Άνω Γλυφάδα! Το θρυλικό παπάκι του ’80 που αρνείται να πεθάνει (και να κουνηθεί) από πεζοδρόμιο

Άνω Γλυφάδα! Το θρυλικό παπάκι του ’80 που αρνείται να πεθάνει (και να κουνηθεί) από πεζοδρόμιο. Αχ, νοσταλγία. Αυτή η γλυκιά τάση να θυμόμαστε τα νιάτα μας, τις βάτες, τα μπουζούκια της παραλιακής και, φυσικά, τα εργαλεία που όργωναν τους δρόμους τότε. Αν είσαι λάτρης των 80s, δεν χρειάζεται να τρέχεις σε μουσεία. Μια βόλτα στην Άνω Γλυφάδα αρκεί για να θαυμάσεις από κοντά ένα ζωντανό (εντάξει, μισοπεθαμένο) μνημείο της ελληνικής ασφάλτου: ένα κλασικό, ένδοξο παπάκι, το οποίο αφού θριάμβευσε για τέσσερις δεκαετίες, αποφάσισε να αποσυρθεί τιμητικά πάνω στο πεζοδρόμιο.

Μόνο που η αποσυρθείσα δόξα έχει πλέον μετατραπεί σε ένα ερειπωμένο, ακινητοποιημένο κουφάρι που πιάνει τον χώρο και αναγκάζει τους πεζούς να κάνουν ακροβατικά για να περάσουν.

---

Όταν το «σκυλί» της Yamaha γίνεται ο εφιάλτης του πεζού

Όσοι ψάχνουν στο ίντερνετ για «παρατημένα μηχανάκια στα πεζοδρόμια» ή «κατάληψη πεζοδρομίου από δίκυκλα» ξέρουν πολύ 잘 ότι το πρόβλημα δεν είναι τωρινό. Αλλά εδώ μιλάμε για τέχνη.

• Το ιστορικό του θρύλου: Αυτά τα μηχανάκια φτιάχτηκαν για να αντέχουν και τον πυρηνικό όλεθρο. Δεν έκαιγαν τίποτα, δεν χαλούσαν ποτέ, πήγαιναν παντού.
• Η σημερινή κατάντια: Σήμερα, το συγκεκριμένο «εργαλείο» στέκει εκτός λειτουργίας, με σκισμένη σέλα, σκουριασμένα αμορτισέρ και μια στρώση σκόνης που μαρτυρά ότι έχει να πάρει μπρος από τότε που ο Πασχάλης Τερζής μεσουρανούσε στα μπουζούκια της Γλυφάδας.

Το κακό είναι ότι ο ιδιοκτήτης του μάλλον το λυπάται να το πάει για ανακύκλωση. Οπότε σκέφτηκε: «Ας το αφήσω εδώ, να στολίζει τη γειτονιά και να αποκλείει και την παραμικρή δίοδο για καρότσια και περαστικούς».

---

Γιατί τα σαπάκια της Αθήνας έχουν πάντα προτεραιότητα;

Η μόνιμη απορία των κατοίκων στην Άνω Γλυφάδα είναι «ποιος μαζεύει τα εγκαταλελειμμένα μηχανάκια» και «πού κάνουμε καταγγελία για παρατημένα οχήματα».

1. Η θεωρία του «κάπου θα χρησιμεύσει»: Ο Έλληνας δεν πετάει τίποτα. Σου λέει, «κράτα το εκεί, μπορεί να χρειαστώ κάνα ανταλλακτικό το 2035».
2. Το πεζοδρόμιο ως ιδιωτική αποθήκη: Γιατί να πληρώνεις πάρκινγκ ή να το έχεις στην αυλή σου όταν υπάρχει το δημόσιο πεζοδρόμιο; Εκεί, ανάμεσα στα δέντρα και τα κάγκελα, το ιστορικό δίκυκλο βρήκε το τελευταίο του λιμάνι, αδιαφορώντας αν η μάνα με το καροτσάκι πρέπει να κατέβει στον δρόμο για να το προσπεράσει.

---

Συμπέρασμα: Ώρα για το τελικό «αντίο»

Όσο κι αν αγαπάμε τη δεκαετία του ’80 και τις αναμνήσεις που κουβαλάει αυτό το παπάκι, κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουμε ότι τα πεζοδρόμια φτιάχτηκαν για τους ανθρώπους και όχι για να σαπίζουν τα λάστιχα των παλιών μας ερώτων. Αν ο Δήμος δεν ρίξει μια ματιά και σε αυτά τα μικρά, «ξεχασμένα» δίκυκλα που έχουν γίνει ένα με το τσιμέντο, η Άνω Γλυφάδα θα συνεχίσει να παραδίδει μαθήματα επιβίωσης για πεζούς.

---