Ελλάδα 2024! ”Δεν μπορούμε να ζήσουμε, μόνο να επιβιώσουμε.”

Ελλάδα 2024! ”Δεν μπορούμε να ζήσουμε, μόνο να επιβιώσουμε.” «Ντρέπομαι που το λέω, αλλά πολλές φορές έχει χρειαστεί να ζητήσω δανεικά από τους γονείς μου»
Χρήστος, 28 ετών.

«Έχω φτάσει σε ένα σημείο που νιώθω απόλυτα εξαντλημένος με την κατάσταση σε αυτή τη χώρα. Δουλεύω ασταμάτητα και παρά τις προσπάθειές μου, δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα. Είμαι φιλόλογος, και η αλήθεια είναι ότι σπούδασα αυτό που αγαπούσα. Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Ο μισθός μου δεν φτάνει ούτε για να καλύψω τα βασικά έξοδα, πόσω μάλλον να σκεφτώ κάτι παραπάνω για το μέλλον μου. Νοικιάζω ένα μικρό διαμέρισμα στο Παγκράτι, και παρόλο που οι συνθήκες εκεί δεν είναι ιδανικές, πληρώνω σχεδόν τον μισό μου μισθό στο ενοίκιο. Και δεν είναι μόνο το ενοίκιο το πρόβλημα. Μετά ακολουθούν οι λογαριασμοί, που κάθε μήνα ανεβαίνουν. Το ρεύμα, το νερό, το φυσικό αέριο… όλα γίνονται αβάσταχτα. Νιώθω συνεχώς αγωνία για το πώς θα τα καταφέρω και αν θα έχω λεφτά για φαγητό στο τέλος του μήνα. Η καθημερινότητα έχει γίνει ένας δύσκολος αγώνας. Και το χειρότερο από όλα είναι το συναίσθημα ταπείνωσης.

Ντρέπομαι που το λέω, αλλά πολλές φορές έχει χρειαστεί να ζητήσω δανεικά από τους γονείς μου. Είναι πραγματικά εξευτελιστικό να δουλεύω τόσες ώρες, και παρά την προσπάθεια, να μην μπορώ να συντηρήσω τον εαυτό μου. Ποτέ δεν πίστευα ότι στα 28 μου θα ήμουν ακόμη εξαρτημένος οικονομικά από την οικογένειά μου, ενώ δουλεύω. Είναι σαν να είμαι παγιδευμένος σε έναν κύκλο από τον οποίο δεν υπάρχει διέξοδος. Οι μισθοί παραμένουν στάσιμοι, η ακρίβεια καλπάζει, και δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι τα πράγματα θα αλλάξουν. Ζούμε σε έναν φαύλο κύκλο, όλοι οι νέοι γύρω μου νιώθουν το ίδιο. Σαν να έχουμε γίνει δούλοι αυτής της κατάστασης. Δεν μπορούμε να ζήσουμε, μόνο να επιβιώσουμε. Και το άγχος αυτό καταστρέφει κάθε χαρά από τη ζωή μας. Πώς να σκεφτείς το μέλλον, όταν δεν μπορείς να καλύψεις το παρόν;

Έχω σκεφτεί πολλές φορές να φύγω από την Ελλάδα, αλλά ακόμη και αυτό φαίνεται αδύνατο. Δεν έχω τα μέσα, δεν έχω τις απαραίτητες οικονομίες για να ξεκινήσω από την αρχή σε μια άλλη χώρα. Αισθάνομαι παγιδευμένος και νιώθω πως βρίσκομαι σε μια χώρα που μας στραγγίζει καθημερινά, χωρίς να υπάρχει κανένα φως στον ορίζοντα. Το πιο απογοητευτικό, όμως, είναι ότι κανείς δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται πραγματικά για εμάς. Η κοινωνία, το κράτος, οι πολιτικοί… είναι σαν να μας έχουν ξεχάσει. Σαν να μην έχουμε καμία αξία, σαν να μην υπάρχουμε καν. Όλοι μιλούν για ανάπτυξη και βελτίωση, αλλά δεν βλέπουμε τίποτα από αυτά στην καθημερινότητά μας. Όσο περνάει ο καιρός, το αίσθημα απογοήτευσης μεγαλώνει. Δεν ζητάμε πολλά, απλά να μπορούμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Δυστυχώς, αυτό φαίνεται να είναι μακρινό όνειρο για τους περισσότερους νέους».

Χρυσή ευκαιρία: Έτσι θα πάρεις το ΔΙΚΟ σου ΣΠΙΤΙ! Χωρίς να στο πάρουν οι τράπεζες!