Λίνα Πρίντζου σπίτι! ”Μπορείς να στριμώξεις την ψυχή σε ένα σπιρτόκουτο ?”

Λίνα Πρίντζου σπίτι! ”Μπορείς να στριμώξεις την ψυχή σε ένα σπιρτόκουτο ?” Διακόσια μέτρα μόνο και κάθε Παρασκευή μεσημέρι, άνοιγαν οι Πύλες του παραδείσου.
Τόση ήταν η απόσταση από το Λιμάνι, και πάντα υπήρχε ένα καράβι εκεί για μένα να με περιμένει. Τελείωνα την δουλειά και στο πρώτο πλοίο που αναχωρούσε, χωνόμουν μέσα και έφευγα. Τις περισσότερες φορές χωρίς προορισμό. Αρκεί που έφευγα, αρκεί που ταξίδευα.

Πόσες φορές ανακάλυπτα στην πορεία, ότι μάλλον είχα διαλέξει μακρινό προορισμό, γιατί το καράβι όλο πήγαινε, κι ποτέ δεν έφτανε και όταν κάποια στιγμή έπιανε λιμάνι, μια βουτιά στα γρήγορα μια ματιά που σάρωνε τα πάντα , δυο κουβέντες στα πεταχτά και μετά πάλι επιστροφή.

Βασίλης Χαραλαμπόπουλος σύζυγός! -Λίνα Πρίντζου ”θα μπορούσε να μην ζούσαμε”

Αλλά δεν με ένοιαζε καθόλου. Εγώ είχα φύγει. Είχα φύγει από μια πραγματικότητα που με στένευε και δεν χωρούσα με τίποτα.
Μπορείς να στριμώξεις την ψυχή σε ένα σπιρτόκουτο ? Δεν μπορείς.
Έτσι λοιπόν κάθε Παρασκευή μεσημέρι, την έβαζα σε μια βαλιτσούλα και την ταξίδευα. Γυρίσαμε όλο το Αιγαίο.

ΛΙΝΑ ΠΡΙΝΤΖΟΥ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΡΑ! Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΖΩΗ, Η ΗΛΙΚΙΑ, ΤΟ ΥΨΟΣ, Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ, ΟΙ ΣΠΟΥΔΕΣ, ΚΑΙ ΤΑ ΚΙΛΑ

Οδηγήσαμε σε χωματόδρομους, σπάσαμε το αυτοκίνητο σε νεροφαγώματα σκαρφαλώσαμε σε βράχους, κολυμπήσαμε στις πιο απίστευτες παραλίες, μας πήρε ο ύπνος του μεσημεριού κάτω από τα αλμυρίκια, κλέψαμε καρπούζια και ντομάτες φυτεμένες στην άμμο, σκίσαμε τα ρούχα μας προσπαθώντας να ανέβουμε στην κορυφή να δούμε το ηλιοβασίλεμα, περάσαμε από τα αγροτικά ιατρεία και φύγαμε με ράμματα στα πόδια, χορέψαμε μέχρι λιποθυμίας στα μπάρ, φλερτάραμε ασύστολα, μιλήσαμε σε όλες τις γλώσσες, είδαμε από κάπου την ανατολή τυλιγμένοι σε μια πετσέτα, ανταλλάξαμε αλμυρά φιλιά και ερωτευθήκαμε παράφορα με την πρώτη ματιά!

Και κάθε βράδυ Κυριακής που επιστρέφαμε, η βαλιτσούλα που κουβαλάγαμε γινόταν ασήκωτη. Μπορούν άραγε όλοι ερωτες οι ηδονές κ και τα συναισθήματα να χωρέσουν σε μια τόση δα μικρή βαλιτσούλα ? Φυσικά και μπορούν! Γιατί όταν τελικά η ψυχή ταξιδεύει, όλα μπορεί και να τα χωρέσει και να τα “συγχωρέσει”!

ΛΙΝΑ ΠΡΙΝΤΖΟΥ! ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΚΠΛΗΞΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΠΗΛΙΔΗ ”ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ!!!

Και κάπως έτσι αγάπησα τις Κυκλάδες. Και με τα χρόνια τα Σαββατοκύριακα επιμηκύνθηκαν και τα ταξίδια “φυγής” απενοχοποιήθηκαν και έγιναν όμορφα ταξίδια αναψυχής. Αυτό που έμεινε απαράλλαχτο είναι η λαχτάρα και η ορμή για κάθε σκέψη που σφηνώνει μέσα μου κι με δονεί όπως εκείνοι οι έρωτες οι Καλοκαιρινοί! Φύγαμε ξανά ….