“Εταιρεία δολοφόνων”! Αν έρθει μια οικογένεια στο δίπλα σπίτι….θ’ αναρωτηθείς μήπως “το φαγε” από κάποιον κακομοίρη;

“Εταιρεία δολοφόνων”! Αν έρθει μια οικογένεια στο δίπλα σπίτι….θ’ αναρωτηθείς μήπως “το φαγε” από κάποιον κακομοίρη; “Εταιρεία δολοφόνων”! Τέτοια εγκλήματα δεν μπορούν να κρυφτούν, γιατί δεν χρειάζεται ούτε να ψάξεις. Αρκεί να κοιτάξεις. Οι εγκληματίες σαν βασική πρακτική είχαν να “τακιμιάσουν” με εκείνους που πρέπει, ώστε κανείς να μην ψάξει.

Πως εγκληματούσαν “νόμιμα” με δικηγόρους, λογιστές και συμβολαιογράφους και…καλούς γείτονες. Αυτούς,που έβλεπαν κάθε κίνηση των θυμάτων. Που επιδίωκαν σαν φίλοι κια καλοί άνθωρποι να μπουν στο σπίτι τους. Ν’ αρπάξουν τα κλειδιά τους τα μυσικά τους. Δεν απλώνεται μόνο στην Γλυφάδα φυσικά. Από πάππου προς πάππου μαθημένοι ν’ αρπάζουν μαφιόζικα τα σπίτια και οικόπεδα με την πιο απλή μέθοδο. Αυτή που ευηπόληπτοι πολίτες δεν γνωρίζουν καν επειδή δεν πάει ο νους τους και δεν καταδέχονται να ζουν έτσι.

Αρκεί να είσαι τέτοιος άνθρωπος. Αν είσαι όλα είναι εύκολα. Το θύμα μπορεί να κοιμάται στο σπίτι του ή στο νεκροταφείο και οι μάρτυρες να βεβαιώνουν ότι ήταν παρόν και υπέγραψε την μεταβίβαση. Τι χρειαζόταν; Εκείνο που θεωρούσες πολύ αφελώς δικλείδα ασφαλείας.

Δηλαδή ένα δικηγόρο έτοιμο για ωραία στυγερά εγκλήματα, ένα συμβολαιογράφο, μάρτυρες. Αυτά τα τρία αν είναι στο…κόλπο, σου πήραν το σπίτι μέσα από τα χέρια αφού σηνήθως έχεις πεθάνει σε κάποιο “ατύχημα”. Ή αν έπαθες άνοια μια μέρα, έφυγες από το σπίτι και δεν γύρισες ποτέ. Σκέψου μόνο ότι αν έρθει μια οικογένεια στο δίπλα σπίτι….θ’ αναρωτηθείς μήπως “το φαγε” από κάποιον κακομοίρη; Όχι βέβαια. Θα καλωσορίσεις τους καινούργιους σου γείτονες.

Οι δράστες κληρονομούν τις συνήθειες, τον χαρακτήρα, και τις γνωριμίες στα παιδιά τους. Η ζωή τους όλη είναι η αρπαγή του ακινήτου που θα βάλουν στο μάτι. Και πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι ως γνωστόν. Αν δεν τους πιάσουν, δεν σταματούν.

Αυτά τα παιδιά πρέπει να τ’ αποκαταστήσουν βλέπετε. Αν δεν ε΄χουν σπίτι να τους βρούνε ένος γείτονα ν’ αρπάξουν. Αυτή είναι η διαπαιδαγώγηση που τους κάνουν. Τα μεγαλώνουν και δεν ξέρουν πως η..άρρωστη ροπή στο έγκλημα καταστρέφει και βασανίζει τα παιδιά. Τα μαθαίνουν ν’ αφιερώνουν τον χρ΄πονο τους όχι για παιχνίδι ή διάβασμα, αλλά στην παρακολούθηση των γειτόνων.

Αυτό γυρνάει σε διαστροφή. Την βρίσκουν προσπαθώνατς ν’ απογοητεύσουν τα θύματα τους μέχρι να τους βγει να τους φάνε το σπίτι.

Συμβολαιογ΄ραφοι στο κόλπο, λογιστές, δικηγόροι, είναι οι απολύτως αναγκαίοι για να λειοτυργήσει το κύκλωμα.

Φυσικά το κοινό συμφέρον ξεπερνάει τις μεταξύ τους κατινίες και διαφωνίες και υπερισχύει στον κοινό αγώνα, να φάνε το σπίτι.

Εκβιάζουν με παρακολουθήσεις, κλεψιές, τους ιδιοκτήτες. Κάνουν ότι μπορούν ακόμα και σκουπιδότοπο το οικόπεδο τους προκειμένου να μην αφήσουν τίποτα που και στην θέα, να μην αποκαρδιώνει και τους ιδιοκτήτες και τους υποψήφιους αγοραστές.

Άνθρωποι έχουν πεθάνει σε…τροχαία. Ω, τι σύμπτωση ήταν ιδιοκτήτες ακινήτου εξαιρετικού. ‘Αλλοι πέφτουν θύματα ληστείας στην πυλωτή τους. Οι δράστες τους βάζουν στο σπίτι και τους κάνουν τη ζωή κόλαση. Σου λέει, μετά από αυτό, δεν μπορεί, θα σηκωθείς να φύγεις.

Το πως ελπίζουν να περάσει το κα΄θε σπίτι στην κατοχή τους; Οι τρόποι είναι πολλοί. Ανήμπορα άτομα, χωρίς κληρονόμους. Οικογένειες χωρίς συγγενείς.

Μπορεί να βάλουν την υπογραφή τους δίχως να το γνωρίζουν πως πούλησαν ή παραχώρησαν ή ενοικίασαν το σπίτι τους.

Οι συμμορίες αυτές έχουν κάνει κατοχή σε ολόκληρες συνοικίες αφού με το πέρασμα του χρόνου αθροίζεται…η περιουσία τους. Αν κάποιος ψάξει όμως, αν πάει πίσω να βρει ποιοι κάτω από ποιες συνθήκες υπέγραψαν, κάτω από ποιε συνθήκες τα σπίτια πέρασαν στην κατοχή οικογενειών, όλα βρίσκονται. Αρκεί να πιάσεις μια συγκεριμένη περιοχή και να ξεσκονίσεις το ιστορικό δικηγόρων, συμβολαιογράφων, ιδιοκτητών.

Αυτό που τους ενώνει είναι το κοινό συμφέρον όπως είπαμε αλλά κια ο φόβος μην τους ανακαλύψουν.

Για να λειτουργούν με τόσο θράσος φυσικά έχουν “διασυνδέσεις” με το αζημίωτο. Τους ειδοποιούν τους καλύπτουν.

Από την Πάτρα και την πώληση με εξουσιοδότητσ της γυναίκας στο σπίτι της οποίας ζούσε η Ρούλα Πισπιρίκου και που το ότι κάνει “νιάου νιάου” στα κεραμίδια, δεν ε΄γινε η νούμερο ένα είδηση αφού τίπτα δεν μπορούσε να πλησιάσει τον θάνατο των 3 παιδιών..

Σκεφτείοτε όμως πως αν δεν ξέσπαγε αυτό το σοκαριστικό νέο τότε, κανε΄ςι δεν θα άκουγε ότι ο Μάνος Δασκαλάκης πούλησε εξ ονόματος της ιδιοκτήτριας που ήταν κατάκοιτη και μετά πέθανε, ακίνητο για 250 χιλιάδες ευρώ.

Πόσα τέτοια τυχαία περιστατικά συμβαίνουν καθημερινά; Το παρακάτρω δεν έχει σχέση με την αρχή του κειμένου, αλλά συνειρμικά μόνο σκεφθείτε! Πόσα οικόπεδα, σπίτια, ακίνητα, έγιναν από “μελλοθάνατους” δωρεά στην εκκλησία;

Μετά τ’ ακίνήταν αυτά πουλήθηκαν και σε ποιους; Για τι ύψους αντάλλαγμα; Ποιοι έχτισαν σε αυτά;

Πλήρωσαν ποτέ στην πραγματικότητα τα σπίτια που πήραν στις νεόδμητες πολυκατοικίες ή τα πήραν επειδή “βρήκαν” το οικόπεδο;