Hit enter after type your search item
freegossip.gr

News, Lifestyle

Γιάννης Χριστοδουλόπουλος βιογραφικό! Η ηλικία, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Ο Γιάννης Χριστοδουλόπουλος είναι Έλληνας συνθέτης και έχει γεννηθεί στην Αθήνα. Ξεκίνησε τις σπουδές του στη μουσική ηλικία 5 ετών. Άρχισε με κλασικό πιάνο και θεωρητικά (Ωδείο Αττικής, Athenaeum). Στη συνέχεια έκανε μαθήματα κιθάρας κλασικής, καθώς και Ελληνικών λαϊκών οργάνων (μπουζούκι, μπαγλαμά, Σάζι, ούτι κ.α.).

Γιάννης Χριστοδουλόπουλος Ηλικία
Ο Γιάννης Χριστοδουλόπουλος έχει γεννηθεί στις 1983
Είναι 35 ετών

Όταν ήταν 11 ετών και συγκεκριμένα το 1994, συμμετείχε στην παράσταση “Η μελωδία της ευτυχίας” με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, έχοντας τον ρόλο του Κουρτ, μικρότερο γιος της οικογένειας Φον Τραπ.

Για 7 χρόνια (1992 – 1999) ήταν μέλος της Παιδικής Χορωδίας Δημήτρη Τυπάλδου ως πιανίστας και χορωδός, συμμετέχοντας σε πολλές συναυλίες και παρουσιάσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Αφού ολοκλήρωσε της κλασικές σπουδές του, άρχισε να ασχολείται με το jazz πιάνο, την ενορχήστρωση, τα σύγχρονα θεωρητικά και τη μουσική κινηματογράφου, όπου σπούδασε (Ωδείο Φίλιππος Νάκας και Ωδείο Τέχνης Γιώργου Φακανά).

Έχοντας αποκτήσει αρκετή εμπειρία πάνω στο αντικείμενο της μουσικής, συνεχίζει να καταπιάνεται όλο και περισσότερο με μουσικά όργανα όπως τύμπανα, μπάσο, κρουστά, ακορντεόν, analog vintage keyboards, καθώς σπουδάζει σύγχρονη τεχνολογία της μουσικής με υπολογιστές και στούντιο εφαρμογές.

Το 2002 σε ηλικία 19 ετών συνθέτει το μουσικό σήμα των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας 2004, με ανάθεση ύστερα από διαγωνισμό στον οποίο συμμετείχαν πολλά από τα πιο ηχηρά ονόματα συνθετών από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Η Μιρέλα Πάχου συνεχίζει το πάρτι της στο Σταυρό του Νότου!

Ακολουθούν τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά σποτ, ταινίες μικρού μήκους και documentaries για την προώθηση των Ολυμπιακών Αγώνων Αθήνα 2004 σε όλο τον κόσμο.
Το 2002 εως το 2007 συνεργάζεται με τον Σταμάτη Κραουνάκη και την ομάδα Σπείρα Σπείρα ως πιανίστας, συνθέτης και υπεύθυνος μουσικής διδασκαλίας σε όλες τις παραγωγές της ομάδας.

Παράλληλα συνεργάζεται στενά με τον Κραουνάκη ως μουσικός και ενορχηστρωτής των τραγουδιών του για θέατρο, σινεμά, τηλεόραση, παραστάσεις και δισκογραφία.

Από το 2002 μέχρι σήμερα συνθέτει, ενορχηστρώνει και εκτελεί σύγχρονη ορχηστρική μουσική για πολλές πετυχημένες θεατρικές παραστάσεις, κινηματογραφικές παραγωγές, τηλεοπτικές σειρές και εκπομπές.

Συνεργάζεται με ονόματα όπως ο Λάκης Λαζόπουλος, Δημήτρης Λιγνάδης, Μαρινέλλα, Ζωή Λάσκαρη, Αντρέας Βουτσινάς, Πέτρος Ζούλιας, Αλέξανδρος Πανταζούδης, Βασίλης Μυριανθόπουλος, Ευγένιος Τριβυζάς, Κωνσταντίνος Ρήγος, Κώστας Σπυρόπουλος, Αθανασία Καραγιαννοπούλου, Νένα Μεντή, Γιώργος Μαρίνος, Τάκης Ζαχαράτος, Κωσταντίνος Μαρκουλάκης, Στεφανία Γουλιώτη, Δήμητρα Ματσούκα, Ζέτα Μακρυπούλια, Θανάσης Παπαθανασίου, Μιχάλης Ρέππας, Δανάη Σκιάδη, Απόλλων Παπαθεοχάρης, Ρούλα Πατεράκη, Ρένη Πιττακή, Σταμάτης Φασουλής και πολλά ακόμη ονόματα από όλο σχεδόν το Ελληνικό θέατρο.

Το 2008, με την πρώτη του προσωπική δισκογραφική δουλειά «Χίλια Χρόνια Μετά», σε στίχους Νίκου Μωραΐτη, εκτός από συνθέτης, μας συστήνεται και ως ερμηνευτής.

Την ίδια εποχή εμφανίζεται στο πλευρό της Άλκηστις Πρωτοψάλτη στον ΜΥΛΟ της Θεσσαλονίκης και στον ΖΥΓΟ στην Πλάκα, παρουσιάζοντας μαζί τα τραγούδια που έχει συνθέσει για τη σπουδαία ερμηνεύτρια, καθώς και δικά του απ’ τον δίσκο «Χίλια Χρόνια Μετά», ενώ μεγάλη επιτυχία σημείωσε η περιοδεία τους σε Ελλάδα και εξωτερικό το καλοκαίρι του 2008.

Mε τον Γιάννη Πάριο, μαζί στη σκηνή του Fever (χειμώνας 2009-2010), παρουσιάσαν τα νέα τους τραγούδια από τον δίσκο τους «Συμπέρασμα ένα», (ξεπέρασε τις 370.000 πωλήσεις), σε μουσική Γιάννη Χριστοδουλόπουλου και στίχους Γιάννη Πάριου, άλλα και παλιότερές τους επιτυχίες.

Το 2011 γράφει τη μουσική για το τραγούδι «Watch my dance» που εκπροσώπησε την Ελλάδα στον 56ο διαγωνισμό της Eurovision, κερδίζοντας την πρώτη θέση στον ημιτελικό και την έβδομη θέση στον τελικό του διαγωνισμού, ενώ κέρδισε την τρίτη θέση στην ψηφοφορία του κοινού, με ερμηνευτές τον Λούκα Γιώρκα και τον Stereo Mike, σε στίχους της Ελεάνας Βραχάλη.

Το 2012 κάνει τη μουσική επιμέλεια, την ενορχήστρωση των τραγουδιών και τη συμπαρουσίαση της εκπομπής «Τα τραγούδια της οθόνης» στην ΕΤ3, με συμμετοχή πολλών απ’ τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού.

Έχει συνεργαστεί δισκογραφικά ως συνθέτης και ενίοτε ως συνθέτης και στιχουργός, με μερικούς από τους πλέον σημαντικούς εκπροσώπους του ελληνικού τραγουδιού, όπως η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, η Χάρις Αλεξίου, ο Γιάννης Πάριος, ο Γιώργος Νταλάρας, η Μαρινέλλα, ο Δημήτρης Μητροπάνος, η Τάνια Τσανακλίδου, η Άννα Βίσση, η Έλενα Παπαρίζου, η Ελεονώρα Ζουγανέλη, η Μελίνα Ασλανίδου, ο Πάνος Μουζουράκης, η Μαρίζα Ρίζου, ο Μανώλης Λιδάκης, η Πέγκυ Ζήνα, η Ελένη Πέτα, η Δέσποινα Ολυμπίου, η Πίτσα Παπαδόπουλου κ.α.

Τον Μάρτιο του 2013 εμφανίστηκε στο Royal Opera House του Λονδίνου για τους σκοπούς του Life Action Trust, όπου έδωσε ρεσιτάλ πιάνου με μεγάλη επιτυχία βασισμένο σε κλασικές συνθέσεις, σπουδαίους Έλληνες συνθέτες καθώς και σε δικά του ορχηστρικά έργα.

Την ίδια χρονιά εγκαινιάζει το δισκογραφικό του Label “SOLO” στην Feelgood records και ακολουθεί μια σειρά από τραγούδια που γνωρίζουν αμέσως επιτυχία και την αποδοχή του κοινού.

Το 2015 αναλαμβάνει την διασκευή την ενορχήστρωση και την διεύθυνση της ορχήστρας του θρυλικού μιούζικαλ Billy Elliot που ανεβαίνει στο Θέατρο Παλλάς.

Το 2016 ο Γιάννης Χριστοδουλόπουλος κερδίζει μαζί με τους Θοδωρή Παπαδουλάκη και Εύη Φωτοπούλου το βραβείο best art short film στο 69ο φεστιβάλ των Καννών για τη μουσική που έγραψε στην ταινία “The black wine of eros”.

Παράλληλα ο συνθέτης και performer ξεκινά ευρωπαϊκή περιοδεία με το project Cathedrals κάνοντας πρεμιέρα στο Λονδίνο στην St Jame’s Piccadilly Church, παρουσιάζοντας για πρώτη φορά το ξεχωριστό αυτό εγχείρημα σε παραγωγη της Cedli Partners productions αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές και σχόλια. Η παράσταση Cathedrals παρουσιάζεται στη συνέχεια σε εμβληματικές τοποθεσίες όπως η St. Lawrence Jewry Church στο Λονδίνο και η Amstelkerk Church στο Άμστερνταμ.

Το 2017 Αναλαμβάνει την θέση του διευθυντή μουσικού προγράμματος του νεοσύστατου ραδιοφωνικού σταθμού ΘΕΜΑ 104,6. Ακόμα, υπογράφει το μουσικό σήμα του σταθμού και παρουσιάζει την δική του 2ωρη εκπομπή με τίτλο “Όσα αντέχουν στο χρόνο”.

-Πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη μουσική;
Ούτε που ξέρω πώς ξεκίνησα… Στα πέντε μου ξεκίνησα με ένα μικρό πιάνο να παίζω κάποιες αφηρημένες μελωδίες και οι γονείς μου βλέποντας αυτό με ρώτησαν αν θέλω να μάθω πιάνο. Οπότε πήγα στο ωδείο όπου σπούδασα κλασσικό πιάνο, έπειτα σπούδασα τζαζ πιάνο και στη συνέχεια ασχολήθηκα και με άλλα όργανα. Κιθάρα, μπάσο, μπουζούκι και ντραμς, θεωρητικά, ενορχήστρωση.

-Τι ακούσματα είχες;

Άκουγα τους μεγάλους κλασσικούς και όλο το φάσμα των μεγάλων Ελλήνων συνθετών. Ειδικά Μίκη Θεοδωράκη και Μάνο Χατζιδάκι, των οποίων όλο τους το έργο το ήξερα απ’ έξω. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα τραγούδια. Μιλάω για τη μουσική δωματίου, τα ορατόρια, τα μπαλέτα, τις μουσικές για θέατρο που συνέθεσαν.
-Σταθμό στην καριέρα σου αποτελεί το γεγονός ότι σε πολύ μικρή ηλικία έπαιξες στην τελευταία θεατρική παράσταση της Αλίκης Βουγιουκλάκη, τη Μελωδία Της Ευτυχίας. Πώς ήταν ως εμπειρία;

Ήταν μια φοβερή εμπειρία. Ήμουν εννιά χρονών και μέλος της χορωδίας του Δημήτρη Τυπάλδου. Η Αλίκη με είχε εντοπίσει αρχικά σε μια συναυλία που είχαμε κάνει με τη χορωδία στο Μέγαρο Μουσικής. Είχε δει εκεί κάποια παιδιά και τα ήθελε για την παράσταση. Ανάμεσα στα παιδιά αυτά ήμουν και εγώ. Είχαμε έρθει πάρα πολύ κοντά. Ενδιαφέροταν αληθινά για μένα. Της πήγαινα κασέτες με τραγούδια που έγραφα τότε και καθόμασταν πριν την παράσταση και μου έλεγε σχόλια. Μου ζήταγε να της τα παίξω στο πιάνο, ασχολιόταν με χαρά μαζί μου πέρα από τις δεκάδες σκοτούρες της. Την έχω δει με νεύρα, με άγχος, με συγκίνηση, με δυσκολίες, με ενθουσιασμό…

-Καθοριστική ήταν και η γνωριμία σου με τον Σταμάτη Κραουνάκη στα πρώτα χρόνια της Σπείρα Σπείρα. Πώς σε εντόπισε ο Κραουνάκης;

Με άκουσε ζωντανά σε μια παράσταση που έπαιζα πιάνο. Τότε έψαχνε πιανίστα για τη Σπείρα Σπείρα και μου πρότεινε να συνεργαστούμε. Τον θαύμαζα τον Κραουνάκη και φυσικά είπα είμαι μέσα με τα χίλια. Ήμουν στην ομάδα για έξι-εφτά χρόνια και έγινα το δεξί του χέρι. Με εμπιστευόταν απόλυτα να διαχειριστώ δικά του θέματα, υποχρεώσεις του και να ασχοληθώ με το έργο του γενικότερα. Μεγάλο σχολείο.
-Τι αποκόμισες από τη συνεργασία με τη Σπείρα Σπείρα;

Γενικά είχα μάθει να δουλεύω με ομάδες και με παρέες. Είναι δύσκολο να λειτουργείς εντός μιας ομάδας όταν ο κάποιος μπορεί να κάνει ό,τι του κατέβει. Αν, όμως, ο καθένας μπορεί να λειτουργήσει με επαγγελματισμό, τότε όλα πάνε μια χαρά. Αποκόμισα μεγάλη χαρά από τη Σπείρα Σπείρα, συστήσαμε κάτι εντελώς καινούριο για τα ελληνικά δεδομένα στο χώρο του μουσικού θεάτρου.

-Έχεις συνεργαστεί με κορυφαίους ερμηνευτές. Από την Άλκηστη Πρωτοψάλτη και την Τάνια Τσανακλίδου, μέχρι τον Πάνο Μουζουράκη και τον Γιάννη Πάριο. Ταυτόχρονα έχεις γράψει θέματα για θέατρο, σινεμά αλλά και το μουσικό θέμα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Πώς ισορροπείς ανάμεσα σε τόσους διαφορετικούς μουσικά κόσμους;

Αυτή η διαδικασία είναι όπως και η καθημερινότητα. Διαφορετική. Δεν μπορούμε να κάνουμε τα ίδια πράγματα συνέχεια, προσπαθούμε να εναλλασσόμαστε. Ανάλογα με το τι θέλει να επικοινωνήσει ο συνθέτης, θα πρέπει να βρει και τα κατάλληλα άτομα για να κάνουν αυτήν την επικοινωνία πραγματικότητα. Κατά καιρούς έχουμε δει πολλούς συνθέτες να γράφουν μουσική για μια όπερα και ταυτόχρονα ένα μουσικό θέμα για μια ταινία. Εγώ είμαι από τους συνθέτες που γράφουν πολλά πράγματα, μεταξύ αυτών και τραγούδια. Τα τραγούδια αποτελούν μικρό κομμάτι της δουλειάς μου. Το μουσικό μου έργο μέχρι τώρα αποτελείται στο πιο μεγάλο ποσοστό από θέματα για το θέατρο και τον κινηματογράφο.

-Ποια συνεργασία ξεχωρίζεις;
Δεν μπήκα ποτέ σε μια συνεργασία απλά και μόνο για να την κάνω διεκπαιρεωτικά. Ήθελα να είμαι καλυμμένος αισθητικά και καλλιτεχνικά. Όλες μου τις συνεργασίες τις έχω χαρεί. Οπότε δε μπορώ να ξεχωρίσω κάποια. Έχω ξεχωρίσει όμως ανθρώπινες στιγμές, από τραγουδιστές αν θες να σου πω, ειδικά τον Γιάννη Πάριο, την Τάνια Τσανακλίδου και την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, που έχουμε περάσει και ώρες εκτός δουλειάς.

-Έχεις μετανιώσει για κάποια συνεργασία;

Όχι.

Μαρίζα Ρίζου – Πάνος Μουζουράκης – Γιάννης Χριστοδουλόπουλος – Πετάω – Official Video Clip
-Τι είναι η έμπνευση;

Η έμπνευση είναι ένα καιρικό φαινόμενο της ψυχής. Έμπνευση έχει κάθε μέρα ένας καλλιτέχνης. Φροντίζει, λοιπόν, να συλλέγει στοιχεία, να τα βάζει σε ένα καζάνι, να τα ανακατεύει και να τα ανασύρει η ψυχή όταν κρίνει ότι πρέπει να βγουν στην επιφάνεια. Κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες η έμπνευση, μετά τη γνώση φυσικά, είναι μια καλή στιγμή αισθητικής.
-Υπάρχει κάποια φωνή με την οποία θα ήθελες να συνεργαστείς και δεν το πραγματοποίησες;

Ίσως με τον Δημήτρη Μητροπάνο. Είχαμε κάνει βέβαια το ντουέτο, ‘Δε Γλυτώνω’ με την Πέγκυ Ζήνα σε στίχους της Ελεάνας Βραχάλη, αλλά δε συνεργαστήκαμε συνολικά σε έναν ολόκληρο δίσκο. Το φοβερό είναι πως δύο εβδομάδες πριν φύγει, είχαμε συναντηθεί και είχαμε συζητήσει το ενδεχόμενο μιας τέτοιας συνεργασίας…

-Πώς είναι σαν άνθρωπος ο Γιάννης Χριστοδουλόπουλος;

Έχω εμμονή με την αλήθεια. Δεν μπορώ να λέω και να ακούω ψέματα. Όταν αντιλαμβάνομαι ότι κάποιος μου λέει ψέματα, τότε παύω να επικοινωνώ μαζί του. Είμαι πολύ ήσυχος όπως μου λένε αλλά και αρκετά πειραχτήρι με τους φίλους μου. Γενικά, πάντως, θεωρώ πως είμαι λίγο δύσκολος άνθρωπος. Και το λέω αυτό λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω. Κάνω deal μόνο με αλήθεια. Δεν διαπραγματεύομαι τίποτε άλλο και δεν είναι πάντα οι γύρω μας έτοιμοι για κάτι τέτοιο.

-Ποιο είναι το καταφύγιο σου;
Το σπίτι μου και οι δικοί μου άνθρωποι.

-Ποιος είναι ο μεγάλος σου φόβος;

Το άγνωστο. Αλλά πηγαίνω καταπάνω του με γενναιότητα.

-Δίνεις ευκαιρίες στους ανθρώπους;

Ελπίζω ναι. Δεν έχω αισθανθεί ότι αδίκησα κάποιον ποτέ. Προσπαθώ να αντιμετωπίζω τους γύρω μου με ειλικρίνεια και σεβασμό. Δίνω δεύτερη ευκαιρία αν κρίνω πως αξίζει, τρίτη όμως όχι.
-Σε απασχόλησε ποτέ ο αντίκτυπος που θα είχε η δουλειά σου;

Δεν πρόλαβα να σκεφτώ κάτι τέτοιο. Ξεκίνησα να δουλεύω τόσο πολύ που ούτε καν μου πέρασε από το μυαλό. Από τα 19 μου που τελείωσα το ωδείο, έπειτα με την ανάθεση του σήματος των Ολυμπιακών Αγώνων για το 2004, μόνο και μόνο αυτό ως συμβάν θα μπορούσε να μου δημιουργήσει μια επανάπαυση. Όμως τα πράγματα έρχονταν το ένα πίσω από το άλλο και τέτοιες σκέψεις δεν είχαν θέση στο μυαλό μου. Το μόνο που φρόντιζα πάντα ήταν εκεί που θα έβαζα το όνομά μου να με κάλυπτε καλλιτεχνικά και αισθητικά.

-Είναι εύκολο κάποιος να χάσει τον εαυτό του μέσα σε αυτόν το χώρο;

Το πιο εύκολο πράγμα είναι αυτό. Το δύσκολο είναι να διατηρήσεις τον εαυτό σου και την αξιοπρέπειά σου. Έχω δει ανθρώπους που έχασαν την μπάλα και μεταλλάχτηκαν γιατί είτε δεν ήξεραν πραγματικά τον εαυτό τους, ή γιατί δεν ήξεραν τι προσδοκούσαν από την ενασχόλησή τους με το χώρο ή μιμούνταν κάτι που θαύμαζαν, είτε γενικώς υπήρξαν απαίδευτοι.

Μανώλης Λιδάκης & Γιάννης Χριστοδουλόπουλος – Στο Ίδιο Βαγόνι – Official Audio Release
-Τι σε ενοχλεί στη σημερινή κοινωνία;
Με ενοχλεί η έλλειψη παιδείας και ειλικρίνειας. Έχω κουραστεί να ακούω λόγια που δεν έχουν αντίκτυπο στην πραγματικότητα. Κι ένα βασικό που παίζει παντού είναι ότι θεωρούμε ότι το Γ είναι το νέο Α. Σκέψου το λίγο αυτό πιο αναλυτικά και φέρε τα δικά σου παραδείγματα στο μυαλό σου, θα καταλάβεις τι εννοώ.

-Τι ονειρεύεσαι για το μέλλον;

Να προσπαθήσουμε να κάνουμε καλύτερη την καθημερινότητά μας όχι μόνο για το τώρα αλλά και για το αύριο που θα έρθει. Μακάρι να πάρουμε λίγο παραπάνω σοβαρά τους εαυτούς μας, την καταγωγή και τη χώρα μας.

-Τι σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς τα παρακάτω ονόματα;

Σταμάτης Κραουνάκης: ξεκίνημα
Γιάννης Πάριος: πατέρας γλυκός

Λάκης Λαζόπουλος: συμβουλή και οξυδέρκεια

Τάνια Τσανακλίδου: χημεία

Άλκηστις Πρωτοψάλτη: οικογένεια

Δημήτρης Μητροπάνος: γλύκας
Μανώλης Λιδάκης: ο τελευταίος των Μοϊκανών

-Γιάννη σε ευχαριστώ πολύ για την επικοινωνία μας.

Και εγώ σε ευχαριστώ. Να είσαι καλά.

This div height required for enabling the sticky sidebar
Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views :