Όλια Λαζαρίδου βιογραφικό! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά
Όλια Λαζαρίδου βιογραφικό! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά
Γέννηση 13 Μαρτίου 1954
Κολωνάκι
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Σπουδές Ανωτέρα Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν» (1976)[1]
Ιδιότητα ηθοποιός και ηθοποιός ταινιών
Η Όλια Λαζαρίδου (Αθήνα, 13 Μαρτίου 1954) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Ο πατέρας της ήταν ραδιοφωνικός παραγωγός και διαφημιστής.[2] Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης στο οποίο έπαιξε, ως ηθοποιός πλέον, σε τραγωδίες αλλά και στο έργο “Υπηρέτης δύο αφεντάδων” του Γκολντόνι, σε σκηνοθεσία Γ. Λαζάνη.
Το 1986 πήγε στη Γαλλία όπου παρακολούθησε μαθήματα στη σχολή του Αντουάν Βιτέζ (Antoine Vitez).[3]
Θέατρο
Το θέατρο είναι η καλλιτεχνική προτεραιότητα της Λαζαρίδου.[4] Έχει συνεργαστεί με πολλούς από τους νεώτερους σκηνοθέτες του ελληνικού θεάτρου. Σε πρωταγωνιστικούς ρόλους, συνεργάστηκε με : τη Μάγια Λυμπεροπούλου στους Μικροαστούς του Γκόρκι, τον Βίκτωρα Αρδίτη στο Γυάλινο κόσμο του Τένεσι Ουίλιαμς, τον Βασίλη Παπαβασιλείου στην Κλυταιμνήστρα του Α. Στάικου[5] και στο Καινούργιο σπίτι του Γκολντόνι, τον Λευτέρη Βογιατζή στο Θείο Βάνια του Τσέχωφ και στο έργο Ρίττερ, Ντένε, Φος του Μπέρνχαρντ, τον Γιάννη Χουβαρδά στη Φαίδρα του Ρακίνα και στη Δωδέκατη νύχτα του Σαίξπηρ. Με τον Θόδωρο Τερζόπουλο στο Κουαρτέττο του Χάινερ Μύλλερ.
Με τον Βασίλη Μαυρομάτη στον Κλήρο του μεσημεριού του Πωλ Κλωντέλ. Με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου στα Παραμύθια των αδελφών Γκριμ.[6] Με τον Γιάννη Κόκκο, στην παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου Ορέστεια, την πρώτη της παράσταση στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου.[7] Στην Ευάδνη, μία παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη. Στο «Δεκαήμερο των γυναικών» σε σκηνοθεσία της ´Ελλης Παπακωνσταντίνου. Στη Φθινοπωρινή σονάτα του Μπέργκμαν σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρομάτη[8]. Στον Ερρίκο τον 4ο του Λουίτζι Πιραντέλλο σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρικίου.[9] Στην Τζελσομίνα με το “Θέατρο σε τροχόσπιτο” στο φεστιβάλ Αθηνών[10]. Στο Δεκαήμερο των Γυναικών σε σκηνοθεσία της Έλλης Παπακωνσταντίνου.
Προεπισκόπηση παραπομπών ↑Την “Μπλανς Ντυμπουά” στο Λεωφορείον ο Πόθος σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου και άλλα.
Κινηματογράφος
Στο ευρύ κοινό η Λαζαρίδου έγινε γνωστή από τις συχνές κινηματογραφικές της εμφανίσεις της δεκαετίας του ’80. Η πρώτη της κινηματογραφική συμμετοχή ήταν σε ένα μικρό ρόλο στην ταινία 1922 του Νίκου Κούνδουρου το 1978. Έχει πρωταγωνιστήσει συνολικά σε 17 ταινίες και έχει κερδίσει δύο φορές το βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου του Φεστιβάλ ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τις ταινίες Το Στίγμα του 1982[11] και Τεριρέμ του 1987[12] ενώ την ίδια χρονιά κέρδισε και το βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Αρχάγγελος του πάθους.[13] Το 2005 βραβεύθηκε για το σύνολο του έργου της[14] .Η ίδια διατηρεί αμφίθυμη στάση απέναντι στις κινηματογραφικές της εμφανίσεις. Στην τηλεόραση οι συμμετοχές της είναι λιγότερες αλλά έχει και εκεί βραβευθεί για τη δουλειά της στη σειρά Προδοσία από τα βραβεία “Πρόσωπα” το 1997.
Σκηνοθεσία
Έχει επίσης σκηνοθετήσει έργα, ανάμεσα τους τα Ξυπόλητοι στο πάρκο στο Θέατρο Λαμπέτη[15] και Άνοιξον στο Μέγαρο Μουσικής.
Άλλες δραστηριότητες
Η Λαζαρίδου έχει δοκιμάσει και άλλα είδη σκηνικής τέχνης. Έχει συμμετάσχει σε περφόρμανς με τα συγκροτήματα Lost Bodies[17] και Active Member[2]. Έχει επίσης οργανώσει τη θεατρική ομάδα “18 Μποφώρ”, αποτελούμενη από τέως χρήστες ναρκωτικών της θεραπευτικής κοινότητας 18 Άνω, με την οποία συμμετείχε και στο Φεστιβάλ Αθηνών.[18]
Γεννήθηκα στη συμβολή των οδών Πλουτάρχου και Βασιλίσσης Σοφίας. Μέναμε στο ισόγειο κι έφτιαχνα ένα τρομερό παιχνίδι. Έδενα μια δεκάρα μ’ ένα διαφανές σκοινί, την πέταγα στο πεζοδρόμιο και όταν πήγαινε κάποιος να τη μαζέψει, την τράβαγα απ’ το παράθυρο.
Επίσης, σ’ εκείνα τα παιδικά χρόνια της φοβερής μυθομανίας κοίταγα μέσα από τα παράθυρα και φανταζόμουν φοβερές ιστορίες για κυρίες με μεγάλες κουτάλες που ανακάτευαν κάτι μέσα σε κατσαρόλα, και μέσα στην κατσαρόλα υπήρχε ένα παπούτσι και άλλα τέτοια.
• Ο πατέρας μου δούλευε στο ραδιόφωνο με τον Γιώργο Οικονομίδη και σε μια διαφημιστική εταιρεία, την Γκρέκα. Ήταν ένα είδος δημοσιογράφου. Ήταν από τους ωραίους της εποχής, έμοιαζε με τον Κάρι Γκραντ. Φορούσε αυτά τα αγγλικά καρό σακάκια, ροζ πουκάμισα με μαντήλια, λες και είχε έρθει από το Χόλιγουντ. Είχε ανοιχτό αυτοκίνητο και όποτε ερχόταν να με πάρει από κάπου, έλεγαν όλοι «καλά, ο μπαμπάς σου είναι τρομερός». Και η μαμά μου ήταν όμορφη. Δεν με πήγαιναν στο θέατρο αντίθετα πήγαινα στο τσίρκο.
Φοβάμαι στην Αθήνα και αυτό δεν μου αρέσει καθόλου. Πήγα για έναν μήνα στη Νίσυρο κι έκατσα και ηρέμησα. Δεν είχα συνέχεια αυτό το τρίτο μάτι να ελέγχει τα πάντα. Αυτός ο μπάτσος ο εσωτερικός είναι κάτι πάρα πολύ κουραστικό. Το κάνουμε πια αυτόματα και δεν το καταλαβαίνουμε, αλλά κουράζει, εξαντλεί και είναι ανθυγιεινό.
• Δεν είχα ποτέ ιδέα τι ήθελα να γίνω. Μέχρι πολύ μεγάλη, που είχα πάει και στο πρώτο έτος στη σχολή, δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι αυτό το πράγμα που πίστευα, πως έχω βρεθεί εδώ κατά τύχη, ήταν τελικά η μοίρα μου. Όχι μόνο ήταν η μοίρα μου αλλά και το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να με χωρέσει και να με αντέξει. Τώρα, κοιτώντας πίσω, κατάλαβα αυτό το βαρύ πράγμα, ότι τελικά είναι το μόνο που μπορώ να πω ότι του δόθηκα ολοκληρωτικά.
• Είμαι αποσπασματική, είναι ο χαρακτήρας μου τέτοιος. Μου το λένε και γι’ άλλα πράγματα. Είναι που καμιά φορά κοιτάω και ακούω φευγαλέα, που νομίζει ο άλλος ότι δεν του δίνω προσοχή, αλλά τελικά και άκουσα και κοίταξα. Απλώς, νομίζω ότι εντυπώνονται πολύ έντονα τα πράγματα μέσα μου, τα κοιτάω λοξά, τα επεξεργάζομαι μόνη μου και τα αφήνω να μπουν μετά.
Έτσι λοξά αντιμετώπισα την ηθοποιία και με τα χρόνια μού βγήκε. Ευχαριστιόμουν να το κάνω, όπως πάει κανείς και κάνει μπάνιο στη θάλασσα. Είχα μια σωματική χαρά. Ούτε εγκεφαλική ούτε καριέρας. Στη ζωή πρέπει οπωσδήποτε να είναι ικανοποιημένη η ψυχή σου με αυτό που θα κάνεις, αλλιώς θα περάσεις μια κόλαση.
• Στο πρώτο έτος με φώναξαν στο γραφείο και με ρώτησαν «είσαι σίγουρη ότι θες ν’ ακολουθήσεις αυτόν το δρόμο, γιατί φαίνεται σαν ν’ αδιαφορείς». Ακόμα νομίζουν για μένα, επειδή ήμουν κάπως μπλαζέ, ότι είχα μπλέξει με την ηρωΐνη. Ήταν λίγο θολό το μάτι μου. Δεν είμαι σνομπ, γιατί αν ήμουν, δεν θα με έκαιγε τόσο πολύ εκ των υστέρων ν’ ανοιχτώ στους ανθρώπους.
Οι άνθρωποι που είναι μπλαζέ είναι αυτάρκεις και δεν καίγονται να ενδιαφερθούν για τους άλλους ή να ξεπεράσουν την όποια τους παχυδερμία. Γιατί όλοι είμαστε παχύδερμα, αλλά έχω ξοδέψει πολύ χρόνο από τη ζωή μου για να είμαι λιγότερο παχύδερμο απέναντι στους άλλους.
• Ήθελα να βγω να παίξω, αλλά με τρόμαζε πάρα πολύ όλο αυτό. Πρώτη μου παράσταση ήταν στο καλοκαιρινό θέατρο Βεάκη, στη Βικτώρια, στο Φιόρο του Λεβάντε του Ξενόπουλου. Ένιωθα τρομερό δέος που φορούσα κοστούμια που είχε σχεδιάσει ο Τσαρούχης.
• Δεν ήθελα ποτέ να κάνω δικό μου θέατρο. Καθόλου. Διότι εγώ το θέατρο το συνδέω με κάτι ανάλαφρο. Δεν το συνδέω με κάτι που έχει να κάνει με επιχείρηση. Δεν μπόρεσα ποτέ να το δω έτσι. Νομίζω δεν μου ταιριάζει και πιστεύω θα έπεφτε έξω. Μου αρέσει να αλλάζω συνεργάτες, να κάνω και αυτήν τη βόλτα.
Δεν έχω καθόλου καλή σχέση με την έννοια της ιδιοκτησίας. Από την άλλη, έχω τρομερή νοσταλγία για γαλήνη, εστία. Πάρα πολύ μεγάλη. Μεταφράζεται σε κάτι που έχει σχέση με κάτι εσωτερικό, ψυχικό και καθόλου με κάτι εξωτερικό. Είμαι λίγο πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης.
• Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια διάθεση να κάνω πράγματα που έχουν σχέση με εμένα, την Όλια, ως πρόσωπο και όχι ως επαγγελματία ηθοποιό. Όλα αυτά τα πράγματα έχουν να κάνουν με πράγματα πολύ δικά μου. Ας πούμε, συνεργαζόμενη με τους Active Member, βρήκα ότι υπάρχει κάτι πολύ δυνατό σε αυτό που κάνουν. Γενικά, έχουν κάτι από γκέτο κι αισθάνθηκα ότι μέσα στη μουσική τους υπάρχει κάτι αυθεντικό. Ένα αυθεντικό ουρλιαχτό, και ας μην ήταν του δικού μου κόσμου. Και ήθελα αυτό να το μεταφέρω και να το μοιραστώ στον χώρο μου. Στον χώρο του Φεστιβάλ Αθηνών, που είναι ο χώρος μου, και στους κουλτουριάρηδες του Φεστιβάλ Αθηνών που είναι το κοινό μου.
Τα παιδιά από το 18 Άνω είναι άλλη ιστορία. Επειδή είχα στη ζωή μου ανθρώπους που είχαν σχέση με τα ναρκωτικά, όπως η Κατερίνα η Γώγου, που πέθανε από αυτό στο τέλος, αισθάνθηκα ότι ήθελα να κάνω κάποια εθελοντικά μαθήματα – επειδή είναι κάτι που με αγγίζει. Δεν ήταν από φιλανθρωπία, αλλά θα είχε κάτι πιο προσωπικό, δικό μου. Εγώ δεν είχα σχέση με τα ναρκωτικά, αλλά αισθάνομαι πως κατά τύχη, δηλαδή θα μπορούσα πολύ εύκολα και μετά και με την επαφή με τα παιδιά. Είναι ένας πόνος που τον κατανοώ, που μπορώ να τον καταλάβω και να τον μοιραστώ ισότιμα.
• Τώρα ασχολούμαι με τις Καρέκλες του Ιονέσκο για το Φεστιβάλ Αθηνών. Γενικά, δεν μου αρέσουν τα έργα του Ιονέσκο, αλλά έπεσε πάνω μου αυτό το έργο και το θεωρώ αριστούργημα. Είναι δύο γέροι 95 ετών, που ουσιαστικά δεν είναι γέροι. Είναι ταυτόχρονα και παιδιά, οι απόλυτοι κλόουν. Αγαπώ τους γέρους πολύ, μου αρέσουν, γιατί είναι σε μια ηλικία, όπως τα παιδιά, που δεν διεκδικούν πια.
Για εμένα η αντιπαθητική ηλικία είναι η ενδιάμεση, όταν οι άνθρωποι όλο κάτι θέλουν απ’ τη ζωή: να ζήσουν, να χώσουν το νύχι. Τα παιδιά και οι γέροι, όμως, έχουν και αυτό το κοινό χαρακτηριστικό: δεν διεκδικούν, απλώς ζουν. Η επικαιρότητα που έχει το έργο είναι ότι αποχαιρετούν αυτοί οι δύο έναν παλιό κόσμο. Ότι ξαφνικά βρίσκονται σε μία πραγματικότητα που δεν μπορούν να την καταλάβουν και την αποχαιρετούν. Αυτό έχει κάτι πολύ επίκαιρο γιατί εμείς είμαστε στο turning point.
• Αυτήν τη στιγμή βρισκόμαστε σε μία κατάσταση που είναι σαν να πέφτει η τράπουλα και γίνονται συνέχεια τα ίδια κόλπα. Και σαν να μην μπορούν τα χαρτιά να κάνουν άλλους συνδυασμούς. Και γίνεται όλο αυτό με πάρα πολύ παλιούς τρόπους.
Με πάρα πολύ παλιά σχήματα ιδεολογικά, τα οποία στην πραγματικότητα δεν ανταποκρίνονται πια σε τίποτα. Το καινούργιο δεν έχει ακόμη φανεί και όταν κάποια στιγμή φανεί, θα είναι σαν αυτονόητο. Και θα πούμε «μα, ναι, αυτό είναι, πώς δεν το είχαμε σκεφτεί». Δεν μπορούμε να το σκεφτούμε. Έτσι γίνονται τα πράγματα και στην τέχνη και παντού.
• Φοβάμαι στην Αθήνα και αυτό δεν μου αρέσει καθόλου. Πήγα για έναν μήνα στη Νίσυρο κι έκατσα και ηρέμησα. Δεν είχα συνέχεια αυτό το τρίτο μάτι να ελέγχει τα πάντα. Αυτός ο μπάτσος ο εσωτερικός είναι κάτι πάρα πολύ κουραστικό. Το κάνουμε πια αυτόματα και δεν το καταλαβαίνουμε, αλλά κουράζει, εξαντλεί και είναι ανθυγιεινό. Φοβόμαστε πια τα κανονικά πράγματα. Υπάρχει μια υστερία πάνω σε αυτό, αλλά κι ένα πραγματικό θέμα.
• Αισθάνομαι ότι περπατάω σε έναν τόπο ερειπίων. Μου λείπουν η ευγένεια και οι άνθρωποι που αισθάνεσαι ότι αυτό που κάνουν το κάνουν με μεράκι. Θέλω ευγένεια. Αυτό το πράγμα. Ή, έστω, ας προσποιούνται ότι το κάνουν με μεράκι. Αρκεί να το κάνουν με ευγένεια.
• Nομίζω πως βλέπω τα πράγματα αρκετά γειωμένα. Ούτε αισιόδοξα ούτε απαισιόδοξα. Με διαύγεια, γειωμένα. Δεν μου αρέσουν αυτά τα «μας». Μια ζωή άκουγα το «μας» και είδαμε πού μας οδήγησε. Ποιοι «μας»; Nα σου απαντήσω για μένα. Αν μου χρειάζεται γείωση; Ναι, μου χρειάζεται, και όσο την αποκτώ μου κάνει πάρα πολύ καλό.
Όλια Λαζαρίδου κατά του Πρωινού, μετά τις δηλώσεις Τζούμα: «Γιατί δεν του τηλεφώνησαν να τον προειδοποιήσουν;»
Μετά τον σάλο που έχει ξεσπάσει με όσα δήλωσε ο Κωνσταντίνος Τζούμας, η ηθοποιός Όλια Λαζαρίδου τον υπερασπίζεται δημόσια. Με ένα μακροσκελές μήνυμα στον προσωπικό της λογαριασμό, η Όλια Λαζαρίδου, η οποία γνωρίζει τον ηθοποιό και ραδιοφωνικό παραγωγό αναρωτιέται γιατί το Πρωινό δεν τον κάλεσε μετά τις σεξιστικές δηλώσεις του για τον προειδοποιήσει γι’ αυτό που θα συμβεί.
«Ο Κωνσταντίνος Τζούμας- τον οποίο τυχαίνει να γνωρίζω και να εκτιμώ για την επιμονή του να παραμένει ο εαυτός του ακόμα και κόντρα στο κλίμα της εποχής -είναι γνωστός για το μαύρο χιούμορ του -ακραίο μερικές φορές… Καθόταν αμέριμνος στο Φίλιον όπως κάθε ημέρα σε μια εποχή ανάρρωσης από μια πολύ σοβαρή περιπέτεια υγείας μιλώντας με τους φίλους του έτυχε και ήρθαν από μια εκπομπή και στα καλά καθούμενα άρχισαν να τον ρωτάνε διάφορα για την τρέχουσα επικαιρότητα» αναφέρει η Όλια Λαζαρίδου.
ΟΜΟΛΟΓΗΣΕ ο Διονύσης Σχοινάς: “ΧΩΡΙΣΑΜΕ με την Καίτη Γαρμπή, ΕΙΧΑΜΕ και οι ΔΥΟ, ΝΕΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ”!!!
Και συνεχίζει αφήνοντας υπονοούμενα για την πρωινή εκπομπή του ΑΝΤ1. «Καλά ως εδώ… η εκπομπή ήτανε μαγνητοσκοπημένη… αναρωτιέμαι γιατί δεν πήρανε το βράδυ ένα τηλέφωνο να τον προειδοποιήσουν ότι αυτά που είπε θα μπορούσαν να τον διασύρουν… δεν ξέρω τι είναι χειρότερο, μία άστοχη δήλωση ενός ανθρώπου ή ο κιτρινισμός που θέλει να πουλήσει είδηση. Για να μπορέσουν να έχουν αποτέλεσμα οι δίκαιες διεκδικήσεις, πρέπει να στρέφονται κατά των πραγματικών αντιπάλων…»
Discover more from FreeGossip.gr Lifestyle News
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
