Αύγουστος Κορτώ βιογραφικό σήμερα! Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ, η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά
Γενικές πληροφορίες
Όνομα γεννήσεως Πέτρος Χατζόπουλος
Γέννηση 1979[1]
Θεσσαλονίκη
Εθνικότητα Έλληνες
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Θρησκεία αθεϊσμός
Εκπαίδευση και γλώσσες

Αύγουστος Κορτώ: Η ανάρτηση για την απόπειρα αυτοκτονίας που συγκλονίζει

Είναι ένας από τους πιο γνωστούς συγγραφείς της Ελλάδας. Ένας άνθρωπος που μάχεται για τα θέλω και τα πιστεύω του. Ο Αύγουστος Κορτώ πάλεψε με ένα «τέρας»: την κατάθλιψη. Το τέρας που σαν πέρσι τέτοια μέρα παραλίγο να τον νικήσει. Αλλά εκείνος είναι ακόμα εδώ.

Με μια συνταρακτική ανάρτηση στη σελίδα του στο Facebook και συνοδεύοντάς την με μια φωτογραφία που για πολλούς ήταν σοκαριστική αλλά είχε κι αυτή το δικό της μήνυμα, ο Αύγουστος Κορτώ μίλησε για το πως στις 24 Απριλίου του 2018 είχε προσπαθήσει να αυτοκτονήσει μετά από σκληρή και πολύμηνη μάχη με την κατάθλιψη.

Αύγουστος Κορτώ: Σάλος με απαράδεκτη δήλωση του Θανάση Χειμώνα

Στο πλευρό του από την πρώτη στιγμή ο άνθρωπος που έχει επιλέξει να περάσει μαζί του στα εύκολα και στα δύσκολα. Εκείνος που χάρη στο σύμφωνο συμβίωσης μπορούσε να παίρνει αποφάσεις. Νοσηλεύτηκε και πήρε αγωγή και απέραντη αγάπη από την οικογένεια και τους φίλους του.

Ο Αύγουστος Κορτώ γράφει στο κείμενο – ποτάμο για την ντροπή που δεν πρέπει να νιώσουν όσοι πάσχουν αλλά που μοιραία αισθάνονται. Αυτός ήταν κι ένας από τους λόγους της δημοσιοποίησης της φωτογραφίας: να νικήσει τις ενοχές.

Αύγουστος Κορτώ: Γιορτάζει πέντε χρόνια γάμου με τον σύντροφό του Τάσο!

«Σήμερα σας απλώνω το χέρι» γράφει ο Αύγουστος Κορτώ και ζητά απ’ όσους πάσχουν από κατάθλιψη να μιλήσουν, να ζητήσουν βοήθεια. «Θα ντρεπόταν ποτέ ένας καρκινοπαθής για τη νεοπλασία του, ένας διαβητικός για το ασθενικό πάγκρεας με το οποίο γεννήθηκε; Καμιά ντροπή: ό,τι νοσεί, είναι ζωντανό – κι άρα μπορεί να ζήσει καλύτερα», γράφει.

Διαβάστε όλο το συγκλονιστικό του κείμενο
Πριν ένα χρόνο, έπειτα από σκληρή, πολύμηνη μάχη με την κατάθλιψη, προσπάθησα να δώσω τέλος στη ζωή μου. Στα πέντε λεπτά, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, που είχε καμφθεί σε μια στιγμή απελπισίας, επανήλθε βρυχώμενο, και κάλεσα ασθενοφόρο. Στο νοσοκομείο, υποβλήθηκα σε πλύση στομάχου, και όταν συνήλθα κάπως απ’ την αρχική σύγχυση, διαπίστωσα ότι υπέφερα από μερική αφασία: οι λέξεις, που ως τότε δεν με είχαν προδώσει ποτέ, τώρα ξεγλιστρούσαν και χάνονταν, κι αδυνατούσα να ολοκληρώσω μια απλή πρόταση. Για καλή μου τύχη, η συνέπεια αυτή της απόπειρας παρήλθε.

Μαζί με τον Τάσο – ο οποίος, χάρη στο σύμφωνο συμβίωσης, μπορούσε να συναποφασίζει για την πορεία της υγείας μου – αποφασίσαμε ότι έπρεπε να νοσηλευθώ, οπότε και πέρασα δύο βδομάδες στο Αιγινήτειο, όπου έλαβα πολύτιμη βοήθεια και στήριξη: η διάγνωση της διπολικής διαταραχής ετέθη οριστικά, και άρχισα να παίρνω την αγωγή που χρειαζόμουν για χρόνια, και χάρη στην οποία – σε συνδυασμό με την ανεκτίμητη συμπαράσταση και την απέραντη αγάπη του συζύγου, του πατέρα και των φίλων μου – σύντομα κατέκτησα μια πρωτόγνωρη ψυχική ευρωστία.

Ωστόσο, για καιρό, απέφευγα να μιλήσω για την απόπειρα, και δεν τολμούσα να αντικρίσω τη φωτογραφία του σακατεμένου μου εαυτού – γιατί με κατέτρυχε η ντροπή που επί αιώνες τυραννούσε (κι εξακολουθεί να τυραννά) τους ψυχικά νοσούντες: το στίγμα κι η σιωπή, η αίσθηση ότι ευθύνεσαι για την αρρώστια σου, η άδικη, παράλογη, απάνθρωπη ενοχή για μια πράξη που δεν ήταν παρά ένα δραματικό σύμπτωμα μιας νόσου πέρα από τον έλεγχό σου.

Γι’ αυτό και σήμερα, που όλα αυτά μοιάζουν με κακό όνειρο – με τον εφιάλτη ενός άλλου Πέτρου, που έγινε καλά, και μπορεί να γράφει αυτές τις αράδες – θέλω να ζητήσω μια χάρη από κάθε άνθρωπο που υποφέρει από κατάθλιψη, που βρέθηκε (ή φοβάται ότι μπορεί να βρεθεί) στη θέση μου:

Μιλήστε για την αρρώστια σας. Ζητήστε τη βοήθεια φίλων, γνωστών, συγγενών – πάνω απ’ όλα, τη βοήθεια γιατρού. Η κατάθλιψή σας, η υπομανία, η ψύχωση, ο αυτοκτονικός ιδεασμός, δεν είναι παρά συμπτώματα μιας ψυχικής νόσου. Θα ντρεπόταν ποτέ ένας καρκινοπαθής για τη νεοπλασία του, ένας διαβητικός για το ασθενικό πάγκρεας με το οποίο γεννήθηκε; Καμιά ντροπή: ό,τι νοσεί, είναι ζωντανό – κι άρα μπορεί να ζήσει καλύτερα.

Σήμερα – έχοντας επιστρέψει απ’ τον ζόφο – σας απλώνω το χέρι. Αύριο, μπορεί να μου το απλώσετε εσείς. Δείξτε, λοιπόν, στον εαυτό σας, την αγάπη και την επιείκεια που του αξίζει. Σπάστε τη σιωπή, την αναίτια ντροπή.

Και στο πιο βαθύ σκοτάδι, το θαύμα της ζωής μας λάμπει.

Δείτε την ανάρτηση

Μητρική γλώσσα Ελληνικά
Ομιλούμενες γλώσσες Ελληνικά
Νέα ελληνική γλώσσα
Σπουδές Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα συγγραφέας
μεταφραστής

Ο Αύγουστος Κορτώ (ψευδώνυμο του Πέτρου Χατζόπουλου, Θεσσαλονίκη, 1979)[2] είναι Έλληνας συγγραφέας και μεταφραστής.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε στην Ιατρική σχολή του ΑΠΘ, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Το 1999 δημοσίευσε την πρώτη συλλογή διηγημάτων του, το Βιβλίο των βίτσιων, και έκτοτε ασχολείται συστηματικά με τη συγγραφή και τη μετάφραση. Ζει πλέον στην Αθήνα, στα Εξάρχεια.[3]

Στα πρώτα βιβλία του ήταν επηρεασμένος από τα έργα του μαρκήσιου Ντε Σαντ, σε επόμενα όμως πραγματεύεται θέματα όπως ο θάνατος, η κατάθλιψη (την οποία αντιμετώπισε και ο ίδιος),[3] η μητρότητα και η αγάπη. Επιρροή στο έργο του είχε η αυτοκτονία της μητέρας του. Η ζωή της αποδίδεται μυθιστορηματικά στο Βιβλίο της Κατερίνας που έχει μεταφερθεί και στο θέατρο.[4]

Εκτός από μυθιστορήματα, έχει γράψει ποιήματα, θεατρικά, παιδικά έργα και μεταφράζει κυρίως σύγχρονη αμερικανική πεζογραφία. Έγραψε ακόμη το σενάριο και τη μουσική της ταινίας Τεστοστερόνη του Γιώργου Πανουσόπουλου.[5] Είναι, τέλος, παραγωγός σε διαδικτυακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς.

Συγκλονίζει ο Αύγουστος Κορτώ για τη μάχη του με την κατάθλιψη

Ο Κορτώ είναι ακτιβιστής κατά των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού, ενώ έχει δεχτεί και λεκτικές επιθέσεις για τις θέσεις του.[6] Τον Νοέμβριο του 2014 παντρεύτηκε στην πολιτεία της Νέας Υόρκης τον σύντροφό του.[7][8] Στις 25 Ιανουαρίου 2016 υπέγραψε σύμφωνο συμβίωσης μαζί του, όντας από τα πρώτα ομόφυλα ζευγάρια που σύναψαν σύμφωνο την πρώτη μέρα ισχύος του στην Ελλάδα.

Αύγουστος Κορτώ – Ο βιασμός ελάχιστα διαφέρει από τη δολοφονία – Νεκρώνει κομμάτια της ψυχής

Ο Αύγουστος Κορτώ κάνει συχνά μέσα από τα social media τοποθετήσεις που αφορούν την κακοποίηση των γυναικών.

Ο συγγραφέας με αφορμή τον βιασμό 24χρονης στη Θεσσαλονίκη ανέβασε ένα κείμενο για τον βιασμό και τη σχέση του με την πατριαρχική κοινωνία.

Αύγουστος Κορτώ: Σάλος με απαράδεκτη δήλωση του Θανάση Χειμώνα

«Γι’ αυτό κι ο βιασμός – για τον οποίο πάντα μα πάντα ευθύνεται αποκλειστικά και μόνον ο βιαστής – είναι τόσο αποτρόπαιο, ασυγχώρητο έγκλημα – και ως τέτοιο οφείλει να αντιμετωπίζεται από την κοινωνία και τη δικαιοσύνη» καταλήγει ο Κορτώ στο κείμενο του.

Διαβάστε τι έγραψε ο συγγραφέας
Σκοτώνοντας ψυχές

Επί αιώνες, ο βιασμός, μέσω της κυρίαρχης πατριαρχικής αφήγησης, συσχετιζόταν με τη γενετήσια έλξη, το σεξ, ακόμα και τον έρωτα. «Τον τύφλωσε ο πόθος», «Παρασύρθηκε απ’ τις αντρικές του ορμές», «Έχασε τον έλεγχο απ’ το πάθος».

Όταν, πριν πενήντα-εξήντα χρόνια, οι γυναίκες άρχισαν να διατρανώνουν ανοιχτά τη σεξουαλικότητά τους, και να αψηφούν τα στερεότυπα – με το ντύσιμο, την κοινωνική τους ζωή, την ανεξαρτησία τους – ο βιασμός άρχισε να επιρρίπτεται στο θύμα. «Μ’ αυτά τα μίνι που γυρνάνε, τι περιμένεις;» «Μ’ αυτή την εμφάνιση, προκαλεί.» «Έλα, το ήθελε κατά βάθος».

Πλέον, οι μάσκες έχουν πέσει. Γνωρίζουμε ότι ο βιασμός δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με τον έρωτα, κι ας υποδύεται, καταναγκαστικά και βάναυσα, την ερωτική πράξη. Είναι μια ενέργεια εξουσιαστική, αμιγούς βίας και κακοποίησης – ελάχιστα διαφέρει απ’ τον άγριο ξυλοδαρμό, ή την απόπειρα δολοφονίας.

Αύγουστος Κορτώ: Γιορτάζει πέντε χρόνια γάμου με τον σύντροφό του Τάσο!

Κι όποιος θεωρεί την τελευταία φράση υπερβολική, ας ρίξει μια ματιά στις στατιστικές περί θυμάτων βιασμού, κι ας αναλογιστεί τι αγώνα δίνουν οι κακοποιημένες, σακατεμένες γυναίκες για να ορθοποδήσουν. Κατάθλιψη, απόπειρες – όλα αυτά απαντούν με τρομακτική συχνότητα στον απόηχο του βιασμού.

Θυμάμαι να διαβάζω τη μαρτυρία μιας μεσήλικης γυναίκας, που είχε βιαστεί στα δεκαεφτά: επί τριάντα χρόνια, κάθε που ο συναισθηματικός της κόσμος ήταν μπόσικος, ένιωθε την παρουσία του βιαστή της – νόμιζε ότι, αν γύριζε το κεφάλι, θα τον έβλεπε στον δρόμο να την ακολουθεί, έπεφτε για ύπνο με κλειδωμένη πόρτα, και πάλι φοβόταν να αλλάξει πλευρό, μην τον αντικρίσει στο κρεβάτι της.

Αύγουστος Κορτώ – «Όλοι έχουμε το δικαίωμα να λυγίζουμε…»

Η βία μπορεί να απονεκρώσει κομμάτια της ψυχής, να σημαδέψει τον άνθρωπο τόσο ανεξίτηλα, που να βαδίζει για πάντα στη σκιά της.

Γι’ αυτό κι ο βιασμός – για τον οποίο πάντα μα πάντα ευθύνεται αποκλειστικά και μόνον ο βιαστής – είναι τόσο αποτρόπαιο, ασυγχώρητο έγκλημα – και ως τέτοιο οφείλει να αντιμετωπίζεται από την κοινωνία και τη δικαιοσύνη.