Ζέτα Μακρυπούλια: “Είμαι έτοιμη να ανοίξω ένα κύκλο που θα λέγεται παιδί”

Ζέτα Μακρυπούλια: “Είμαι έτοιμη να ανοίξω ένα κύκλο που θα λέγεται παιδί” Αν της έδιναν ένα λευκό χαρτί και της ζητούσαν υποθετικά να αποτυπώσει τον σύντροφό της, τι θα ζωγράφιζε;
“Για να τον αποτυπώσω, θα επικεντρωνόμουν στη θάλασσα, καθώς εμπεριέχει πολλά πράγματα. Το βυθό, που είναι το μεγαλύτερο κομμάτι του είναι ανεξερεύνητο. Την ηρεμία, την επιβλητικότητα, τον ορίζοντα, τη φορτούνα, την τρικυμία.

Στη θάλασσα θέλεις να κολυμπήσεις, όμως το δυνατό κύμα μπορεί να σε καταπιεί. Ναι στη θάλασσα θα επέμενα, γιατί και ο Μιχάλης κι εγώ έχουμε όλα τα στοιχεία μας γι΄αυτό και ταιριάζουμε. Αν η θάλασσα ήταν μόνο λαδιά, δεν θα μου άρεσε,” και συνεχίζει… “Σε ένα γενικό πλαίσιο, θα σου έλεγα ότι ο Μιχάλης είναι μια πολύ μεγάλη και σημαντική συνάντηση στη ζωή μου. Δεν πιστεύω ότι είναι τυχαίο το ότι είμαστε μαζί.

Ζέτα Μακρυπούλια: ‘Η απόκτηση ενός παιδιού είναι κάτι το οποίο όσο μεγαλώνεις σε αγχώνει.’

Το γιατί αλλά και το τι έχω ανακαλύψει για μένα μέσα από αυτή τη σχέση, το πώς έχουμε δεθεί και τι έχουμε κοινό είναι θέματα προσωπικά, για τα οποία δεν μπορώ να μιλήσω. Ούτε στη συμβίωσή μας πιέστηκα. Ακόμη και πράγματα που, αν τα έκανε κάποιος άλλος με ενοχλούσαν, αν τα κάνει ο Μιχάλης, δεν με πειράζουν, έχω ήπιες αντιδράσεις. Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό. Ίσως είναι αυτό που λέμε ταίριασμα.”

Το θέμα του γάμου την νοιάζει…” Το ότι δεν έχω παντρευτεί και δεν έχω κάνει παιδί, ασυναίσθητα το έχω αποτρέψει εγώ να συμβεί. Είχα, ανέκαθεν, ένα φόβο και για το γάμο και για τα παιδιά. Εξάλλου τυπικότητες και χαρτιά είναι ο γάμος.

Ζέτα Μακρυπούλια: ‘Λειτουργώ σαν άνθρωπος με βάση το συναίσθημα και όχι το χρήμα.’

Αυτή τη στιγμή ζω σαν παντρεμένη. Κι αν θέλω να κάνω ένα beach party για τους φίλους μου, το κάνω και αύριο κιόλας χωρίς καμία αφορμή. Το τελευταίο εξάμηνο, ωστόσο, το θέμα του παιδιού είναι ένα κομμάτι που έχει αρχίσει να ανοίγει μέσα μου. Το βλέπω πιο θετικά, το νιώθω ως μελλοντικό σχέδιο. Σαφώς και παίζει ρόλο το να είσαι με έναν άνθρωπο, ο οποίος σε εμπνέει για να κάνεις παιδί.

Έχω και εγώ, όμως, ολοκληρώσει μέσα μου κάποιους κύκλους, έχω ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Ηρέμησα με τις φοβίες μου, είδα ποια είναι τα σημαντικά και ποια όχι, νιώθω πιο έτοιμη πλέον. Η αίσθηση της ευθύνης της μητρότητας υπάρχει πάντα και, όσο μεγαλώνεις, μεγαλώνει και αυτή. Επειδή, λοιπόν, έχω φτάσει σε ένα σημείο που και τη ζωή μου τη χαίρομαι αλλιώς και τη δουλειά μου την έχω κατατάξει μέσα μου, είμαι έτοιμη να ανοίξω ένα κύκλο που θα λέγεται παιδί”.