Hit enter after type your search item
freegossip.gr

News, Lifestyle

Μιχάλης Ρέππας βιογραφικό! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

Μιχάλης Ρέππας βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Οι Μιχάλης Ρέππας και Θανάσης Παπαθανασίου είναι σύγχρονο συγγραφικό δίδυμο που έχει ασχοληθεί με την συγγραφή (αλλά και με την σκηνοθεσία) θεατρικών έργων, αλλά και τηλεοπτικών σειρών, κινηματογραφικών ταινιών, και μουσικοθεατρικών παραστάσεων.
Έγιναν ευρέως γνωστοί με τα διάσημα πλέον τηλεοπτικά σήριαλ, Τρεις Χάριτες (1989 – 1992) και Δις εξαμαρτείν (1993 – 1996).

Τα θεατρικά τους έργα «Μπαμπάδες με ρούμι» (1996), «Συμπέθεροι από τα Τίρανα» (2008), «Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός» (2002), «Ράους» (2010), «Άντρες έτοιμοι για όλα» (2012) ήταν από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου[1] ενώ η ταινία τους «Safe Sex» (1999) έσπασε το ρεκόρ εισιτηρίων από καταβολής ελληνικού κινηματογράφου με 1.500.000 εισιτήρια. Η ταινία σήμερα κατέχει την δεύτερη θέση στο ελληνικό box office αμέσως μετά την «Πολίτικη κουζίνα».

Οι συγγραφείς έχουν τιμηθεί με το θεατρικό βραβείο «Κάρολος Κουν», (2002) στην κατηγορία «Δραματουργίας Ελληνικού Έργου» για το θεατρικό τους έργο «Ο Έβρος απέναντι» ενώ το επίσης θεατρικό τους έργο «Αττική Οδός» (2010), απέσπασε το «Θεατρικό Βραβείο Κοινού» του περιοδικού «Αθηνοράματος», στην κατηγορία «Καλύτερο Νεοελληνικό Έργο». [3]
Η κινηματογραφική τους ταινία, «Οξυγόνο», τιμήθηκε το 2003 με το «Βραβείο FIPRESCI », στο 44ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.[4]
Σε βιβλία έχουν κυκλοφορήσει τα έργα τους «Μπαμπάδες με ρούμι», «Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός», «Ο Έβρος απέναντι», και το σενάριο της ταινίας «Safe sex».[5]

Συνοψίζοντας την προσφορά τους η έγκριτη εφημερίδα Το Βήμα έγραψε: «..Για τρεις δεκαετίες θήτευσαν σε όλα τα είδη θεάματος. Αφού διαμόρφωσαν τη σύγχρονη γλώσσα του ελληνικού «σιτκομ» με τις «Τρεις Χάριτες» , έβαλαν ξανά το ελληνικό έργο στα κεντρικά Αθηναϊκά θέατρα με την κωμωδία τους «Μπαμπάδες με Ρούμι», το ελληνικό φιλμ στις επιλογές του μεγάλου κοινού με το «Safe Sex»[6] και το ελληνικό μιούζικαλ στο Εθνικό μας Θέατρο με το έργο «Βίρα τις άγκυρες». Συνολικά έχουν γράψει και σκηνοθετήσει 28 πρωτότυπα θεατρικά έργα, έχουν διασκευάσει 12 άλλων συγγραφέων και στο σινεμά έκαναν 4 ταινίες. Ένα ρεπερτόριο όχι μόνο εντυπωσιακά μεγάλο και πολυσχιδές αλλά και έντονα επιδραστικό….» [7].

Τις δύο τηλεοπτικές σειρές των Ρέππα – Παπαθανασίου (μαζί με τους Απαράδεκτους της Δήμητρας Παπαδοπούλου) επέλεξαν οι εργαζόμενοι του MEGA να προβάλλουν – ως αποχαιρετιστήριο δώρο στους τηλεθεατές – τις τελευταίες ώρες πριν το σήμα του καναλιού αποκλειστεί από την Digea στις 28 Οκτωβρίου 2018.[8]
Ποιοί είναι
O Θανάσης Παπαθανασίου γεννήθηκε το 1959 στην Ορεστιάδα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (χωρίς όμως να αποφοιτήσει) και στη Σχολή Κινηματογράφου και Τηλεόρασης του Λυκούργου Σταυράκου. Πριν ασχοληθεί με τη συγγραφή ήθελε να γίνει αθλητικογράφος.
Δουλειές πριν την συνεργασία τους [9]:

1984: «Αναδομήστε μας κι αφήστε μας», κείμενα της επιθεώρησης του θιάσου «Το κακό συναπάντημα»
1984: «Δουλειά δεν είχε ο διάολος», κείμενα της επιθεώρησης του θιάσου «Το κακό συναπάντημα»
1985 : «Και τώρα πάλι…ΑΜΟΚ». Επιθεώρηση, σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα.
1986 : «Άλλος Χαβάη…άλλος πληρώνει». Επιθεώρηση που παρουσιάστηκε στο θέατρο «Σμαρούλα», το καλοκαίρι του 1986. Ο Παπαθανασίου έγραψε τα κείμενα μαζί με την Δήμητρα Παπαδοπούλου.
1987 Ο Παπαθανασίου γράφει μερικά από τα σκετς των βιντεοταινιών «Άλλος Χαβάη…άλλος πληρώνει Νο 2» και «Άλλος Χαβάη…άλλος πληρώνει Νο3». Οι δυο αυτές βιντεοταινίες γυρίστηκαν εξ ολοκλήρου σε στούντιο μετά την μεγάλη επιτυχία των πρώτης θεατρικής παράστασης που βιντεοσκοπήθηκε και διανεμήθηκε ως βιντεοταινία.
1987 : «Τρίποντα στο Παρθεναγωγείο», σενάριο βιντεοταινίας – μαζί με Τάκη Ανούση.

Ο Μιχάλης Ρέππας γεννήθηκε και αυτός το 1959, στις 20 Μαΐου στο Λουτράκι Κορινθίας. Σπούδασε στο Τμήμα Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Αθηνών, και στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ενώ φοίτησε για μικρό χρονικό διάστημα και στη Σχολή Σταυράκου. Ο Μιχάλης Ρέππας εμφανίζεται συχνά και ως ηθοποιός – κυρίως σε δικά τους έργα, ενώ έχει συγγράψει και κυκλοφορήσει ένα δοκίμιο για την αισθητική απόλαυση με τον τίτλο «Τα πορτοκάλια του Σεζάν».[10]Επίσης, έχει σκηνοθετήσει την παράσταση της Σοφίας Μουτίδου «Η Life, το Style και οι εφτά νάνοι» το 2011.
Ο Μιχάλης Ρέππας ως ηθοποιός (δεν αναφέρονται οι εμφανίσεις στα δικά του έργα, ούτε αυτές ως guest)[11]:
1985 : «Έλα Βουλή στο τόπο σου», επιθεώρηση του θιάσου Τα παιδιά του Εθνικού»
1986 : «Υπάρχουν και χειρότερα», επιθεώρηση του θιάσου «Τα παιδιά του Εθνικού», στο θέατρο «Περοκέ», σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη. Ο Ρέππας μαζί με τους Σπύρο Μεταλληνό, Δημήτρη Τάρλοου, Δήμο Μυλωνά, Χάρη Ρώμα, και Χρήστου Ευθυμίου (όλοι άρτι αποφοιτήσαντες από το Εθνικό θέατρο) γράφουν τα κείμενα και πρωταγωνιστούν.

1987 : κινηματογραφική ταινία «Made in Greece» , – «Άλλος Χαβάη…άλλος πληρώνει Νο2», – «Η Βαγγελίτσα κατάσκοπος», – «Πρωτάρης στον έρωτα»,- «Τα φτερά του χρήματος», – «Το γαϊτανάκι του έρωτα» (βιντεοταινίες)
1988 : βιντεοταινίες «Άλλος Χαβάη…άλλος πληρώνει Νο3» – «Το κορίτσι της σοφίτας», – «Τα στραβάδια» – «Βαγγελίτσα ωραία μου κυρία», – «Βαγγελίτσα παρ’ τη γκλίτσα» , «Όρμα Ρένα στην αρένα» – «Σιχτείρια ’88» (θεατρική επιθεώρηση) , – «Φώτα Παρακαλώ… » (παιδική τηλεοπτική εκπομπή της ΕΤ1),
1989: «Σταύρωση χωρίς ανάσταση» (τηλεοπτικό σήριαλ της ΕΤ1) , – «Φιλιππινέζα σε τιμή ευκαιρίας» – «Επικίνδυνος έρωτας: Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Απρίλη» (βιντεοταινίες)
1990 – «Βουλή Καλλιγραφία» (επιθεώρηση)
1993: -«Ανατομία ενός εγκλήματος», – έπαιξε στο επεισόδιο με τίτλο «Αμόκ»
1995: «Το τρίτο στεφάνι», τηλεοπτική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Κώστα Ταχτσή που προβλήθηκε από τον ΑΝΤ1

Η επαγγελματική τους πορεία
Με εφαλτήριο την γνωριμία τους με την Άννα Βαγενά, και ύστερα από προτροπή της, οι δυο συγγραφείς γνωρίζονται και ενώνουν τις δυνάμεις τους προκειμένου να γράψουν κείμενα για την τηλεοπτική εκπομπή της Βαγενά, «Το κανάλι της Βαγγελίτσας», που θα προβαλλόταν τον χειμώνα του 1987 από την ΕΤ1. [12]
Μέχρι τότε το υποψήφιο συγγραφικό δίδυμο ασχολούνταν ερασιτεχνικά με την συγγραφή κειμένων, ο μεν Θανάσης Παπαθανασίου γράφοντας νούμερα για επιθεωρήσεις, ο δε Μιχάλης Ρέππας γράφοντας και παίζοντας στον θίασο «Τα παιδιά του Εθνικού» που είχε δημιουργηθεί το 1985 από τους άρτι αποφοιτήσαντες ηθοποιούς του Εθνικού θεάτρου. [13]
Η συνεργασία με την Άννα Βαγενά, που τότε γνώριζε μεγάλη επιτυχία, χάρη στον «τύπο» της «Βαγγελίτσας» που είχε δημιουργήσει θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια όταν μαζί πλέον, θα γράψουν για εκείνη σενάρια βιντεοταινιών και επιθεωρησιακά νούμερα. Οι δυο συγγραφείς σε κοινή τους συνέντευξη λένε : «Έκτοτε είμαστε πάντα μαζί. Τότε όμως δεν είχαμε ιδέα για το τι ζούσαμε. Πως ζούσαμε δηλαδή μια στιγμή ιστορική για τη ζωή μας. Πως γράφαμε τη δική μας ιστορία. Αναδρομικά, το καταλάβαμε. Ούτε καν στις “Χάριτες” δεν το αντιλαμβανόμασταν»

Όσο για τον τρόπο συνεργασίας έχουν υποστηρίξει κατά καιρούς σε διάφορες συνεντεύξεις τους ότι το μυστικό της πολύχρονης συνεργασίας τους είναι ότι κανένας δεν προσπαθεί να επιβληθεί στον άλλο. Τα έργα τους είναι αποτέλεσμα της απόλυτης κοινής συνεργασίας, και φέρουν την έγκριση και των δυο συγγραφέων ακόμα και σε κάθε λέξη ακόμα και σε κάθε σημείο στίξης. «… Δεν υπάρχει έργο που είναι «Πιο Μιχάλης» ή «Πιο Θανάσης». Στα κέρδη, στα χρήματα, είμαστε 50-50 αλλά στα έργα είμαστε 100% . Το κάθε έργο είναι 100% και του Μιχάλη και του Θανάση. Τα λεφτά χωρίζουμε στη μέση όχι αυτά που συνυπογράφουμε και παρουσιάζουμε».[15]

Το πρώτο θεατρικό τους έργο θα το γράψουν το 1989, και θα είναι η κωμωδία «Ροζ Μολότωφ», που μάλιστα θα ανέβει στην σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας (μετονομασία του «Θεσσαλικού θεάτρου»), το 1991, σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου.[16]
Συμμετέχουν στη συγγραφή κειμένων στις επιτυχημένες επιθεωρήσεις «Μας πήρε το ποτάμι» (1990 – 1991), «Βουλή Καλλιγραφία» (καλοκαίρι 1991) «Τρελλάθηκε τ’ αφεντικό και μας πουλάει τσάμπα», (1991 – 1992), όπου θα αποσπάσουν πολλά κολακευτικά σχόλια από τους κριτικούς θεάτρου. Τα νούμερά τους, παραδείγματος χάριν, «Ως εκ Περισσού» και «MEGA είσαι, Κύριε» στην επιθεώρηση «Μας πήρε το ποτάμι», χαρακτηρίζονται από τους κριτικούς από τα καλύτερα της παράστασης.

Η αναγνώριση από το πλατύ κοινό έρχεται σύντομα μέσω της ιδιωτικής τηλεόρασης και συγκεκριμένα του τηλεοπτικού καναλιού MEGA , με τα σήριαλ «Οι Τρεις Χάριτες» και «Το δις εξαμαρτείν». «Οι Τρεις Χάριτες», το σενάριο των οποίων είχαν ήδη απορρίψει η ΕΤ1 και ο ΑΝΤ1, θα προβληθούν σχεδόν αμέσως μετά την έναρξη εκπομπής του καναλιού, που έγινε τον Φεβρουάριο του 1990 και θα κάνουν σχεδόν αμέσως ρεκόρ τηλεθέασης. «Οι τρεις Χάριτες» θα διαρκέσουν περίπου 3 χρόνια και ο μέσος όρος τηλεθέασης όλα αυτά τα χρόνια ήταν 56.6%. [18]
Το αμέσως επόμενο (1993) σήριαλ το «Δις εξαμαρτείν», με ένα θέμα εν πολλοίς ταμπού για την κοινωνία τότε- η παράλληλη ερωτική σχέση μιας γυναίκας με δυο άντρες- εκτός που συχνά θα ξεσηκώσει φωνές διαμαρτυρίας ταυτόχρονα όμως θα γνωρίσει και αυτή μεγάλη τηλεθέαση, η οποία και θα κατατάξει την σειρά ανάμεσα στις κορυφαίες κωμικές τηλεοπτικές σειρές.

Η ταινία βραβεύτηκε με το βραβείο της FIPRESCI στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (2003): «…Για την αποκάλυψη, με τη χρήση αυθεντικού διαλόγου και στοιχεία σκληρού μελοδράματος, της διαφθοράς μιας κοινωνίας και της διάλυσης της οικογένειας. Έχοντας με τον τρόπο αυτό ανανεώσει την Ελληνική Τραγωδία μέσα σε ένα σύγχρονο, εξαθλιωμένο περιβάλλον…».
Το 1995 ξεκινούν την θεατρική τους πορεία στα έργα πρόζας, με την μετάφραση, διασκευή και απόδοση στα ελληνικά, της γαλλικής κωμωδίας “Le pere Noel est un ordure”, (1979) ή «Ο Άϊ Βασίλης είναι σκέτη λέρα», που έγινε αμέσως εμπορική επιτυχία και παίχτηκε επί δυο συνεχόμενες σεζόν. Σύμφωνα με τους κριτικούς οι δυο συγγραφείς μεταφύτευσαν επιτυχημένα την κωμωδία στην ελληνική πραγματικότητα, διανθίζοντάς την μάλιστα με επιθεωρησιακά στοιχεία που ανέδειξαν ιδιαίτερα το καυστικό χιούμορ αυτής της μαύρης κωμωδίας.[20] Το 1996 θα ανεβάσουν την επιτυχημένη καλλιτεχνικά και εμπορικά κωμωδία τους, «Μπαμπάδες με Ρούμι», σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή. Άλλη μια μεγάλη επιτυχία τους περιμένει αφού κοινό και κριτική ενθουσιάζονται από την αρτιότητα του έργου. Η Ροζίτα Σώκου μάλιστα θα τους ονομάσει “αριστείς της μοντέρνας κωμωδίας”.

Η επιτυχία τους ακολουθεί και στο επόμενο έργο τους. Η διασκευή της φαρσοκωμωδίας του Έρικ Άιντλ (Eric Idle), (μέλος των Μόντυ Πάιθονς) «Pass the Butler» της οποίας ο τίτλος μεταγράφηκε στα ελληνικά, ως «Βγάλ’ τον υπουργό από την πρίζα», που ανέβηκε στο καινούριο τότε θέατρο «Πειραιώς 131» – το θεάτρο αυτό θα γίνει τα επόμενα χρόνια – το καλλιτεχνικό σπίτι των δυο δημιουργών -“έσπασε ταμεία”. Η έξυπνη διασκευή, η σωστή μεταφορά της αδυσώπητης πολιτικής βρετανικής σάτιρας, και η εμπνευσμένη σκηνοθεσία τους, ενθουσίασαν κοινό και κριτική. Ο Ρέππας μάλιστα, έδωσε στο ρόλο του μπάτλερ μια αξιοσημείωτα καλή ερμηνεία.

Μιχάλης Ρέππας βιογραφικό! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά
Μιχάλης Ρέππας βιογραφικό! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

Το 1999 είναι η στιγμή για την κατάκτηση και του ελληνικού κινηματογράφου: η πρώτη τους κινηματογραφική ταινία, το Safe Sex που προβλήθηκε τον Οκτώβριο του 1999 θα γίνει η μεγαλύτερη επιτυχία της χρονιάς στον κόσμο του θεάματος. Η ταινία, που δέχτηκε δριμεία κριτική από τους κριτικούς κινηματογράφου, αγαπήθηκε από το κοινό όσο καμιά άλλη. Οι συγγραφείς εμβρόντητοι από τις τόσο διαφορετικές αντιδράσεις θα δηλώσουν: «..με το «Safe sex» ήθελαν να μας κρεμάσουν στο Σύνταγμα. Τι φταίμε εμείς; Μια ταινία κάναμε, φταίμε εμείς αν έκανε τόσο πολλά εισιτήρια;» [23]
Το 2001 κάνουν ακόμα μια μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία «Το κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο». Η ταινία (παρωδία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου) αποτίει φόρο τιμής σε αυτόν και γίνεται και αυτή μεγάλη εμπορική επιτυχία. (500.000) εισιτήρια.
Η τρίτη ταινία τους όμως, το «Οξυγόνο», δεν θα έχει την ίδια επιτυχία. Το δραματικό θέμα της ταινίας, από ηθοποιούς της τηλεόρασης ταυτισμένους στην συνείδηση των θεατών με την κωμωδία δεν έφερε θεατές στις κινηματογραφικές προβολές παρόλο που οι κριτικοί γενικά αναγνώρισαν ότι πρόκειται για μια ολοκληρωμένη δουλειά,[24] η οποία εξάλλου τιμήθηκε και με το Βραβείο FIPRESCI.

Το θεατρικό τους έργο «Ο Έβρος απέναντι» είναι τομή στην δραματουργία τους. Για πρώτη φορά γράφουν ένα δραματικό θεατρικό έργο το οποίο έχει και καλλιτεχνικές αξιώσεις. Επηρεασμένοι από την μικροαστική θεατρική ηθογραφία της γενιάς του 1970, (Μουρσελάς, Διαλεγμένος, κ.α.), οι δυο συγγραφείς ανανεώνουν το είδος, εκφράζοντας τις αλλαγές προς το χειρότερο που έχουν γίνει στην ελληνική κοινωνία, με μια ζωντανή και ρεαλιστική περιγραφή τεσσάρων φουκαράδων που προσπαθούν “να επιπλεύσουν” ο ένας εις βάρος του άλλου. Ανάμεσα στα άλλα το έργο ξεχώρισε και για την σκηνοθετική αρτιότητα του Νίκου Μαστοράκη, και τις καθηλωτικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών. [25] Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, ένας από τους ηθοποιούς, αναφέρει για το έργο «ότι πρόκειται για έναν διαρκή κλαυσίγελο μια κωμική τραγωδία που με την πρώτη ματιά φαίνεται να σχολιάζει τον ρατσισμό της ελληνικής, πολυεθνικής πια κοινωνίας ενώ ταυτόχρονα φωτίζει την σκοτεινή μας πλευρά και ανιχνεύει το αδιέξοδο…». [26]
Το 2008 είναι η σειρά για μια ακόμα μεγάλη επιτυχία. Την κωμωδία τους «Συμπέθεροι από τα Τίρανα» βρήκε τεράστια ανταπόκριση στο κοινό και παιζόταν επί 4 συνεχόμενες θεατρικές σεζόν. Η θεματική του έργου, η προσπάθεια των μεταναστών να ενταχτούν στην ελληνική κοινωνία μέσω μικτών γάμων ανατρέπει και περιγελά τα ξενοφοβικά και ρατσιστικά πρότυπα των σύγχρονων Ελλήνων με τέτοιο εμπνευσμένο και καλά οργανωμένο τρόπο ώστε ο περίφημος κριτικός θεάτρου Κώστας Γεωργουσόπουλος τους κατέταξε στην χορεία των μεγάλων της ελληνικής φαρσοκωμωδίας, δίπλα στους Σακελλάριο – Γιαννακόπουλο, Τσιφόρο – Βασιλειάδη, και Πρετεντέρη – Γιαλαμά.[27]

Το επόμενο θεατρικό τους έργο, είναι το σύγχρονο κοινωνικό δράμα «Αττική οδός», στο οποίο οι δημιουργοί του, ανατέμνουν την σύγχρονη αστική και κυρίως μεγαλοαστική κοινωνία. Στο επίκεντρο του έργου μπαίνει η συγκατοίκηση μιας κυρίας από τη μεγαλοαστική τάξη μαζί με την μικροαστή οικιακή βοηθό της και το περιβάλλον στο οποίο ζούνε, το οποίο φαίνεται να απασχολείται μόνο με το χρήμα, τον νεοπλουτισμό και την επίδειξη. Το έργο αν και δεν προσφέρει το γέλιο που το κοινό έχει συνηθίσει έγινε ωστόσο εμπορική επιτυχία, και παίχτηκε 3 συνεχόμενες σεζόν και πολύ περισσότερο τιμήθηκε με το «Βραβείο Κοινού» στην κατηγορία «Καλύτερο νεοελληνικό έργο» του περιοδικού «Αθηνοράματος», μια βράβευση αν όχι ακαδημαϊκού κύρους, που όμως καταδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο την απήχηση που έχουν οι συγγραφείς στο κοινό που ενδιαφέρεται ουσιαστικά για το καλό θέατρο.

Το 2016 θα επιχειρήσουν ξανά, το ανέβασμα ενός δραματικού έργου. Στο κοινωνικό τους δράμα, «Δεύτερη Φωνή», μπαίνει στο στόχαστρο η ελληνική οικογένεια, μέσα από ένα ζευγάρι που είδε στο πέρασμα των χρόνων να διαλύονται όλα τα όνειρα, οι αξίες και οι φιλοδοξίες που καλλιεργήθηκαν κατά την Μεταπολίτευση, τα οποία ξεπουλήθηκαν για μια επιφανειακή κοινωνική και οικονομική άνοδο. Οι Ρέππας- Παπαθανασίου εμπιστεύτηκαν την σκηνοθεσία του έργου στον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, ο οποίος, σύμφωνα με τους κριτικούς τους δικαίωσε, στήνοντας μια παράσταση «…με ρυθμό, σφιχτοδεμένη, σωστά τονισμένη, δουλεμένη εξαντλητικά στις λεπτομέρειες και στα ψυχολογικά προφίλ των ηρώων”.[29]
Με την συγγραφή και σκηνοθεσία αστυνομικού θεατρικού έργου οι δυο συγγραφείς καταπιάνονται δυο φορές μέχρι τώρα στην καριέρα τους. Την πρώτη, το 2014 όταν μεταφράζουν διασκευάζουν και σκηνοθετούν για τον θίασο της Κάτιας Δανδουλάκη, το αστυνομικό έργο του Ρομπέρ Τομά με τον ελληνικό τίτλο «Μαντεψε ποιός θα πεθάνει». Το έργο ήταν ένα στοίχημα τόσο για τους δυο συγγραφείς όσο και για την πρωταγωνίστρια και θιασάρχισσα Κάτια Δανδουλάκη, που κερδήθηκε αφού η άψογη κατά γενική ομολογία παράσταση, παίχτηκε 3 συνεχόμενες χρονιές. Ύστερα από τρία χρόνια, το 2017 θα συγγράψουν και θα παρουσιάσουν το δικό τους αστυνομικό έργο, «Το παιχνίδι του δολοφόνου».

Το έργο που ακολουθεί την δομή των κλασσικών αστυνομικών έργων (επτά πιθανοί δολοφόνοι, επτά ύποπτοι. Αθώοι και ένοχοι, απαγγέλλουν τις κατηγορίες τους, ο ένας για τον άλλον και ένας αστυνόμος καλείται να ανακαλύψει τον δολοφόνο και να εξιχνιάσει το μυστήριο του εγκλήματος.) ήταν άρτιο από όλες τις απόψεις, σύμφωνα με την κριτική: «Η παράσταση τα έχει όλα. Κλίμα φόβου, μυστήριο, αγωνία, σασπένς, απαγορευμένο έρωτα και φυσικά μια μεγάλη ανατροπή στο τέλος. Η γραφή του γνωστού συγγραφικού διδύμου πολύ καλοδουλεμένη. Διαθέτει ρυθμό, σπιρτάδα και σεβασμό στο είδος των έργων μυστηρίου. Η σκηνοθεσία αναδεικνύει τη noir ατμόσφαιρα του έργου, με τους ήρωες περικυκλωμένους και φοβισμένους σε ένα γαϊτανάκι έρωτα και θανάτου. Άδηλα λόγια, ανατροπές και ένα θανάσιμο αίνιγμα που καλείται να λύσει ο αστυνόμος Στεφανίδης.»[30]

οι συνεργασίες με το Εθνικό θέατρο
Τη θεατρική σεζόν 1997 – 1998 θα συνεργαστούν πρώτη φορά με το Εθνικό θέατρο. Ο τότες καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού θεάτρου, Νίκος Κούρκουλος, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την εμφάνιση του επιθεωρησιακού θεάτρου στην Ελλάδα, και με προσωπικό του ρίσκο, όπως αναφέρουν οι δυο συγγραφείς, τους ανέθεσε την συγγραφή μιας Επιθεώρησης, που θα ανέβαινε για πρώτη φορά στην σκηνή του μεγαλύτερου κρατικού θεάτρου της Ελλάδας. [31] Ύστερα από συγγραφική δουλειά ενός έτους, προέκυψε η επιθεώρηση «Βίρα τις Άγκυρες» που ανέβηκε σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή στο κρατικό Θέατρο Rex – Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη». Το έργο έγινε μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία και παιζόταν για δυο συνεχόμενες χρονιές.
Το 2003 (και αφού έχουν δώσει στο κοινό την μεγάλη εμπορική τους επιτυχία «Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός» θα συνεργαστούν και πάλι με το Εθνικό θέατρο στην δημιουργία μιας κωμικής μουσικοθεατρικής παράστασης. Το «Ποια Ελένη; » που αναπλάθει το γνωστό μύθο της Ωραίας Ελένης, δεν αντιμετωπίστηκε ευνοϊκά από την κριτική. Μάλιστα, μερικοί έφτασαν να κατηγορήσουν το Εθνικό θέατρο για καιροσκοπισμό. «…Είναι κρίμα να βαλτώνουν εν δυνάμει αξιόλογες παραστάσεις και να καταλήγουν χυδαιοθεάματα, από το φόβο μήπως πατώσουν τα εισπρακτικά στοιχήματα της πρώτης σκηνής του έθνους…»

Το 2012 θα γράψουν και θα σκηνοθετήσουν τις «Πατρίδες» ένα ακόμα θεατρικό έργο – το τρίτο στην δραματουργία τους-, για το φλέγον ζήτημα της εποχής μας, την μετανάστευση. Το έργο δομημένο με άξονα δυο μεταπολεμικά λογοτεχνικά κείμενα και διανθισμένο από τις αυθεντικές μαρτυρίες των 3 μεταναστών που παίζουν στην παράσταση, διαφέρει εντελώς από ότι είχανε γράψει μέχρι τότε. [33]
Η τελευταία τους δουλειά για το Εθνικό θέατρο, ήταν η παράσταση «Φεγγάρι από χαρτί», που ανέβηκε στο Θέατρο Rex Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη», τον χειμώνα του 2020. Είναι μια ακόμα μουσικοθεατρική παράσταση (σε μουσική Νίκου Κυπουργού και στίχους Αφροδίτης Μάνου) που αναπολεί την τελικά αγαπημένη δεκαετία των δυο συγγραφέων, την δεκαετία του 1960.

This div height required for enabling the sticky sidebar
Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views :