Νίκος Μουτσινάς για το bullying: “Φαλακρός”, “πουστάρα”, “βλάκας”, “ηλίθιος”, “χωρίς πατέρα”. Μπορεί ένας ‘ατελής’ άνθρωπος να ζήσει μια ζωή όπως εκείνος επιθυμεί; Ο Νίκος Μουτσινάς αναρωτιέται μέσα από μια συνέντευξη που ξεγυμνώνει τον καθημερινό πουριτανισμό των πολλών.

“Είναι ή δεν είναι gay;”. “Πώς θα μεγαλώσει παιδί αφού είναι ομοφυλόφιλος;”. “Μα είναι και χοντρός και φαλακρός και αδελφή!”: Χρειαζόταν κάποιος με θάρρος για να ξεγυμνώσει κανείς τα πικρόχολα στερεότυπα των ‘πολιτισμένων ανθρώπων’. Το έκανε ο Νίκος Μουτσινάς στην πρόσφατη συνέντευξη του στο Downtown Κύπρου.

Δεν αρκεί μόνο να εκφράζει κανείς φανερά μια διαφορετικότητα, πχ. να είναι ομοφυλόφιλος, για να δεχθεί τις επιθέσεις των γύρω του. Μια οποιαδήποτε παρά φύσει συμπεριφορά, ένα παράξενο χιούμορ, μια διαφορετική προσέγγιση στο φλερτ, μια μπλούζα με παράξενα σχέδια, μπορεί να γίνει αφορμή για επικριτικά σχόλια ή ακόμα και ένα ελαφρύ ή σκληρό bullying. Ο εκάστοτε ‘διαφορετικός’ χαρακτήρας γύρω μας, συνήθως είναι μόνος, άρα και πιο ευάλωτος στην καθημερινή ‘καζούρα’. Τόσο ευάλωτος, που μπορεί ακόμα και να απομονωθεί κοινωνικά από τους γύρω του. “Έλα μωρέ, δεν τρέχει τίποτα, πλάκα κάνουμε”, είναι η συνήθης επωδός των γύρω του.

Ο Θεός συγχωρεί, ο Νίκος Μουτσινάς όχι

Τι συμβαίνει όμως όταν επιλέγεις να ζεις αποκλειστικά εκτός των πολύ βασικών προτύπων του δυτικού πολιτισμού; Όταν δεν είσαι λευκός άντρας σε σχέση με λευκή γυναίκα; Όταν είσαι 30 ετών και έχεις χάσει τα μαλλιά σου/έχεις παραπανίσια κιλά/έχεις αφροαμερικάνικη καταγωγή/προτιμάς να κάνεις έρωτα με άτομα του ίδιου φύλου; Πόσο εύκολα μπορείς να επιβιώσεις στην κατά τα φαινόμενα ‘πολιτισμένη’ κοινωνία της Δύσης; Και εν τέλει τι είναι αυτό που ορίζουμε ως ‘διαφορετικό’ σήμερα, το 2020;

ΣΟΚΑΡΕΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΜΟΥΤΣΙΝΑΣ! “ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΑ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ, ΝΑ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΔΩΣΕΙΣ ΕΣΥ ΣΠΕΡΜΑ, Η…”

“Η διαφορετικότητα θα ‘θελα να είναι όπως ένα σπίτι έχει τρίγωνη σκεπή και το άλλο τετράγωνη ή όπως το αυτοκίνητο αυτό είναι κόκκινο και το άλλο μπλε. Στο ανθρώπινο κομμάτι, την διαφορετικότητα μπορώ να την ακούσω -οριακά- για τα εξωτερικά χαρακτηριστικά. Μπορώ να καταλάβω, δηλαδή, ότι μία κοπέλα έχει ξανθό μαλλί κι η άλλη μαύρο, και να λέω, αυτές είναι διαφορετικές. Ουσιαστικά, όμως, δεν είναι καθόλου διαφορετικές”. Αυτός είναι ένας ορισμός της διαφορετικότητας, σύμφωνα με τον Νίκο Μουτσινά.

Τι έχει ακούσει στη ζωή του ένας ‘διαφορετικός’ και ‘δακτυλοδεικτούμενος’ άνθρωπος όπως ο Νίκος Μουτσινάς και πως εξελίσσονται αυτά τα ‘πειράγματα’ στο πέρασμα των χρόνων;

“Διάφορα. ‘Φαλακρός’, ‘πουστάρα’, ‘βλάκας’, ‘ηλίθιος’, ‘χωρίς πατέρα’. Για το τελευταίο μάλιστα είχα υποστεί bullying επειδή οι γονείς μου ήταν χωρισμένοι, και αυτό τότε -τη δεκαετία του ’80- δεν ήταν σύνηθες. Ευτυχώς, αυτό έχει κάπως ξεπεραστεί, σε βαθμό που πλέον έχει ‘περάσει’ ως κάτι το φυσικό: ‘εντάξει, δεν είναι και κάτι το ιδιαίτερο που οι γονείς σου χώρισαν’. Πιο παλιά ήταν η ‘ζωντοχήρα’, η δακτυλοδεικτούμενη. Τώρα δεν υπάρχει ούτε αυτό. Και, προφανώς, αυτά σταματούν να συμβαίνουν όταν πολλαπλασιαστούν στον κόσμο και περνούν πια ως μία κανονικότητα”.

[…] έχω στενοχωρηθεί πολύ για διάφορα, κατά καιρούς. Από τότε δε που ξεκίνησα και με την τηλεόραση έχω ακούσει κι άλλα σχόλια, μερικά από αυτά βαρβάτα: ‘ατάλαντος’, ‘ποιος νομίζει ότι είναι;’, ‘είναι ή δεν είναι gay;’. Και μετά έρχεται ο κάθε ένας και βγάζει επάνω σου τον ‘εμετό’ του – ξερνάει προς τα έξω ό,τι είναι και μέσα. Και, ξέρεις, όταν κάποιος έχει ήδη τα δικά του ‘θέματα’, είσαι πολύ εύκολος στόχος.

Νίκος Μουτσινάς Υιοθεσία: ‘Έχει μεγάλη διαδικασία. Το έχω βάλει μπροστά.’

Θες να το πάρεις από τα κιλά, θες από την κοινωνική τάξη, θες από την επιλογή συντρόφου; Κι έτσι, ο συγκεκριμένος άνθρωπος γίνεται η εύκολη λεία. Αυτό, ευτυχώς, το συνειδητοποίησα ικανοποιητικά νωρίς – τι σε νοιάζει, ρε φίλε; Γιατί ασχολείσαι; Το ζητούμενο είναι πώς διαμορφώνεται τελικά η όποια άποψη. Γιατί αυτό είναι το πρόβλημα. Γιατί ένα παιδί που δεν έχει παραπάνω κιλά, έχει την ελευθερία να κοροϊδεύει ένα άλλο που έχει; Πού σταματάει η ελευθερία σου και πού αρχίζει η ελευθερία του άλλου; Και, βρε παιδί μου, τι κερδίζεις τελικά κοροϊδεύοντας κάποιον άλλον; Όλο αυτό, λοιπόν, μας πηγαίνει πιο πίσω: στην οικογένεια”.

“Δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω τι είναι αυτό που καίει στον εγκέφαλο ενός γονιού, ώστε να μπορέσει να κόψει το δεσμό με το παιδί του για τους οποιουσδήποτε λόγους. Επειδή το παιδί λέγεται Κώστας και αποφάσισε να βγαίνει με τον Γιάννη και όχι με τη Μαρία; Δεν πιστεύω ότι θα καταλάβω ποτέ την στάση αυτού του γονιού – κι ούτε θέλω ποτέ να την καταλάβω”.

Νίκος Μουτσινάς: «Έχω κάνει κινήσεις για να υιοθετήσω ένα παιδί.»

Τελικά, τι σε κάνει άντρα;

“Sometimes the clothes do not make the man” τραγουδούσε κάποτε ο George Michael στο θρυλικό ‘Freedom’, ενώ και οι Depeche Mode ευθύνονται για τον ειρωνικό στίχο “Promises we are safe as houses, as long as I remember who’s wearing the trousers” από το κομμάτι ‘Never Let Me Down’. Τελικά, μπορεί κανείς εν έτει 2020 να δείξει προς κάποια κατεύθυνση και να πει “αυτοί είναι πολύ άντρες” ή αντίθετα “αυτά τα κορίτσια είναι πολύ θηλυκά”; Μπορείς να ορίσεις την αντρίλα ή την θηλυκότητα με λέξεις και πράξεις;

“Τον άντρα, όμως, δεν τον κάνει ένα βαρύ ζεϊμπέκικο! Ούτε τη γυναίκα ένα ωραίο ‘θηλυκό’ τσιφτετέλι. Έτσι κι αλλιώς, και τα δύο εμπεριέχονται μέσα μας: και το αρσενικό και το θηλυκό. Όλοι μπορούν να έχουν πολλά πράγματα, σε διαφορετική ίσως δυναμική γιατί είναι διαφορετικές οι ανάγκες του καθενός, του περιβάλλοντος που ζει και της εργασίας που κάνει. Πολύς κόσμος σήμερα μπορεί να δέχεται bullying, όχι γιατί αυτή είναι η επιλογή του αλλά επειδή ενδεχομένως να έχει κάτι ‘παραπανίσιο’. Αλλά, ειλικρινά, έχουμε λύσει όλα μας τα προβλήματα και ασχολούμαστε με το αν κάποιος είναι μπλε, μαύρος, λευκός ή φούξια;”

Τ’ ΑΚΟΥΣΕ “ΧΟΝΤΡΑ” ο Νίκος Μουτσινάς: “Ειρωνεύεσαι και ασκείς μπούλινγκ συναδέλφους και…”

‘Δεν χωράς πουθενά’
Αν δεν νιώθεις ούτε gay ούτε straight τι γίνεται; Αν δεν θέλεις να αποκτήσεις μπράτσα και six-pack κοιλιακούς; Αν θέλεις να ζήσεις στην Ελλάδα και να κάνεις παρέα με λευκούς Έλληνες, όντας Νιγηριανός (πχ); Τι γίνεται; Πού ανήκεις;

[…] Όχι, δεν θα σου υπογράψω κανένα χαρτί για τη ζωή μου! Γιατί; Για να μπορέσω να ανήκω ‘κάπου’; Και τι θα κερδίσω αν ανήκω κάπου; Και, τελικά, ρε Γιάννη, τι με νοιάζει αν ανήκω κάπου; Ας ανήκω σε μένα αρχικά. Και δεν πειράζει κι αν δεν ανήκουμε και όλοι κάπου. Το βλέπω και σε κάποια μικρά παιδιά αυτό: Παθαίνουν πανικό επειδή μπορεί να μην ανήκουν πουθενά. Ας μην ανήκεις! Ας ανήκεις στον εαυτό σου και στην καρδιά σου. Μπορεί να σου ακούγεται κάπως ρομαντικό αυτό, αλλά έτσι είναι”.

Μπορεί ένας άντρας μόνος του, ή ένας άντρας που συζεί με έναν άλλο άντρα να μεγαλώσει ένα παιδί;

Η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου ευρώ: Τι συμβαίνει όταν δυο άνθρωποι του ιδίου φύλου που βρίσκονται σε ερωτική σχέση επιλέγουν να μεγαλώσουν ένα παιδί; Είναι αυτή μια παρακινδυνευμένη/κακή/λάθος απόφαση; Είναι αυτή μια οικογένεια όπως όλες οι άλλες;

“Παλαιότερα πίστευα ότι το παιδί χρειάζεται και τα δύο πρότυπα για να μεγαλώσει ‘σωστά’. Έχω συζητήσει, ωστόσο, με κάποιους ψυχολόγους μέσα στα χρόνια, έχω εν τω μεταξύ γνωρίσει και έχω ακούσει για διάφορα ζευγάρια -straight ζευγάρια, που η ανικανότητά τους ήταν στο έπακρο-, κι έχω αναθεωρήσει. Ακούμε συνεχώς για κάποια κακοποιημένα παιδάκια που προέρχονται από straight οικογένειες -χωρίς να θέλω να θίξω τις straight οικογένειες, ούτε να τις κάνω κάτι λιγότερο σημαντικό, προς Θεού!-, ακούμε για εγκατάλειψη παιδιών, για παιδιά τραυματισμένα. Έτσι, λοιπόν, καταλήγουμε πάλι στο θέμα του χαρακτήρα. Είναι το ίδιο με ένα straight ζευγάρι που κάνει ένα παιδί και πεθαίνει η γυναίκα – στο παιδί θα λείπει το γυναικείο πρότυπο. Ή χωρίζει ένα ζευγάρι και ‘εξαφανίζεται’ ο μπαμπάς. Τι να κάνουμε; Να πάρουμε το παιδί και να το βάλουμε μέσα σε ένα συρτάρι;”

“Το ίδιο συμβαίνει και με τις gay οικογένειες: Λείπει ένα από τα δύο πρότυπα. Δεν ξέρω πώς μπορεί να ‘καλυφθεί’ αυτό -γι’ αυτό υπάρχουν οι ψυχολόγοι και κάνουν καταπληκτική δουλειά σ’ αυτό-, αλλά δεν γίνεται να θεωρούμε πως κάτι ‘στερεότυπο’ είναι και το ‘σωστό μοντέλο της οικογένειας’ ή ‘αυτό πρέπει να αναπαράξω’. Αντίστοιχα, και ένα παιδί που γεννιέται σε μία straight οικογένεια μπορεί -έχει δικαίωμα- να κάνει μία gay οικογένεια, η οποία πάλι να είναι μία οικογένεια, κι ας μην θυμίζει τη δική του straight οικογένεια.

Θέλω να πω, πως κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να αναπαράγει και να εξελίξει αυτό που θέλει. Και το να επιλέξει ένα παιδί να κάνει κάτι διαφορετικό, δεν σημαίνει πως προδίδει την οικογένειά του! Γιατί το παιδί είναι ένας ελεύθερος άνθρωπος – δεν το έχουμε “αγοράσει” επειδή είναι παιδί μας, ώστε να φέρεται καλά στην οικογένεια επειδή είναι “το δικό μας παιδί”. Το ζητούμενο πρέπει να είναι αυτό: Ελεύθεροι άνθρωποι!”