με μάγεψαν.
5) Δεν έχετε παίξει ποτέ ΠΡΟ ΠΟ. Είστε τόσο πλούσιος που δεν χρειάζεται να μπείτε στην ουρά;
Καθόλου. Απλώς δεν με ενδιαφέρει ο πλούτος. Με θεωρούν πλούσιο. Είναι, όμως, η άνεση της συμπεριφοράς μου που δίνει την εντύπωση. Λάθος. Αν εξασφαλιστώ, δεν θα μπορώ να δημιουργήσω. Θέλω να έχω τη δυνατότητα να ονειρεύομαι. Δεν μπορώ να έχω λεφτά και μαζί και εφιάλτες για το τι θα κάνω.
6) Θέατρο, τηλεόραση ή κινηματογράφος;
Μ’ αρέσει το θέατρο για την επαφή με τους ανθρώπους. Δεν μπορώ, όμως, τα καμαρίνια πίσω και την κλεισούρα. Θέλω να παίρνω αέρα. Μ’ αρέσει ο κινηματογράφος γιατί περνάς στην αθανασία. Είναι μορφή αθανασίας. Η τηλεόραση είναι μορφή ευθανασίας (χαμογελάει).
7) Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα θέλατε να μάθει από σας η Μαριέλλη;
Να μη λέει ότι είναι κόρη του Λαζόπουλου. Απαγορευτικά. Γιατί είναι κρίμα ένα πλάσμα που μαθαίνει τον εαυτό του, να μαθαίνει ότι ο εαυτός του είναι ο γιος ή η κόρη κάποιου. Τον εξαρτά από μια άλλη αξία που δεν την ξέρει. Η δημοσιότητα είναι φορτίο βαρύ και δεν μπορείς να το πετάς χωρίς λόγο στο παιδί σου. Λυπάμαι εξαιρετικά με αυτό το αίσχος που βλέπω. Που βγάζουν τα παιδιά τους να λένε τραγουδάκια και νοστιμιές και αηδίες.
8) Τις γυναίκες της ζωής σας πώς τις επιλέγετε;
Η αθωότητα, για μένα, είναι το παν. Μισώ την πονηριά στους ανθρώπους. Θέλω τη ζωή να την γνωρίσω μέσα από την αθωότητα και σιγά σιγά να μαθαίνω. Δεν εννοώ βλακεία. Η αθωότητα είναι θεμέλιο πραγματικών σχέσεων. Με την Τασούλα (σ.σ. η γυναίκα του) γνωριζόμαστε από το ’76 και είμαστε παντρεμένοι από το ’82. Αλλά το «παντρεμένοι» όχι με την έννοια του παντρεμένου-οικογενειάρχη.
9) Προσεύχεστε καμιά φορά;
Προσεύχομαι πάρα πολύ συχνά. Δεν με νοιάζει να ορίσω το πρότυπο αυτού που προσεύχεται, ούτε αυτού που εισπράττει την προσευχή. Χρειάζομαι, όμως, να υπάρχει ένας Θεός, για να μπορώ να πω «ευχαριστώ». Σε κάποιον θα πρέπει να πω «ευχαριστώ». Έτσι το νιώθω. Δεν μπορώ να το εξηγήσω, δεν θέλω και στο κάτω κάτω μ’ αρέσει έτσι ανεξήγητο, όπως κυκλοφορεί μέσα μου.
10) Ναρκωτικά παίρνετε; Έστω και για πλάκα;
Ναρκωτικά ούτε πήρε ούτε θα μπορούσα να πάρω ποτέ με τον χαρακτήρα που έχω. Δηλαδή τι να κάνω; Να πάρω τη φαντασία μου σε χάπι; Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνεις…
11) Αν διαλέγατε ένα μπαλκόνι για να δείτε την θέα της ζωής που ζείτε, θα ήταν το μπαλκόνι του ονείρου ή της πραγματικότητας;
Η πραγματικότητα δεν είναι το καλύτερό μου. Ούτε τ’ όνειρο θέλω. Μ’ αρέσει ο σουρεαλισμός.
Γενικά γελάω πολύ με την πλουτομαλακία. Μ’ όλους αυτούς τους ανόητους που θεωρούν ότι πρέπει να τρώνε κάπως, να συμπεριφέρονται κάπως, να μιλάνε κάπως.
12) Μα δεν είναι ήδη πολύ σουρεαλιστική η πραγματικότητα;
Λάθος. Είναι πολύ ανήθικη και χυδαία. Η χυδαιότητα δεν είναι σουρεαλισμός, είναι ξεφτίλα και η εποχή μας καθόλου σουρεαλιστική. Είναι φτηνότατη και μέτρια. Ασ’ το να πάει στο διάολο.
13) Τι σας κάνει να γελάτε πολύ σήμερα;
Γενικά γελάω πολύ με την πλουτομαλακία. Μ’ όλους αυτούς τους ανόητους που θεωρούν ότι πρέπει να τρώνε κάπως, να συμπεριφέρονται κάπως, να μιλάνε κάπως. Τους θεωρώ πάρα πολύ δυστυχισμένους, αλλά να ‘ναι καλά γιατί με κάνουν και γελάω με την ψυχή μου.
14) Γιατί δεν πηγαίνετε γυμναστήριο;
Γιατί εκεί υπάρχουν πολύ πιο γυμνασμένοι και κάνουν καλύτερα από μένα γυμναστική. Άμα είσαι κάπου καλός, μετά είσαι κομπλεξικός σε όλα τα υπόλοιπα. Αφού στη θάλασσα δεν μπορώ να πάω με πολύ κόσμο. Με κοιτάνε όλοι και νομίζω ότι θέλουν να κάνω κάτι άλλο από κολύμπι.
15) Υπάρχει κάτι από τα παιδικά χρόνια που το έχετε πάντα μαζί σας;
Δύο πράγματα. Το ένα είναι η σκέπη της γιαγιάς μου και μας έλεγε ότι υπάρχει στο σπίτι για να μπορείς να σκέφτεσαι, να δημιουργείς και να μην μπαίνει το κακό μέσα. Το δεύτερο είναι ένα χαλίκι από το μνήμα του πατέρα μου. Δεν ξαναπήγα μετά στο νεκροταφείο. Το έχω πάντα μαζί μου. Το έχω πάντα στην τσέπη μου όταν παίζω. Αυτό το χαλίκι είναι ο προστάτης μου: δηλαδή έχω την αίσθηση ότι δεν θα με πειράξει κανείς με’ αυτό. Ε, λοιπόν, αυτή είναι η αλήθεια. Δεν μπορεί να με πειράξει κανείς.
* Η συνέντευξη του Λάκη Λαζόπουλου δόθηκε στον Νίκο Αντωνιάδη για το τεύχος «Μάιος 1996» του ελληνικού Playboy.
λακία.
Μ’ όλους αυτούς τους ανόητους που θεωρούν ότι πρέπει να τρώνε κάπως, να συμπεριφέρονται κάπως, να μιλάνε κάπως. Τους θεωρώ πάρα πολύ δυστυχισμένους, αλλά να ‘ναι καλά γιατί με κάνουν και γελάω με την ψυχή μου.
14) Γιατί δεν πηγαίνετε γυμναστήριο;
Γιατί εκεί υπάρχουν πολύ πιο γυμνασμένοι και κάνουν καλύτερα από μένα γυμναστική. Άμα είσαι κάπου καλός, μετά είσαι κομπλεξικός σε όλα τα υπόλοιπα. Αφού στη θάλασσα δεν μπορώ να πάω με πολύ κόσμο. Με κοιτάνε όλοι και νομίζω ότι θέλουν να κάνω κάτι άλλο από κολύμπι.
15) Υπάρχει κάτι από τα παιδικά χρόνια που το έχετε πάντα μαζί σας;
Δύο πράγματα. Το ένα είναι η σκέπη της γιαγιάς μου και μας έλεγε ότι υπάρχει στο σπίτι για να μπορείς να σκέφτεσαι, να δημιουργείς και να μην μπαίνει το κακό μέσα. Το δεύτερο είναι ένα χαλίκι από το μνήμα του πατέρα μου. Δεν ξαναπήγα μετά στο νεκροταφείο. Το έχω πάντα μαζί μου. Το έχω πάντα στην τσέπη μου όταν παίζω. Αυτό το χαλίκι είναι ο προστάτης μου: δηλαδή έχω την αίσθηση ότι δεν θα με πειράξει κανείς με’ αυτό. Ε, λοιπόν, αυτή είναι η αλήθεια. Δεν μπορεί να με πειράξει κανείς.
- Η συνέντευξη του Λάκη Λαζόπουλου δόθηκε στον Νίκο Αντωνιάδη για το τεύχος «Μάιος 1996» του ελληνικού Playboy.
