Νίκος Μήτσας βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

Νίκος Μήτσας βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Σπούδασε στο Δραματική Σχολή Αθηνών Γ.Θεοδοσιάδη . Το 2020 έγινε 40 χρονών άρα σήμερα ειναι 42 ετών και ποσταρε φωτογραφία και έγραψε:

”.μεσήλικας πια επιστημονικά , αλλά χαρούμενος πάντα σαν μικρό παιδί  όταν περνάω ώρες, γελάω, επικοινωνώ και ονειρεύομαι παρέα με τους φίλους μου…
..σας ευχαριστώ που είστε πάντα εδώ… Σοφούλα μου, Kelly Myridaki, Λιάνα Τζερεφοῦ, Athina Lykaki, Valsamoula Myridaki, Τζένη Βλαχάβα, Georgia Peppa, George Kokouvas, John John Papaioannou, George Margaritis, Ilias Kontos! 
ΥΓ: Lollipoppy’s, μεγαλούργησες και πάλι! ”Έχεις ‘Το Σόι σου”…… και έχεις και τη μάνα σου ,παιδί μου ”Ζακέτα να πάρεις”!!”

Την πρώτη φορά που τον είδα επί θεατρικής σκηνής ήταν το 2012, στο έργο Copy Paste, σε κείμενο δικό του. Ένα χρόνο μετά αρχίζει η συνεργασία μας στο City Code.

Ακόμα κι αν ο περιορισμένος του πια χρόνος τον κάνει να απέχει από τα πρόσφατά μας τεύχη, εμείς ήδη γνωρίζουμε πως εκτός από τυπικός και επαγγελματίας, ο Νίκος είναι ένας καλλιτέχνης που ό,τι μοιράζεται στην σκηνή, το μοιράζει απλόχερα και στη ζωή. Μια τέτοια εμπειρία βιώσαμε από τον γενναιόδωρο και ταλαντούχο Νίκο Μήτσα.

Ο ίδιος, χαμηλών τόνων, θα σου πει πως δεν αυτοορίζεται με όσους τίτλους του δίνουμε, κάτι που σίγουρα οφείλεται στον λεπτό του χαρακτήρα.

Από τις πιο πρόσφατές του δουλειές, η συγγραφή -μαζί με άλλους- του πετυχημένου σήριαλ “Το Σόι σου” που προβάλλεται από τον τηλεοπτικό σταθμό του Alpha.

Για τις ιστορίες της διπλανής πόρτας στο City Code πηγή έμπνευσής σου ήταν, μεταξύ άλλων, προσωπικά σου βιώματα. Ποια η κύρια πηγή έμπνευσής σου για τη δουλειά σου, γενικότερα;

Πάντα αντλείς θέματα από τη δική σου καθημερινότητα. Νομίζω πως αυτό που με εμπνέει -αν μπορεί να ορισθεί- είναι μάλλον το ακραίο. Το ακραία καλό ή το ακραία κακό. Το ακραία δραματικό ή το ακραία κωμικό. Αυτό που θες να δείξεις πόσο όμορφο είναι ή αυτό το οποίο θες να το καυτηριάσεις. Κοινώς, αυτά που με τρώνε και προσπαθώ κι εγώ να τα γνωρίσω, γράφοντας και αναλύοντάς τα.

Κατά πόσο το θεατρικό κείμενο μπορεί να είναι αναλυτικό, στοχαστικό και καθαρτικό, όταν βασίζεται σε θέματα επίκαιρα που, στην πραγματικότητα, τρέχουν, μη δίνοντάς μας την ευκαιρία να εστιάσουμε σε αυτά και να τα αντιμετωπίσουμε κατάματα;

Δεν είναι τόση η εμπειρία μου για να έχω πολύ σαφή άποψη επ’ αυτού. Πιστεύω πως είναι πράγματι δύσκολο να καταγράψεις την επικαιρότητα και να μη μείνεις στην επιφάνεια. Γιατί το βάθος της αδυνατείς να το καταλάβεις τη στιγμή που τη ζεις. Αλλά νομίζω πως κατά βάση το θέατρο καταγράφει την αίσθηση και τα συναισθήματα παρά τα γεγονότα. Κι αυτά είναι διαχρονικά. Πράγμα που σημαίνει ότι μπορείς, ακόμα και με μια σύγχρονη αφορμή, να εμβαθύνεις και να είσαι ουσιαστικός και -πολύ βασικό- να αφοράς τον θεατή.

Κάποια κείμενά σου που θίγουν κοινωνικά ζητήματα έχουν σκοπό να παρακινήσουν, χωρίς ωστόσο να κουνούν το δάκτυλο. Αυτό αποτελεί και μια δική σου στάση στη ζωή;

Καταρχάς μακάρι να συμβαίνει αυτό! Το κούνημα του δαχτύλου είναι ένας συνεχής μου φόβος. Κάποτε με παρασύρει και κάποτε τον ξεπερνάω. Νομίζω πως μόνο με το να κάνεις πράξη όσα λες μπορείς να παρακινείς ουσιαστικά. Μέσα απ’ τον τρόπο ζωής σου δηλαδή και όχι προσπαθώντας να δείξεις τι είναι καλό για τον καθένα και τι όχι. Γιατί φυσικά ούτε κι εσύ το ξέρεις. Και γίνεσαι αυτομάτως ένας ξερόλας που καλά θα κάνεις να κοιτάξεις την καμπούρα σου κι όχι πώς μπορούν να γίνουνε ευθυτενείς οι άλλοι ακούγοντάς σε.

Κάποιο ευτράπελο από τις δουλειές στις οποίες συμμετείχες; (μπορείς να γράψεις κάτι παράξενο ή σουρεαλιστικό).

Ευτράπελα πάρα πολλά! Καταρχάς έχω σπάσει το πόδι μου εν ώρα παράστασης και έχω συνεχίσει να παίζω. Τέλειωσα και πήγα κατευθείαν χειρουργείο. Επίσης έχω παίξει και με σπασμένο πλευρό! Εννοείται τα κλασικά που έχουν να διηγηθούν όλοι οι ηθοποιοί (λόγια που ξεχνάς, γέλια, λάθη στη σκηνή), αλλά νομίζω ότι από τα κορυφαία είναι πως σε δύο παραστάσεις έχω ξεχαστεί εντελώς να βγω στη σκηνή! Μία φορά στο Ηρώδειο, στον «Κοριολανό», και παραπάνω από μία στο Κρατικό Βορείου Ελλάδος, όπου πιάναμε την κουβέντα με μία συνάδελφο -δεν θα την εκθέσω, όχι- στα παρασκήνια και ακούγαμε τη σκηνή μας να ξεκινάει και τρέχαμε σαν παλαβοί.

Ως ηθοποιός, ποιον ρόλο αγάπησες περισσότερο; Ως θεατρικός συγγραφέας, ποιος χαρακτήρας θα ήθελες να είναι δικό σου δημιούργημα;

Τους ρόλους που υποδύεσαι τους αγαπάς όλους. Και δεν είναι από τα κλασικά που λέμε συνήθως. Αλίμονο αν δεν τους αγαπήσεις. Δεν μπορείς να τους καταλάβεις και να τους δώσεις σάρκα και οστά. Υπάρχουν όμως πάντα και αδυναμίες. Νομίζω ξεχωρίζω τον Τήτο από το “Copy Paste” (όχι επειδή το έγραψα έστω και κατά το ήμισυ εγώ, αλλά γιατί είχε μια σπάνια για την εποχή μας ευαισθησία) και τον ρόλο του αδερφού από το “Αγόρι με τη Βαλίτσα” για τον τρόπο που πάλευε και ήλπιζε όταν η ζωή του τα ‘φερε ανάποδα. Ως συγγραφέας τώρα (παρόλο που μου ακούγεται πολύ βαριά λέξη για μένα) δεν ζηλεύω ρόλους, να σου πω την αλήθεια, αλλά ιστορίες. Εγώ και ως ηθοποιός και ως άνθρωπος που γράφει αυτό θέλω να κάνω. Να λέω ιστορίες. Αν έπρεπε όμως να επιλέξω έναν ρόλο, νομίζω θα ήθελα να έχω γράψει κάποιον απ’ τους ήρωες του Τσέχωφ, γιατί είναι απίστευτα κωμικοί μες στην τραγικότητά τους.

Το 2012 ανεβαίνει στο Ίδρυμα Κακογιάννη και λίγους μήνες μετά στο Θέατρο Εν Αθήναις η παράσταση Copy Paste, ένα ολοκληρωμένο, αν θες, έργο σου, εφόσον ο ρόλος που είχες ήταν τριπλός: σεναριογράφος-σκηνοθέτης-ηθοποιός. Είναι στα σχέδιά σου μια ακόμα συνολική και καθόλα εύκολη δουλειά;

Καταρχάς να πω ότι το “Copy Paste” είναι ένα κείμενο που το γράψαμε μαζί με τη Λίζα Νεοχωρίτη, λατρεμένο πλάσμα στη ζωή αυτή. Όσο για την ερώτησή σου, δεν ξέρω αν έχω την επιθυμία να ξανανέβω στη σκηνή να σου πω την αλήθεια. Όπως λέω τα τρία τελευταία χρόνια, είμαι ηθοποιός εν αποστρατεία. Θα ξανάκανα πάντως κάτι αντίστοιχο είτε αν ήταν κάτι φοβερά δελεαστικό είτε αν επρόκειτο να δουλέψω με φίλους. Αγαπώ το θέατρο της παρέας, αυτό που περνάς σαν πενταήμερη, με γέλια, πλάκες, αγάπη, αλλά δουλεύεις κιόλας, έχεις στόχο, μεράκι, τρέλα. Αυτό ήθελα πάντοτε να κάνω. Αν μου τύχει κάτι τέτοιο, τότε παίρνω και τετραπλό ρόλο και μάλιστα αύριο κιόλας!

Εκπαίδευση
Δραματική Σχολή Αθηνών Γιώργος Θεοδοσιάδης (αποφοίτηση 2004)
Σύντομο Βιογραφικό
Δείγμα της δουλειάς του στο θέατρο είναι η παράσταση Ρομπέν των δασών (2011).

Στην τηλεόραση συμμετείχε στις σειρές Το σόι σου (2014), Ζακετα να πάρεις (2021)

Έχουμε σήμερα τη χαρά και την τιμή να τον φιλοξενούμε εδώ στην παρέα μας ..

Καλώς ήρθες και σε ευχαριστούμε που είσαι σήμερα στη γωνίτσα μας . Θα ήθελα η συζήτηση μας να ξεκινήσει όχι με ερώτηση κλασσική αλλά με μια ατάκα από τις πάρα πολλές που έχεις γράψει στη σειρά ‘’Το σόι σου’’ για την Κα Μίρκα Παπακωνσταντίνου .Ζητάω από την συγκεκριμένη διότι είναι ο πιο απρόβλεπτος χαρακτήρας.

Ευχαριστώ κι εγώ πολύ για τη φιλοξενία! Η Αλεξάνδρα ήταν ένας πολύ ιδιαίτερος χαρακτήρας και ο πιο αγαπημένος μου ομολογώ απ’ τη σειρά. Δεν θα σου πω μία απ’ τις κωμικές ατάκες της, θα κινηθώ κι εγώ απρόβλεπτα όπως κι εκείνη. Νομίζω πως όλος ο ρόλος της Αλεξάνδρας κλείνεται σ’ αυτό που λέει στο τελευταίο επεισόδιο. Πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην είναι ένα παιχνίδι. Μακάρι να τη βλέπαμε όλοι έτσι τη ζωή!

”Το σόι σου” λοιπόν και η κάθε οικογένεια ανά την χώρα βλέπει στοιχεία κοινά με το δικό της σόι -οικογένεια και φαντάζομαι αυτό είναι και το σκεπτικό, ο κάθε τηλεθεατής να ταυτιστεί…Δεν είναι δύσκολο να πρέπει κάθε μέρα σχεδόν να βρεις αιτία για μπελάδες στην κάθε οικογένεια;

Ήταν ό,τι πιο δύσκολο μέσα σ’ αυτά τα 5 χρόνια. Γιατί και ο χρόνος ήταν περιορισμένος, αλλά και οι σκηνικοί χώροι. Επίσης ήμασταν μια ομάδα που δεν θέλαμε ούτε να επαναλαμβανόμαστε ούτε να κάνουμε την ευκολία μας. Αλλά υπήρχε άψογη συνεργασία με τους υπόλοιπους σεναριογράφους (κυρίως τη Δήμητρα Τσόλκα, αλλά και τον Γιώργο Κόκουβα και τη Ζωή Κοΐβαρη, που μπήκαν την προτελευταία χρονιά και παρέμειναν μέχρι και το τέλος), αλλά και την υπεύθυνη της σειράς, την Υπατία Κλαδούχα, που, με απίστευτες εργατοώρες, άπειρα γέλια και φυσικά πολλές εντάσεις, καταφέραμε να φτιάξουμε εντέλει 307 ιστορίες.

Εδώ μπορείτε να κάνετε μια εικονική περιήγηση στο Lübbenau -Spreewald της Γερμανίας

Το σόι σου αν και βασίζετε σε ξένη παραγωγή , κάποια στιγμή το πήρατε όλο πάνω σας οι σεναριογράφοι ; Το ερώτημα προκύπτει από το γεγονός ότι κάθε επεισόδιο , κάθε ιστορία περνάει μηνύματα καθαρά ελληνικής οικογένειας

Ναι, «πατήσαμε» ελάχιστα στο ξένο φορμάτ. Αν δεν κάνω λάθος μόνο για 19 επεισόδια, που ακόμα και σ’ αυτά κάναμε παρεμβάσεις γιατί τα πρωτότυπα ήταν 20λεπτα, ενώ τα δικά μας 35λεπτα. Και όσο κι αν αυτό εμπεριέχει δυσκολία, όπως είπαμε και πριν, απ’ την άλλη, ναι, σου δίνει τη δυνατότητα να γράψεις ιστορίες όπως τις θες εσύ, για ανθρώπους που ξέρεις, για καταστάσεις δικές μας, και όχι απλώς να τα προσαρμόσεις όλα αυτά στην ελληνική πραγματικότητα.

Στο copy paste ήσουν σκηνοθέτης -ηθοποιός -σεναριογράφος …πόσο δύσκολο ήταν αυτή η τριπλή ιδιότητα δεδομένου ότι ήσουν νέος στο ξεκίνημα της καριέρας ..θεωρείς ήταν ρίσκο ;

Το κείμενο το γράψαμε μαζί με την αγαπημένη φίλη, Λίζα Νεοχωρίτη. Το να σκηνοθετήσω την παράσταση όμως εγώ, ενώ έπαιζα, ήταν παράτολμο και επικίνδυνο. Έγινε βέβαια επειδή ήμασταν μια lowbudget παραγωγή και όχι γιατί ήθελα να αυτοσκηνοθετηθώ. Νομίζω είναι λάθος αυτό στο θέατρο, γιατί δεν έχεις εικόνα του εαυτού σου. Ειδικά στα πρώτα βήματα. Εγώ δε απ’ το άγχος να μην εκθέσω τη συνάδελφο με την οποία συμπρωταγωνιστούσαμε, έφτασα στην πρεμιέρα χωρίς να έχω ιδέα τι κάνω… έτρεμα και είπα στον εαυτό μου «βγες και ό,τι θέλει ας γίνει».

Δείτε την 3D Περιήγηση στην Κνωσό

”Ζακέτα να πάρεις” η νέα σειρά στην ΕΡΤ 1 και εδώ κλασσική Ελληνίδα μάνα.. που εδώ νομίζω είναι τρεις μάνες με τρεις γιούς.. Η έμπνευση για αυτό το σενάριο πως ήρθε , είναι βιωματική;Θα μας συστήσεις τις μανούλες και τους γιούς τους;

Νομίζω πως η σχέση (ειδικά της Ελληνίδας) μάνας με τον γιο της έχει πολύ «ψωμί»!!! Γεννάει καταστάσεις αστείες, συγκινητικές, αναγνωρίσιμες. Στην αναζήτηση λοιπόν ενός επόμενου οικογενειακού σήριαλ θεώρησα πως αυτό το κόνσεπτ είναι που στην παρούσα φάση με αντιπροσωπεύει. Ε, και σίγουρα θα υπάρξουν και αυτοβιογραφικά στοιχεία μέσα…

Οι μανούλες μας είναι η Φούλη, η Δέσποινα και η Αριστέα. Τρεις διαφορετικές γυναίκες και τρεις διαφορετικές μανάδες. Έχει μεγαλώσει με τελείως άλλο τρόπο η καθεμία τον γιο της (τον Λουκά, τον Μάνο και τον Ευθύμη αντίστοιχα), όμως στο τέλος της μέρας όλες οι μαμάδες είναι ίδιες. Το ίδιο καταπιεστικές, αστείες και αγαπησιάρικες. Ό,τι κι αν συμβεί, θα ‘χουν πάντα έννοια τη ζακέτα!

Στο σενάριο αναφέρεις ότι αυτές οι τρεις μανούλες ξεκίνησαν από ένα χωριό λίγο πιο έξω και ταυτόχρονα πολύ κοντά στη Θεσσαλονίκη, τη Νεοχωρούδα του Δήμου Ωραικοκάστρου. Και εδώ μπαίνει η ερώτηση που ψάχνει απάντηση…Πως προέκυψε η Νεοχωρούδα ;

Την περίμενα η αλήθεια είναι την ερώτηση! Έψαχνα ένα χωριό το οποίο να είναι κοντά στη Θεσσαλονίκη, όπως είπες, αλλά και να μην είναι ακριβώς αυτό που φανταζόμαστε όταν ακούμε όλοι μας τη λέξη «χωριό». Να είναι λίγο πιο ανεπτυγμένο, να είναι ένα μέρος με δραστηριότητες, ώστε να μας βοηθάει μυθοπλαστικά αυτό, και, ύστερα από έρευνα, κατέληξα στη Νεοχωρούδα. Στα πρώτα επεισόδια βέβαια, και για αρκετό καιρό ίσως μετά, στη συνείδηση του κόσμου θα καταγραφεί ως ένα κλασικό χωριό, γιατί πρέπει να εξυπηρετηθεί και η ιστορία της σειράς, αλλά σιγά-σιγά εύχομαι να μας δοθούν οι ευκαιρίες να κάνουμε αναφορά σε όσα ενδιαφέροντα έχω διαβάσει ότι συμβαίνουνε στον τόπο σας.

Τα γυρίσματα υποθέτω θα γίνουν όλα κάτω , δεν θα γίνει κάποιο γύρισμα στο χωριό εκκίνησης της σειράς , στη Νεοχωρούδα;

Τα γυρίσματα είναι όλα σε πλατό, ναι, δεν έχουμε εξωτερικά γυρίσματα. Οπότε τη Νεοχωρούδα θα αρκεστούμε μόνο στο να την ακούμε δυστυχώς.

Διαβάστε την συνέντευξη του Αλέξη Παρχαρίδη

Δεν θα ρωτήσω για τα θλιβερά γεγονότα στον καλλιτεχνικό χώρο που ακούγονται το τελευταίο διάστημα, θα ρωτήσω όμως για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο χώρος σας με την κρίση και τώρα με την πανδημία και αν τελικά είναι λύση οι διαδικτυακές παραστάσεις μιας και εδώ οι γνώμες διίστανται;

Σίγουρα οι διαδικτυακές παραστάσεις δεν είναι θέατρο. Ο ηθοποιός κι ο θεατής δεν ανασαίνουνε μαζί, δεν υπάρχει διάδραση. Ακόμα και όταν μιλάμε για livestreaming. Όμως δεν είμαι κατά. Είναι ένας τρόπος οι ηθοποιοί να ζήσουν και να γεμίσουν την ψυχή τους και το κοινό να ψυχαγωγηθεί. Το μεγάλο θέμα δυστυχώς κατ’ εμέ είναι πως τα θέατρα αδίκως έχουν κλείσει, διότι τηρούσαν ευλαβικά το υγειονομικό πρωτόκολλο και ήταν απολύτως ασφαλή για το κοινό. Το «γιατί» δεν ανοίγουν ας το απαντήσει ο καθένας μόνος του…

Πότε άρχισες σπουδές στο θέατρο και σε ποια σχολή;

Έχω τελειώσει τη Δραματική Σχολή του Γ. Θεοδοσιάδη το 2004. Τα καλύτερά μου χρόνια! Πήγα με το που τελείωσα από τον στρατό γιατί δεν ήθελα να κάνω τίποτα άλλο στη ζωή μου τότε. Τώρα μπορεί και να το ξανασκεφτόμουν…

Ένα ταξίδι που θα ήθελες να κάνεις και λόγω υποχρεώσεων και των καταστάσεων το άφησες στην άκρη ;

Λατρεύω τα ταξίδια και δεν τελειώνουνε ποτέ οι προορισμοί που έχω στη λίστα μου. Αλλά το ταξίδι που θα ήθελα να επαναλάβω, διότι είχε απρόβλεπτη τροπή, είναι αυτό που έκανα πέρυσι τον Μάρτιο στην Ιορδανία. Φτάσαμε Παρασκευή βράδυ και Κυριακή πρωί ήμασταν πίσω, ενώ φυσικά το ταξίδι ήταν προγραμματισμένο για 5ήμερο. Έκλεισαν όμως τα σύνορα εκεί λόγω κρουσμάτων covid και τρέχαμε πανικόβλητοι βράδυ Σαββάτου στην έρημο για να καταφέρουμε να βρούμε τρόπο να γυρίσουμε. Μια απίστευτη, κωμικοτραγική περιπέτεια, που κάποια στιγμή ίσως να την κάνω και σενάριο!

Και αν θέλετε ελάτε στην παρέα μας στο Facebook ..περνάμε τέλεια!!

Σ’ ευχαριστώ πολύ που αφιέρωσες λίγο από το φορτωμένο πρόγραμμά σου και έκατσες λίγο εδώ στη ‘’Γωνιά Χαλάρωσης’’ . Ελπίζω να σε κάναμε λίγο να χαλαρώσεις και εσύ και εύχομαι κάθε επιτυχία στην πορεία σου. Να σου επισημάνω ότι οι κάτοικοι της Νεοχωρούδας σε προσκαλούν στο χωριό τους με την πρώτη ευκαιρία που θα σου δοθεί και θα έχεις χρόνο.

Εγώ ευχαριστώ που θέλησες να κάνουμε αυτή την κουβέντα! Καλή επιτυχία στη «Γωνιά» σας και ειλικρινά ευχαριστώ πολύ και εσένα και τον κύριο Σαραμούρτση για την ευγένεια και το κάλεσμά σας! Εύχομαι να τα πούμε από κοντά όταν, με το καλό, ελευθερωθούμε! Να είμαστε καλά!

Αλεξάνδρα Αϊδίνη βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

Γιώργος Γκικαπέππας βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

Χρήστος Λούλης βιογραφικό σήμερα! Η προσωπική ζωή, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά