Μάνια Παπαδημητρίου ηθοποιός! Ποια είναι η Νικαίτη Καψάλη στο “Να μ’ αγαπάς” Ηλικία, βιογραφικό, ύψος, σχέση…

Μάνια Παπαδημητρίου ηθοποιός! Ποια είναι η Νικαίτη Καψάλη στο “Να μ’ αγαπάς” Ηλικία, βιογραφικό, ύψος, σχέση…Διαβάστε ακόμα:
ΟΝΟΜΑ: Μάνια Παπαδημητρίου
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ: Ηθοποιός
ΣΠΟΥΔΕΣ: Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν
& Φιλοσοφική Σχολή στο ΕΚΠΑ
ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ: Έντονο βλέμμα
Γεννήθηκε στην Αθήνα.
Απόφοιτος αριστούχος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης (1983).

Στο Θέατρο έπαιξε με τους εξης θιάσους:
Θέατρο Τέχνης, Θέατρο Πόρτα – Ξένιας Καλογεροπούλου, Θέατρο Αμόρε, Εθνικό Θέατρο, Θεατρικός Οργανισμός Σκηνή, Θεατρικός Οργανισμός Εποχή, Κ.Θ.Β.Ε., Δηπεθε Πάτρας, Λαμίας και Ρόδου, Απλό Θέατρο.
Σε σκηνοθεσίες των: Καρόλου Κουν, Γ. Λαζάνη, Μ. Κουγιουμτζή, Μ. Λυμπεροπούλου, Σ. Φασουλή, B.Παπαβασιλείου, Ρ.Πατεράκη, Κ. Νταλιάνη, Αντώνη Αντύπα, Σ. Ντουφεξή, Μ. Κακογιάννη, Π. Βούλγαρη, Λ. Βογιατζή, Γ. Ρήγα, Κ. Σπανού, Ε. Παπακων/νου, Ν. Σακαλίδη, Ρ. Πατεράκη, Ν.Μιλιβόγιεβιτς, Β. Παπαβασιλείου.

Η πρώτη φορά που είδα τη Μάνια επί σκηνής ήταν στο θρυλικό «Γάλα» του Κατσικονούρη με τον Κωνσταντίνο Παπαχρόνη σε σκηνοθεσία Ν. Μαστοράκη (όπου βραβεύτηκε με την ερμηνεία της με το βραβείο «Κοτοπούλη» το 2004). Είχα ήδη αποφασίσει ότι θα γίνω ηθοποιός, αλλά εκείνη τη μέρα, μέσα στο κατάμεστο θέατρο είπα: «Θέλω να γίνω τέτοια ηθοποιός!».

Φαίη Σκορδά! Λευκό μπεζ φόρεμα ως το γόνατο, 20ποντα, πλούσια αλογοουρά, πανάκριβη τσάντα

Η Μάνια είναι σπουδαία ηθοποιός, με όλη τη σημασία της λέξης. Από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της, που πράγματι «ποιεί ήθος», εντός και εκτός σκηνής.

Όταν λοιπόν τη γνώρισα από κοντά, ένιωσα όπως θα ένιωθα, αν ζούσα στην Αμερική και γνώριζα τη Μέριλ Στριπ. Και είμαι σίγουρη ότι, διαβάζοντας αυτήν την εισαγωγή, θα κοκκινίσει. Γιατί παράλληλα με όλα τα παραπάνω, η Μάνια είναι ταπεινή και μετριόφρων.

Ντρέπεται ακόμη όταν της λένε τέτοια λόγια, παρόλο που θα έπρεπε να το έχει συνηθίσει. Αέρινη φιγούρα, με πολύ χιούμορ, χαμογελαστή, σαν κοριτσάκι που μόλις μπήκε στην εφηβεία.

Δοτική, έξυπνη και ενεργητική. Ο πρώτο μεγάλος της ρόλος λεγόταν «ΧΝΟΥΔΙ». Δεν υπάρχει καλύτερη λέξη από αυτήν για να την περιγράψει. Ένα χνούδι που σε γαργαλάει, σε ξυπνά γλυκά και σου δίνει με ένα μαγικό τρόπο τη γνώση που έχει αποκτήσει για τη ζωή και τη σκηνή.

Σειρές σήμερα! “Να μ’ αγαπάς” – Ο Άγγελος πέφτει θύμα της ίδιας του της παγίδας…

Παρακάτω, μιλήσαμε (τρώγοντας φασολάκια που έφτιαξε η μαμά της γιατί έχασε ένα στοίχημα που είχαμε βάλει!) για το θέατρο που της δίνει ζωή, για όλα όσα λατρεύει και μισεί, για την Αθήνα που είναι «η Πόλη της».
Απολαύστε την!

Πώς αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός; Πόσα χρόνια κάνεις αυτή τη δουλειά;
Ήθελα από μικρή να γίνω ηθοποιός. Από πέντε χρονών. Είχα έναν θείο ηθοποιό, τον Κώστα Γεννατά και τον είχα δει στο θέατρο. Κάτι μου άρεσε τόσο πολύ όπως τον έβλεπα εκεί πάνω, που ήθελα να το κάνω κι εγώ. Είμαι στο θέατρο από το 1981. Παίζω από το πρώτο έτος της σχολής του Θεάτρου Τέχνης, όπου και φοίτησα!

Σειρές απόψε! Porto Leone: O Γιάμαρης εισβάλλει στο σπίτι της Άντζελας απαιτώντας να μάθει τη σχέση της με τον Στράτο !

Πόσο απέχει αυτό που ονειρευόσουν όταν ήσουν μικρή σχετικά με το θέατρο, με αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα;
Δεν ξέρω. Στην αρχή, νόμιζα ότι θα ήταν πιο… εύκολο! Μετά τα βρήκα «μπαστούνια». Κατάλαβα πως πρέπει να ανοίξω εγώ για να συναντήσω το θέατρο. Να νικήσω φόβους, καθωσπρεπισμούς, μικροαστικές συνήθειες και να διεκδικήσω από τον εαυτό μου ένα σώμα πολύ πιο ελεύθερο από αυτό που είχαν καταλήξει να με κάνουν η ζωή μέσα σ’ ένα διαμέρισμα και το Αρσάκειο σχολείο. Αυτή ήταν η πιο δύσκολη και σοβαρή διαδικασία, που κράτησε χρόνια. Από τη στιγμή που το αντιλήφθηκα όμως και άρχισα να το διεκδικώ από τον εαυτό μου, άνοιξε ένας χώρος μαγείας και έκφρασης που δεν με πρόδωσε ποτέ.

Ελευθερία Πάλλα, Δημήτρης Παπανικολάου! Ηθοποιοί για βραβείο…Όσκαρ στη σειρά “Άριος έρωτας”

Τι σου αρέσει περισσότερο στη δουλειά σου;
Η μαγεία! Η αίσθηση πως η πραγματικότητα γίνεται όνειρο, ενώ παραμένει πραγματικότητα.

Ποια ήταν η πρώτη σου παράσταση;
Η πρώτη φορά που πάτησα το σανίδι ήταν με “Το Πιστοποιητικό” του Έρτμαν στο θέατρο Βεάκη και “Οι Σφήκες” του Αριστοφάνη στην Επίδαυρο. Όλα με το Θέατρο Τέχνης ως μαθήτρια. Εκεί όμως είχα πολύ πολύ μικρούς ρόλους. Η πρώτη φορά που έπαιξα πρωταγωνιστικό ρόλο και αισθάνθηκα ότι μπορώ να κάνω αυτή τη δουλειά ήταν “Το Πανηγύρι” του Κεχαϊδη στο θέατρο Βεάκη με το θέατρο τέχνης σε σκηνοθεσία Γ. Λαζάνη όταν ακόμα ήμουν στο τρίτο έτος της σχολής. Έπαιξα «το χνούδι». Αυτό ήταν το όνομα του ρόλου!
Ποια ήταν η πιο αγαπημένη συνεργασία;

Μαραντίνης – Χρηστίδου! Νέα υπόκωφη μεγάλη κόντρα στο προσκήνιο

Δεν ήταν μία, ήταν αρκετές: “Ζουβέ Ελβίρα” της Μπριζίτ Ζακ, σε σκηνοθεσία Β. Παπαβασιλείου, “Ελίζα” της Ξένιας Καλογεροπούλου σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, «Ο καλός ανθρωπος του Σετσουάν” του Μπ.Μπρεχτ σε σκηνοθεσία Σταύρου Ντουφεξή, «Μόλλυ Σουήννυ ” του Μπράιαν Φρίελ σε σκηνοθεσία Α. Αντύπα, “Το Ατσάλι” της Ρόνα Μάνροου σε σκηνοθεσία Έλλης Παπακωνσταντίνου, «Το Γάλα” του Β.Κατσικονούρη, σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη, «Ορλάντο» της Β. Γουλφ σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη, “Αγγέλα” του Γ Σεβαστίκογλου σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη και “Έγκλημα και Τιμωρία” του Φ. Ντοστογιέφσκη, σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς.