Μιχάλης Μαρκάτης βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, ο γάμος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Ο Μιχάλης Μαρκάτης είναι ηθοποιός, ο οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αποφοίτησε με άριστα την Δραματική Σχολή Αθηνών Γ. Θεοδοσιάδη. Έχει παίξει αρκετούς ρόλους στο θέατρο και στην τηλεόραση.
Είναι παντρεμένος και έχει ένα παιδί.

Μιχάλης Μαρκάτης: “Έχω δεχτεί παράξενες, μίζερες και κακεντρεχείς συμπεριφορές”

Ο Μιχάλης Μαρκάτης είναι ένας από τους πλέον ταλαντούχους Έλληνες ηθοποιούς με πλούσιο βιογραφικό σε θέατρο, τηλεόραση και κινηματογράφο. Τολμώ να πω ότι είχαμε μια πολύ όμορφη κουβέντα με αφορμή την παράσταση Ναπολεοντία στην οποία συμμετέχει από την οποία ανταλλάξαμε απόψεις για θέματα που πρέπει κάποια στιγμή να αρχίσουν να μας απασχολούν όλους.
Με ήθος και ευγένεια απήντησε χωρίς υπεκφυγές σε όλα μου τα ερωτήματα.
Τον ευχαριστώ από καρδιάς…

2 Ναπολεοντία Β.Μαραγκάκη Ιζ.Φούλοπ Χ.Γρηγορόπουλος Μ.Μαρκάτης Κ.Σαμαρά

Λίγα λόγια για το έργο, το χώρο και τον χαρακτήρα που ενσαρκώνετε:

– Πρώτη φορά επισκέπτομαι τον χώρου του Θεάτρου Αλεξάνδρεια, η καλύτερα, τον Κήπο της Αλεξάνδρειας όπως ονομάζεται. Μου θυμίζει μια μικρογραφία του θεάτρου Park και παραπέμπει σε παλιές εποχές. Έχει μια νοσταλγική νότα που με συγκινεί. Ένας υπέροχος εξωτερικός χώρος που δεν τον συναντάς συχνά στην εποχή μας.

Η Ναπολεόντια του Στάικου είναι μια πολιτική κατ’ εμέ κωμωδία με μια λεπτή ειρωνεία για την ξενομανία και την νοητική υποδούλωση που κουβαλάμε για οτιδήποτε ξενόφερτο. Ένα “κοστούμι” που θέλουμε οπωσδήποτε να φορέσουμε κι ας μας είναι μεγάλο η στενό. Πολύ σημερινό έργο παρόλο που διαδραματίζεται το 1833 την εποχή της έλευσης του Όθωνα και με την υπέροχη γλώσσα του Στάικου την οποία προσπαθώ να φωτίσω όσο περισσότερο μπορώ.

Εξαιρετικό κείμενο, εξαιρετική σύλληψη.

Ο ρόλος που ενσαρκώνω είναι ενός μεγαλοαστού ιατρού Φαναριώτη ο οποίος μετά το τέλος της επανάστασης ως “γνήσιος Έλληνας” προσπαθεί να εκμεταλλευτεί ο,τιδήποτε μπορεί για ιδίον όφελος χωρίς να ενδιαφέρεται πλέον για την πορεία του έθνους και της πατρίδας παρά μόνο για τη δική του ευμάρεια.

6 Ναπολεοντία Μ.Μαρκάτης Κ.Σαμαρά2

– Μιας και αναφέραμε την ξενομανία, υπάρχει στη σημερινή εποχή; Πολλοί θεωρούν ότι για να εξελιχθούμε θα πρέπει να υιοθετήσουμε ξένα πρότυπα. Ποιά είναι η άποψή σας; Έχουμε ανάγκη κάτι τέτοιο;

– Πιστεύω πως σαν λαός δεν έχουμε ανάγκη να υιοθετήσουμε κανένα ξένο πρότυπο. Το μυαλό μας, η δημιουργικότητα και η φαντασία μας δεν έχουν ανάγκη να μιμηθούν κανέναν και τίποτα.

Το έχουμε αποδείξει εδώ και 2.500 χρόνια. Και επανέρχομαι στο έργο λέγοντας πως εκείνη την εποχή ο Έλληνας έχοντας 400 χρόνια σκλαβιάς από την Οθωμανική αυτοκρατορία στις πλάτες και το σώμα του προσπαθεί να φορέσει το κοστούμι το γαλλικό. Δε σου χωράει! Δε σου ταιριάζει! Είμαστε κάπου ανάμεσα. Δεν είμαστε ούτε Ανατολή ούτε Δύση. Πρέπει να φιλτράρουμε τα ερεθίσματά μας και να τα κάνουμε δικά μας.Ε υτυχώς έχουμε χιλιάδες εγχώρια πρότυπα να μιμηθούμε ανά τους αιώνας δε μας χρειάζεται να προσπαθήσουμε με τη βία να γίνουμε κάτι που δεν είμαστε.

– Πως είναι η μέχρι τώρα συνεργασία σας με τους υπολοίπους του θιάσου. Έχετε ξανασυνεργαστεί με κάποιους;

– Είμαστε μια πολύ δεμένη ομάδα. Δε μας λείπει ακόμα και το ότι πολλές φορές δεν κάνουμε διάλειμμα. Πιανόμαστε ο ένας από τον άλλον και αντλούμε δύναμη, με αρχηγό την Κερασία Σαμαρά, η οποία είναι μια “δασκάλα” στο Θέατρο. Έχω συνεργαστεί μαζί της 4 φορές (Ιφιγένεια εν Αυλίδι, Ερωτική Μονομαχία. Αντιγόνη)

Η Αντιγόνη του Σοφοκλή παρουσιάστηκε για εφηβικό κοινό και ήταν πολύ συγκινητικό να βλέπεις τα παιδιά να ψιθυρίζουν το μονόλογο της Αντιγόνης.

– Επί του παρόντος θα ήθελα να θίξω ένα ζήτημα. Η διδασκαλία του αρχαίου δράματος και η θεατρική παιδεία στη Ελλάδα γενικότερα τείνει να εκλείψει. Τι πιστεύετε ότι φταίει;

– Αρχικά η παιδεία του καθενός σε όλα τα επίπεδα έγκειται μόνο στο σπίτι του, Δυστυχώς τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, εκτός από τη γνώση, δεν προσφέρουν τίποτα παραπάνω στο θέμα της παιδείας. Έχω παιδιά και προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμεις να τα μεγαλώσω με κάποιες αρχές και συμπεριφορές τις οποίες δε θα μάθουν στο σχολείο. Όσον αφορά τη θεατρική παιδεία δυστυχώς οι σοβαρές προσπάθειες που γίνονται για την ενίσχυσή της είναι πολύ λίγες και χάνονται μέσα σε όλον αυτόν τον ορυμαγδό. Είναι στο χέρι του καθενός να ανοίξει τους ορίζοντές του και να εξελιχθεί σαν άνθρωπος. Δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει σεβασμός στο συνομιλητή, τον συνάδελφο, τον συνάνθρωπο. Η παιδεία λοιπόν ξεκινάει από την οικογένεια γιατί το παιδί μιμείται πρότυπα.

– Θα ήθελα την άποψη σχετικά με το λεγόμενο “ανοιχτό” επάγγελμα του ηθοποιού. Είστε υπέρ ή κατά της άδειας ασκήσεως επαγγέλματος;

– Συμφωνώ με την κατάργηση της άδειας του ηθοποιού με την προϋπόθεση ότι θα αφαιρεθεί η άδεια από όλους του επαγγελματίες (γιατρούς,πιλότους,υδραυλικούς κλπ). Θεωρώ ότι η άδεια ασκήσεως επαγγέλματος του ηθοποιού επιβάλλεται να υπάρχει. Αυτό που καλούμαστε να κάνουμε δεν είναι αρπαχτή ούτε το πως θα “γίνω εξώφυλλό”. Είναι αγωγή της ψυχής.Το επάγγελμα του ηθοποιού δεν είναι πάρεργο. Έχουμε αφιερώσει χρόνια στη μελέτη της τέχνης του θεάτρου για να μπορέσουμε κάποια στιγμή να καταφέρουμε να περάσουμε το συναίσθημα, την ψυχολογία του ρόλου, την ιδιοσυγκρασία του ήρωα έστω και σε έναν θεατή. Δεν μπορεί ο οποιοσδήποτε χωρίς να έχει εντρυφήσει στο αντικείμενο να καταφέρει κάτι τέτοιο.

– Τι θα συμβουλεύατε τους εν δυνάμει ηθοποιούς;

– Να ξεφύγουν από το πρώτο επίπεδο του εξωφύλλου, των χρημάτων και του Instagram. Να καταλάβουν ότι αυτό που καλούμαστε να κάνουμε είναι πολύ βαθύτερο από το να με δει η μάνα μου, η γειτόνισσα και η θεία μου στην τηλεόραση και να με αναγνωρίζουν μετά στον δρόμο. Αν καταλάβουν τι λέει ο Σαίξπηρ θα πάνε ένα βήμα μπροστά. Έχω παίξει σε 35 θεατρικές παραστάσεις από Επίδαυρο μέχρι Bar theater. Σε κάθε παράσταση αυτό που με ενδιαφέρει είναι να αγγίξω έστω και έναν θεατή, να κάνω μέσα του ένα κλικ. Αυτή είναι η τέχνη του ηθοποιού. Τα υπόλοιπα είναι επιφανειακά, δεν έχουν καμία σχέση με την υποκριτική και είναι εφήμερα.

– Υπάρχει κάποιος ρόλος που πιστεύετε ότι ήταν πιο κοντά στη δική σας ιδιοσυγκρασία;

– Δεν εχω να απαντήσω με έναν συγκεκριμένο ρόλο. Όταν έπαιζα με τον υπέροχο Θύμιο Καρακατσάνη στον “Θάνατο του εμποράκου” και υποδυόμουν τον μεγαλύτερο γιό έλεγα πως αυτός είναι ο ρόλος της ζωής μου. Αργότερα το είπα και για άλλους ρόλους. Προσπαθώ πάντα να “παντρέψω” τη δική μου ιδιοσυγκρασία με το ρόλο. Δεν έχω τις προσλαμβάνουσες και τις εμπειρίες του Φαναριώτη μεγαλοαστού που ενσαρκώνω αλλά προσπαθώ να βάλω τον εαυτό μου στη θέση του χαρακτήρα, προσπαθώ να τον φανταστώ.

– Τελικά, κατά τη γνώμη σας, ο πραγματικός ηθοποιός φαίνεται μόνο στη σκηνή;

– Ο πραγματικός ηθοποιός φαίνεται παντού. Στο θέατρο έχεις μεγαλύτερο πεδίο δράσης. Όπως είχε πει ο Σακελλάριος “το θέατρο είναι η τέχνη του ηθοποιού, ο κινηματογράφος-τηλεόραση είναι η τέχνη του σκηνοθέτη”. Η αλήθεια είναι ότι στο θέατρο αφουγκράζεσαι το κοινό. Την αγωνία του, το κλάμα του, το γέλιο του. Μετά την παράσταση “Ο Βιολιστής στη στέγη που συμμετείχα με τον Γρηγόρη Βαλτινό, ήρθε μια οικογένεια και μας φιλούσαν τα χέρια.Ήταν ότι πιο συγκινητικό έχω νιώσει.Έχω κάνει και κινηματογράφο και τηλεόραση. Τα αγαπώ όλα εξίσου. Αν με ρωτήσεις όμως τι θα επιλέξω να κάνω μια μέρα στη ζωή μου που να με γεμίσει θα σου πω “θα παίξω μια παράσταση”.

Μιχάλης Μαρκάτης: «Έχω δουλέψει και σε οικοδομή»

Ο Μιχάλης Μαρκάτης υποδέχτηκε τη δημοσιογράφο της εκπομπής “Happy Day” στο καφέ που διατηρεί τα τελευταία χρόνια με τον αδερφό του στη Νέα Σμύρνη.

«Ανοίξαμε αυτό το καφέ μαζί με τον αδερφό μου πριν τέσσερα χρόνια. Είναι κάτι που με κρατά και μένα στα πόδια μου ως οικογενειάρχη. Ήταν σοφή κίνηση να ασχοληθώ και με κάτι άλλο. Τα οικονομικά μου, από την υποκριτική μια χρονιά θα είναι καλά και μια όχι. Μια χρονιά έχεις δουλειά και μια δεν έχεις. Έχω δουλέψει και σε οικοδομή, έχω δουλέψει στα πρώτα έργα του Μετρό, delivery, πωλητής, νύχτα…» όπως αποκάλυψε.

Διάβασε επίσης: Snik: Άγριο ξύλο με πρωταγωνιστή τον τράπερ στη Θεσσαλονίκη

Ο ηθοποιός Μιχάλης Μαρκάτης αναφέρθηκε στις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ηθοποιοί λέγοντας: «Η αλήθεια είναι ότι στο τσακ δεν πρόλαβα να πάρω τα καλά λεφτά που δίνανε κάποτε. Είχα φτάσει κοντά αλλά άλλαξαν τα πράγματα. Παλιότερα ήταν καλά τα λεφτά. Υπήρξαν στιγμές που έλεγα “τώρα η δουλειά σου ποια είναι;”. Τώρα είμαστε στη φάση να βγάλουμε τη σεζόν. Δεν είναι ανθρώπινα πράγματα αυτά να ζεις με την αγωνία αν θα βγάλω τη σεζόν με ανοιχτό θέατρο για να πάρεις 150 ευρώ παραπάνω από ότι παίρνεις από το ταμείο. Έχω πολλά παράπονα από την κοινωνία και τον τρόπο που ζούμε».

Την άποψη του εξέφρασε και για τους συναδέλφους του που επιλέγουν να μπουν σε κάποιο ριάλιτι επιβίωσης λόγω των μεγάλων χρηματικών απολαβών είπε: «Οι καιροί αλλάζουν, η δουλειά αλλάζει. Πολλοί συνάδελφοι ηθοποιοί μπορεί να βρίσκουν εκεί τα προς το ζην. Δεν τους κατακρίνω αλλά δε συμφωνώ, Καλύτερο είναι να επικεντρώνεσαι στην τέχνη σου αν μπορείς και έχεις τη δυνατότητα. Καθένας πορεύεται στη ζωή του όπως νομίζει»