Αντώνης Ρέμος εναντίον Γιώργου Μαζωνάκη: Θα άφηνε ποτέ αυτά τα υπονοούμενα αν δεν ήταν μικρότερη φίρμα από αυτόν;

Όταν ένας καλλιτέχνης του βεληνεκούς του Γιώργου Μαζωνάκη φεύγει από τη ζωή, το lifestyle ρεπορτάζ αλλάζει εντελώς πρόσωπο. Σήμερα, 40 μέρες μετά την απώλειά του, ο κόσμος δεν ψάχνει πια ξερά δικαστήρια· ψάχνει για τα μνημόσυνα, για τη διαχείριση της τεράστιας καλλιτεχνικής του κληρονομιάς και για το πώς η απουσία του αφήνει ένα τεράστιο, δυσαναπλήρωτο κενό στη νύχτα.

Εδώ όμως έρχεται η ανατομία της υποκρισίας. Παρατηρώ συνέχεια εδώ και καιρό, και κυρίως λίγο πριν από τον θάνατό του, αλλά ακόμα περισσότερο μετά, τους ίδιους ανθρώπους, τα ίδια πάνελ και τα ίδια συστημικά sites που πέρυσι «ξεσκίζανε» τον Μαζωνάκη, σήμερα να βγαίνουν με μαύρα ρούχα και δακρύβρεχτα αφιερώματα για να πουλήσουν τηλεθέαση πάνω από τη mνήμη του.

Όταν ο Αντώνης Ρέμος «έσπασε» τη σιωπή: Μια διπλή ντροπή με υπονοούμενα

Την ώρα που πήγαινα να βάλω την τελευταία τελεία στις σκέψεις μου, θυμήθηκα αυτό που είδα να συμβαίνει με τον Αντώνη Ρέμο. Τον είδα να βγαίνει δημόσια και να αφήνει πολύ συγκεκριμένα υπονοούμενα. Τα άφησε πριν φύγει ο Μαζωνάκης.

Προσέξτε πάρα πολύ καλά πώς το έκανε. Χρησιμοποίησε τη μέθοδο «δεν χρησιμοποιώ τις κρίσιμες, μηνύσιμες επιθετικές φράσεις», αλλά άφησε με τεχνική όλα εκείνα τα υπονοούμενα που δείχνουν πόσο επιθετικός είναι απέναντί του. Μας άφησε όλους να καταλάβουμε ότι ο Μαζωνάκης είχε θέμα, χωρίς όμως να πει τη λέξη «ουσίες» ξεκάθαρα. Και αυτό, δεν ξέρω αν είναι μισή ή διπλή ντροπή.

Και κάνω έναν πολύ απλό, καχύποπτο συνειρμό: Θα το έλεγε ποτέ αυτό ο Αντώνης Ρέμος; Είχε το δικαίωμα, καταρχήν, να το πει; Είχε το δικαίωμα να βγαίνει και να λέει ότι ξέρει πώς ζει ο Γιώργος Μαζωνάκης, και να αφήνει να εννοηθεί τι είδους πρόβλημα αντιμετωρίζει; Είχε δικαίωμα να έχει δημόσια άποψη για αυτόν, να υποστηρίζει πως γνωρίζει και να μπαίνει στη φάση των «αποκαλύψεων», αφήνοντας τέτοιου είδους βαριά υπονοούμενα;

Στο ερωτηματικό αυτό, απαντώ με μια ρητορική ερώτηση: Θα το έκανε άραγε ποτέ αυτό ο Ρέμος, αν δεν ένιωθε βαθιά μέσα του ότι ο Μαζωνάκης είναι μεγαλύτερη φίρμα και μεγαλύτερο καλλιτεχνικό μέγεθος από αυτόν;

Οι «δικαστές» των social media και το θράσος των μετά θάνατον «αποκαλύψεων»

Ο Αντώνης Ρέμος όμως δεν ήταν ο μόνος. Προέκυψαν κι άλλοι. Λιγότερο ή καθόλου γνωστοί στο YouTube και στα social media γενικότερα, οι οποίοι εξοργισμένοι κούνησαν το δάχτυλο σε όλους εκείνους που είχαν κριτικάρει την οικογένειά του.

Και τι κάνανε; Με θράσος φοβερό –γιατί η λέξη θράσος είναι λίγη– οι ίδιοι, ειδικά μετά τον θάνατό του, έλεγαν ξεκάθαρα ότι ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε πρόβλημα, είχε προβλήματα, μιλώντας ανοιχτά για εθισμούς τους οποίους δεν μπορούσε να διαχειριστεί, ότι είχε φτάσει στο αποκορύφωμα και η οικογένειά του δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Και ταυτόχρονα, συνέχιζαν να κουνάνε το δάχτυλο, πολύ νευριασμένοι.

Από πού προέκυπτε, άραγε, αυτό το νεύρο; Από πού προέκυπτε αυτό το δικαίωμα να συκοφαντούν έναν άνθρωπο, ειδικά ακόμα και μετά τον θάνατό του, που ούτως ή άλλως δεν τους απαντούσε, όπως δεν τους απαντούσε και πριν; Από πού προέκυπτε το άγχος τους να πάρουν θέση; Από πού προέκυπτε το πάθος τους να πάρουν θέση υπέρ της οικογένειας; Από πού προέκυπτε η ανάγκη τους να χτυπιούνται μπροστά στις κάμερες και να φωνάζουν ότι αυτή η οικογένεια, αυτή η μάνα, αυτές οι αδελφές τον αγαπούσαν, τον λάτρευαν και πόση ζημιά έπαθαν από τον κόσμο που τις κατακρίνει;

Η ελευθερία της γνώμης απέναντι στο κούνημα του δακτύλου

Άραγε, αυτοί τι κίνητρο είχαν; Γιατί με απανωτά ρητορικά ερωτήματα απευθύνομαι σε εσάς, που προφανώς δεν έχετε κανένα κίνητρο και απλώς διαβάζετε: δεν έχετε δικαίωμα να κρίνετε ανθρώπους που εκτίθενται δημοσίως, που οι ίδιοι σας δίνουν λαβές με τη συμπεριφορά τους; Έχετε απλώς άποψη.

Και μπορεί κανείς να σας στερήσει το δικαίωμα να έχετε άποψη, από τη στιγμή που δεν συκοφαντείτε κανέναν και δεν σπέρνετε ψευδείς ειδίσεις; Μπορεί κανείς να σας στερήσει το δικαίωμα να κρίνετε τα γεγονότα; Και ποιος είναι αυτός που θα σας κουνήσει εσάς το δάχτυλο και θα σας βάλει τις φωνές επειδή τολμάτε να έχετε άποψη για τον έναν ή τον άλλον;

Ξαναρωτάω, λοιπόν: ποιο κίνητρο έχουν όλοι αυτοί που σας κουνάνε το δάχτυλο; Και ναι, θα επαναλάβω το αυτονόητο, που τελικά όμως δεν κυριαρχεί, δυστυχώς. Γιατί δυστυχώς, ξαναλέω, πολλοί έχουν την ελευθερία να μιλάνε, να χρεώνουν ανθρώπους που έχουν φύγει μάλιστα από τη ζωή, ό,τι γουστάρουν.