Βαγγέλης Παπαδάκης βιογραφικό σήμερα! Ηλικία, ύψος, κιλά, σχέση, και τα σίριαλς
Βαγγέλης Παπαδάκης βιογραφικό σήμερα! Ηλικία, ύψος, κιλά, σχέση, και τα σίριαλς. Αισθάνομαι τυχερός για τη συμμετοχή μου στο «Γιατρό» και στον «Άγιο έρωτα»! Τον Βαγγέλη Παπαδάκη συνάντησε ο Χάρης Χρονόπουλος και η κάμερα της «Super Κατερίνα». Ο ηθοποιός υποδύεται τον σύζυγο της Άννας, τον Θοδωρή στη σειρά του Alpha, «Ο Γιατρός», ενώ τον βλέπουμε και στον «Άγιο έρωτα», στο ρόλο του Διευθυντή της Ψυχιατρικής Κλινικής. «Είναι μεγάλη τύχη που βρίσκομαι σε αυτές τις δύο παραγωγές γιατί έχουν ποιότητα» λέει ο ίδιος.
Είπε
Για τον ΓΙΑΤΡΟ: Έρχονται τεράστιες ανατροπές. Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά., αφού έρχονται τα πάνω κάτω σε όλη τη σεζόν. Και η δική μου ιστορία θα ανατραπεί πλήρως.
Για τον ΑΓΙΟ ΕΡΩΤΑ Περπατώ στο δρόμο και με κοιτάζουν με ένα άγριο βλέμμα. Και μου λένε εσείς είστε; Αυτός ο κακός, ο κακιασμένος… γιατί ήλθατε και γιατί έχετε αυτή τη συμπεριφορά; Κάπως ταυτίζουνε τον ηθοποιό με το χαρακτήρα. Υπάρχει μια ανάγκη να μοιραστούνε… Και να πουν έλεος πια. Μου αρέσει αυτή η αμεσότητα, δημιουργεί και μια αμηχανία, πόσο κακός, έλεος πια. .. Πιστεύω ότι είναι μια παραγωγή απίστευτα φροντισμένη. Το πιο βασικό όμως είναι το σενάριο. Εγώ όταν παίρνω στα χέρια μου το σενάριο θεωρώ ότι είναι τόσο καλογραμμένο, έχει μια ευφυΐα, μια εξυπνάδα στο σύνολό του. Όλοι οι συντελεστές είναι φανταστικοί , φανταστικό καστ και πολύ ποιοτικό το τελικό αποτέλεσμα.
Άγιος έρωτας SUPER SPOILER
Δες ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ:
Βαγγέλης Παπαδάκης: Διαβάστε το βιογραφικό του όπως το έχει πει ο ίδιος
Πού γεννήθηκες;
Στην Αθήνα και μεγάλωσα στην Αγία Παρασκευή. Βέβαια λόγω του ότι ο πατέρας μου υπηρετούσε στην Αεροπορία, μετακινούμασταν σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας αλλά και στο εξωτερικό. Έζησα στον Καναδά και στο Παρίσι στην νεαρή μου ηλικία.
Πού ζεις σήμερα;
Ζω στην Κυψέλη. Την αγαπώ αυτό την γειτονιά. Είναι αυθεντική. Βλέπεις ανθρώπους κάθε ηλικίας κάθε κοινωνικής τάξης κάθε εθνικότητας. Συνυπάρχουν. Παιδιά παίζουν στους πεζοδρόμους, σκυλιά τρέχουν στην Φωκίωνος, ποτά στην πλατεία Αγίου Γεωργίου. Όσον αφορά αυτό που δεν μου αρέσει θα έλεγα οτι με ανησυχεί το γεγονός οτι ξαφνικά μπορεί να γίνει trendy η περιοχή.
Τι σπουδές έχεις κάνει;
Σπούδασα Αρχιτεκτονική στη Σχολή των Βερσαλλιών στην Γαλλία με μεταπτυχιακά πάνω στην τέχνη και την αρχιτεκτονική και παράλληλα έκανα σπουδές θεάτρου στο Παρίσι σε μια δραματική σχολή σε προάστιο του Παρισιού στο Asnières Genevilliers
Μικρός τι ήθελες να γίνεις;
Ηθοποιός.
Πώς προέκυψε η επαγγελματική ενασχόληση με την υποκριτική;
Όντως το ήθελα από μικρός. Πέρναγα ώρες παίζοντας ρόλους μόνος μου ή με παρέες. Μεγαλώνοντας, αυτή η ανάγκη να “γίνομαι” κάποιος άλλος παρέμενε ζωηρή. Έβλεπα ταινίες και με πρόβαλα στο πανί, έβλεπα θέατρο κι έλεγα εγώ θέλω να το κάνω αλλιώς. Κι έτσι ενώ σπούδαζα Αρχιτεκτονική στην Γαλλία έψαξα όλες τις δραματικές σχολές στο Παρίσι. Κάπως έτσι ξεκίνησε αυτό το ταξίδι της υποκριτικής.
Τι σε εμπνέει;
Ο κινηματογράφος με εμπνέει πολύ, ο Ταρόφσκι, ο Ρόι Αντερσον, ο Γκασπάρ Νοέ, ο ζωγράφος Έντουαρντ Χόπερ και μου αρέσει πολύ η δουλειά του γάλλου θετρικού σκηνοθέτη Ζυλιέν Γκοσλέν.
Ποια είναι η ιστορία της «Μεταγωγής»;
Είναι η ιστορία ενός ζευγαριού εξόριστοι στο σπίτι τους όπου απρόσκλητοι εισβάλλουν οι νεότεροι “εαυτοί τους”. Συγκρούσεις, αναμέτρησεις, προδοσίες, μυστικά, η Ιστορία, ο αγώνας, η ελευθερία, εμείς, οι άλλοι που μας επιτηρούν, ο χρόνος σε ελλειπτική τροχιά.
Ποιος είναι ο ρόλος σου;
Ενός ανθρώπου που έχει περάσει από φυλακές, εξορία, που πολέμησε στον εμφύλιο, που ανέτρεψε την δικτατορία, που τρομοκράτησε σε γακαράζ, που σκότωσε για την ελευθερία. Και τώρα, χρόνια μετά αναρωτιέται “ποιο το έργο μας” και “ποιοι είμαστε εμείς αναρωτήθηκες ποτέ”; Τα βιβλία έχουν παραμείνει η μόνη παρηγοριά του και η αγάπη. Αλλά ακόμα και αυτά τελικά παραμένουν ρευστά, τίθενται υπό αμφισβήτηση. Είναι ένας ήρωας, υπαρξιακά μετέωρος.
Ποια η ιδιαιτερότητα του έργου;
Είναι ένα έργο πρωτίστως ποιητικό φιλοσοφικό, δευτερευόντως -κατά την άποψή μου – πολιτικό, κυρίως όμως είναι ένα θεατρικό έργο. Ο συγγραφέας καταφέρνει μέσα από τον “Λόγο” να γεννήσει εικόνες, σκέψεις, δράσεις και άρα συναισθήματα. Δεν έχει τίποτα θεωρητικό σκηνικά την ίδια ώρα που είναι γραμμένο σαν ένα λογοτεχνικό ρέκβιεμ. Σαν ηθοποιός το κείμενο αυτό με δονεί συθέμελα και έτσι ακριβώς επιδρά πάνω στο κοινό. Ως μια ταραχή εγκεφαλική και συναισθηματική.
Και ποια η επικαιρότητά του;
Είναι εντελώς επίκαιρο. Μιλάει για μια εποχή όπου η έννοια της φυλακής ανάγεται σε αυτή του σπιτιού. Η βία διαχέεται με τρόπο παράλογο. Η οικογένεια του Ινδαρέ και οι τσιμεντόλιθοι. “Γινόμαστε πρωτοσέλιδα για να τρομοκρατούν τον κοσμάκη” όπως λέει και το έργο. Μιλάμε πάλι για “πολιτικό έγκλημα” σε μια Δημοκρατίκη χώρα. “Ακόμα να πέσει η χούντα;” ρωτάει ο συγγραφέας. Πιασμένοι στην φάκα δεν μπορούμε να ξεφύγουμε ούτε μέσα από τα βιβλία. Ζούμε πολύ σκοτεινές εποχές κατά την γνώμη μου. “Σαν να μας συμβαίνει τώρα το παρελθόν”.
Τι θέατρο θέλεις να κάνεις;
Ειλικρινές.
