Μαρία Καρυστιανού: Σύζυγος, γιος, βιογραφικό, ηλίκια, ύψος, το κόμμα

Μαρία Καρυστιανού: Σύζυγος, γιος, βιογραφικό, ηλίκια, ύψος, το κόμμα. Η Μαρία Καρυστιανού είναι Ελληνίδα παιδίατρος και ακτιβίστρια, η οποία διατελεί πρόεδρος του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος «Τέμπη 2023» που ιδρύθηκε με αφορμή το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη στο οποίο, μεταξύ των 57 θυμάτων του, συγκαταλεγόταν και η 20χρονη κόρη της Μάρθη.

Έχει δώσει πολλές ομιλίες στη Βουλή των Ελλήνων, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και άλλα κοινωνικά και πολιτικά σώματα, με σκοπό να ασκήσει πίεση στην κυβέρνηση και στην διεθνή κοινότητα για την απόδοση δικαιοσύνης και τιμωρίας των υπευθύνων για το δυστύχημα και της μετέπειτα απόπειρας συγκάλυψής του.

Η Καρυστιανού αποτελεί το κεντρικό σύμβολο του κινήματος για την δικαιοσύνη για τα θύματα του εγκλήματος των Τεμπών, το μεγαλύτερο κοινωνικό κίνημα στην Ελλάδα της δεκαετίας του 2020. Η Μαρία Καρυστιανού έχει κερδίσει τον σεβασμό μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, ενώ ο ακτιβισμός της έχει προκαλέσει αντιδράσεις σε κυβερνητικούς κύκλους.

Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ακολούθησε, στην Αγγλία, η εξειδίκευσή της στην παιδιατρική, την οποία ασκεί μέχρι σήμερα.

Υπήρξε μητέρα δύο παιδιών. Η εικοσάχρονη κόρη της, Μάρθη, έχασε τη ζωή της στο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, και από τότε άρχισε έναν συνεχή αγώνα με σκοπό τη δικαίωση της κόρης της και την απόδοση δικαιοσύνης στα 57 θύματα του εγκλήματος των Τεμπών, ιδρύοντας τον Σύλλογο Πληγέντων Δυστυχήματος «Τέμπη 2023» και έχοντας δώσει δεκάδες ομιλίες σε πολλά ελληνικά και ευρωπαϊκά όργανα, όπως η εξεταστική επιτροπή Βουλής των Ελλήνων για το δυστύχημα στα Τέμπη, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και άλλα όργανα και φόρα, κερδίζοντας την εκτίμηση και τον σεβασμό μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας και αποτελώντας το σύμβολο ενός μεγάλου κοινωνικού κινήματος με κοινά αιτήματα.

Η Μαρία Καρυστιανού, στις παρεμβάσεις της, κάνει λόγο για εξαφάνιση στοιχείων και συγκάλυψη, επισημαίνοντας τα σοβαρά ερωτήματα που προκύπτουν από την έκρηξη που ακολούθησε της σύγκρουσης των τρένων. Επίσης, ζητά την κατάργηση του άρθρο 86 του Συντάγματος (νόμος περί ευθύνης υπουργών), χαρακτηρίζοντάς το ως έκφραση της απόλυτης αδικίας και ανισότητας. Όπως υπογραμμίζει η Μαρία Καρυστιανού, πρόκειται για άρθρο που κατοχυρώνει την ατιμωρησία των βουλευτών και των υπουργών, καθώς κανένα έγκλημα τους δεν μπορεί να ερευνηθεί, παρά μόνο εάν δώσει το πράσινο φως η Βουλή.

Ένα αίτημα που έχει την στήριξη περισσοτέρων των 1,3 εκατομμυρίων πολιτών, που το έχουν υπογράψει μέσω της διαδικτυακής πλατφόρμας change.org.Στο κατάμεστο αμφιθέατρο, η Μαρία Καρυστιανού, προέδρος του Συλλόγου Συγγενών Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών και μητέρα της Μάρθης Ψαροπούλου, ενός εκ των 57 θυμάτων της τραγωδίας στα Τέμπη, έστειλε νέα μηνύματα, ενώ χαρακτήρισε απαίτηση των πολιτών να αρθεί η βουλευτική ασυλία στη νέα αναθεώρηση του Συντάγματος «χωρίς παζάρια».

Kαρυστιανού: “Ποιός ευθύνεται για τη μη ολοκλήρωση της σύμβασης 717, ο σταθμάρχης;”
«Εκείνη τη μαύρη νύχτα για 57 ανθρώπους η ζωή σταμάτησε ξαφνικά και άδικα», σημείωσε κι απέδωσε το ότι δεν πέθαναν όλοι οι επιβάτες στα γρήγορα αντανακλαστικά του οδηγού του εμπορικού τρένου που οδήγησε στον εκτροχιασμό. «Ποιός ευθύνεται για τη μη ολοκλήρωση της σύμβασης 717, ο σταθμάρχης;», διερωτήθηκε αποδίδοντας λάθη στην κυβέρνηση για την καθυστέρηση των έργων ασφάλειας στους ελληνικούς σιδηροδρόμους και προσωπικά τον πρωθυπουργό πως «γνώριζε πολύ καλά την παθογένεια των ελληνικών συρμών».

Η παιδίατρος, Μαρία Καρυστιανού, δεν θα ξεχάσει ποτέ τη νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου όταν η κόρη της Μάρθη μόλις 20 ετών έφυγε από τη ζωή στη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη στις 28 Φεβρουαρίου 2023. Μήνες μετά την τραγική απώλεια και ενώ ακόμα το βαρύ πένθος της συνεχίζεται βρέθηκε στην Εξεταστική και όχι στη δικαστική αίθουσα όπως είπε ότι θα έπρεπε για να μιλήσει για τη μέρα που άλλαξε για πάντα τη ζωή της.
Η Μαρία Καρυστιανού, μίλησε στην καρδιά όλων των Ελλήνων. Στη διάρκεια της τοποθέτησης της δεν είναι απλά η Πρόεδρος του Συλλόγου Θυμάτων των Τεμπών. Η Μαρία Καρυστιανού ήταν η μάνα που μίλησε όχι μόνο εξ ονόματος του παιδιού που έχασε στο δυστύχημα, αλλά και στο όνομα όλων των θυμάτων και των συγγενών της εθνικής τραγωδίας.

Η μητέρα της 20χρονης Μάρθης Ψαροπούλου, η οποία άφησε την τελευταία της πνοή στα Τέμπη αποκάλυψε ότι ο τέως περιφερειάρχης Θεσσαλίας, Κώστας Αγοραστός, της εκμυστηρεύτηκε πως προχώρησε στο μπάζωμα του τόπου του δυστυχήματος κατόπιν εντολών. «Από ποιον δέχτηκε εντολές;» ρώτησε η εισηγήτρια του ΠΑΣΟΚ, Μιλένα Αποστολάκη, με τη μάρτυρα να υποστηρίζει πως ήταν εντολές υπουργών και του ίδιου του πρωθυπουργού.

Επαγγελματίες της πολιτικής αλλά και των μετρήσεων το λένε συχνά σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες: το πολιτικό σύστημα δεν είναι εκείνο που ήταν πριν από τα πρώτα συλλαλητήρια της 26ης Ιανουαρίου. Δεν είναι επειδή το σιδηροδρομικό δυστύχημα, όσα έγιναν το μοιραίο βράδυ κι όσα δεν έγιναν στα δύο χρόνια που έχουν μεσολαβήσει, έχουν επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο η κοινή γνώμη το αντιμετωπίζει.

Η δημοσκοπική εκτόξευση αντισυστημικών κομμάτων, καθώς και η κακή εικόνα κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης στα γκάλοπ μαρτυρούν μια κοινωνία που ξέρει ότι δεν έχει εναλλακτικές διακυβέρνησης αλλά παρ’ όλα αυτά δεν κρύβει τη διάθεσή της για κάποιου είδους αλλαγή. Μέσα σε αυτό το κλίμα, κάποιοι ρίχνουν στο τραπέζι του δημόσιου διαλόγου την ιδέα της καθόδου της Μαρίας Καρυστιανού στην πολιτική.

Οι δηλώσεις των πολιτικών
Δεν είναι η πρώτη φορά. Ωστόσο, τις προηγούμενες δεν έβγαιναν ο ένας μετά τον άλλο πολιτικοί για να ταχθούν υπέρ ή κατά μιας τέτοιας προοπτικής. Ολα άρχισαν όταν ανασύρθηκε η δήλωση που είχε κάνει ο Νίκος Κοτζιάς τον Ιούνιο του 2024 «εγώ τη Μαρία των Τεμπών την ψήφιζα για πρωθυπουργό της χώρας». Στη συνέχεια πόσταρε η Ελενα Ακρίτα για να ενημερώσει το φιλοθέαμον κοινό πως προσυπογράφει επειδή «τέτοια άτομα χρειαζόμαστε για να πάει ο τόπος μπροστά». Στην κουβέντα πήρε μέρος και ο Νίκος Πλακιάς, εκφράζοντας από τα ερτζιανά την αντίθεσή του για τη χρονική στιγμή που τέθηκε το θέμα. Διερωτώμενος «ποιος είναι αυτός ο στόχος να λένε ότι οι οικογένειες θα πολιτικοποιηθούν;» άφησε να εννοηθεί ότι ενδέχεται κάποιοι να επιχειρούν να «σπιλώσουν συνειδήσεις».

Παρότι συριζαίοι θέλησαν να κρατήσουν αποστάσεις από τη βουλευτή Επικρατείας, πολλοί στη σοσιαλμιντιακή δημόσια σφαίρα εξαπέλυσαν κατηγορίες για απόπειρα υπονόμευσης της ηθικής ακεραιότητας της Καρυστιανού, ενώ άλλοι διέκριναν μια επιπλέον προσπάθεια αντιπολιτευτικής εκμετάλλευσης των Τεμπών.

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, πάλι, δεν συμφωνεί με την πρόταση. Αν και σημείωσε ότι εκείνη μπορεί «να ενοποιήσει κάποια αιτήματα με λαϊκό τρόπο», και χωρίς να αμφισβητήσει τη χαρισματική της προσωπικότητα, υποστήριξε πως «μια εναλλακτική κυβέρνηση, ωστόσο, πρέπει να πείσει ότι ξέρει να αντιμετωπίσει τους στάσιμους μισθούς ή τα νέα ζευγάρια που δεν μπορούν να βρουν ένα σπίτι ή τα παιδιά μας που θα έχουν χειρότερες συντάξεις από εμάς, χειρότερες εργασιακές σχέσεις και χειρότερους μισθούς». Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, όταν κλήθηκε να σχολιάσει τις φήμες πως θα πολιτευθεί με την Πλεύση Ελευθερίας, απάντησε ότι ο αγώνας των γονέων «είναι ιερός, δεν είναι κομματικός, είναι αγώνας για δικαιοσύνη».

Τι είπε στο Πάντειο
Η ίδια η Καρυστιανού, πάντως, μιλώντας σε εκδήλωση στο Πάντειο, είπε πως «ήρθε η στιγμή να ζητήσουμε να αλλάξουν τα πάντα στη χώρα μας». Δήλωσε ότι – sic – θα διεκδικήσει για το ζωντανό παιδί της ό,τι δεν διεκδίκησε για το χαμένο: μια δίκαιη και άξια χώρα. Και ενώ τη διέκοπτε συχνά ένα παρατεταμένο χειροκρότημα, διαπίστωσε ότι «ήμασταν πάντα άτυχοι με τους πολιτικούς μας. Πάντα έμοιαζε το πολιτικό σύστημα να στέκεται απέναντι στους πολίτες και πολλές φορές και απέναντι στα συμφέροντα της χώρας. Δεν πρόκειται για πολιτικό σύστημα, πρόκειται για υπόλογο καθεστώς. Οι πολιτικοί μας προφασιζόμενοι τη δημοκρατία και άρα έχοντας τη δική μας εξουσιοδότηση, έχουν μετατρέψει το πολίτευμα σε κάτι μόνιμα αυταρχικό και φασιστικό».

Η απάντηση στην απορία που έχουν αρκετοί για το αν επιθυμεί να εμπλακεί στην πολιτική ή όχι ίσως βρίσκεται στα προχθεσινά της λόγια, για τα οποία ο καθένας νομιμοποιείται (εφόσον ακούστηκαν δημόσια) να καταλήξει σε μια δική του ερμηνεία των προθέσεών της.

«Θέλω να έρθετε για πολύ λίγο στη θέση μας. Να χάσετε το πιο αγαπημένο σας πρόσωπο από ιατρικό λάθος, από αδιαφορία και ο εν λόγω γιατρός αντί να παραπέμπεται στη Δικαιοσύνη να παραπέμπεται στον Ιατρικό Σύλλογο. Πώς θα σας φαινόταν αυτό; Δίκαιο; Φυσιολογικό;», είπε αρχικά και όρθια στη μνήμη των θυμάτων των Τεμπών η Μαρίας Καρυστιανού και συνέχισε: «Φέρνω αυτό το παράδειγμα για να σας πως ότι δεν είμαστε εντάξει όλο αυτό. Δεν είσαστε δικαστές. Δεν ξέρετε τη δικογραφία. Πώς ξέρω ότι θα αναδειχθεί πλήρως και σε βάθος ένα θέμα στο οποίο οι εμπλεκόμενοι ξεκινούν από την κορυφή του πολιτικού συστήματος.

Με βάση την προϊστορία των Επιτροπών, η αποτελεσματικότητα είναι αμφίβολη.

Γι’ αυτό και ζητήσαμε ανεπιτυχώς άρση ασυλίας καθώς υπήρχαν στοιχεία που ενοχοποιήσουν υπουργούς. Αυτό το θέμα δεν έχει συζητηθεί στη Βουλή. Μήπως γιατί θα αποκαλύπτονταν ότι ο κ. Καραμανλής είχε υποπέσει σε κακουργηματικές πράξεις και παραλείψεις, πλέον της αδιαφορίας του για την ασφάλεια των τρένων, όπως το να φροντίσει για τη σύσταση της επιτροπής διερεύνησης αεροπορικών και σιδηροδρομικών ατυχημάτων ως όφειλε και να θεσπίσει τους εθνικούς κανόνες ασφάλειας που έχουν όλα τα κράτη από το 2016. Δεν είχαμε ούτε ένα σύστημα λειτουργίας».

Στη συνέχεια είπε η μητέρα της 20χρονης Μάρθης Ψαροπούλου:

«Αυτός ο υπουργός δηλώνει με θράσος αθώος λόγω της ασυλίας του. Κι αντί να παραιτηθεί ευθύς και να αφεθεί στη Δικαιοσύνη, πράττοντας το αυτονόητο για τη μνήμην των θυμάτων και για μας, παραμένει κρυμμένος, ελπίζοντας πως η Βουλή θα τον σώσει. Μα θέλει αρετή η πολιτική και ήθος η ανάληψη ευθυνών.

Η άρση της ασυλίας, διάβασα, θεσπίστηκε για να ευνοήσει την εύρυθμη λειτουργία των υπουργείων και να τα προστατέψει από κακόβουλες μηνύσεις. Όμως γίνεται κάκιστη χρήση αυτής της διάταξης, η οποία πλέον λειτουργεί ως μια τεράστια ομπρέλα πολιτικών από διώξεις και ευθύνες. Εκτός αν θεωρείται η μήνυση των συγγενών και της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας κακόβουλη. Που αναφέρει στο Σύνταγμα ότι οι βουλευτές έχουν το δικαίωμα να υποκαταστήσουν τη δικαστική εξουσία και να καθορίζουν που ξεκινά και τελειώνει η πολιτική ευθύνη; Ή μήπως υπάρχει ακαταδίωκτο όποιου κερδίζει τις εκλογές με μια ισχνή πλειοψηφία του 21% κ. Γεωργιάδη; Δεν ενδιαφέρει την Επιτροπή η έρευνα των Ευρωπαίων;

Δεν είναι ντροπή για ένα τέτοιο έγκλημα η δικογραφία να βρίσκεται στο γραφεί του Προέδρου της Βουλής και όχι στο υλικό των βουλευτών για να μελετηθεί; Πώς θα καθορίσετε ευθύνες στον κ. Καραμανλή αν δεν το γνωρίζετε;

Δεν υπήρχε ούτε ένα σύστημα ασφάλειας. Αν δεν περάσει το όχημά μας από το ΚΤΕΟ δεν μπορούμε να το κινήσουμε. Οι εμπειρογνώμονες μιλούσαν για καθημερινές βλάβες στις κακοσυντηρημένες ράγες. Πολλές φορές η άνοδος γινόταν κάθοδος. Αν τα γνωρίζαμε δεν θα ταξιδεύαμε ποτέ με το τρένο. Στο ελληνικό δημόσιο αν μια εταιρεία δεν ολοκληρώσει το έργο παίρνει πέναλτι, αλλά εδώ πήρε μπόνους, αλλιώς πώς εξηγείται η πενταπλάσια αύξηση του κόστους; Για την ευρωπαϊκή εισαγγελία εξηγείται. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, υπάλληλοι βρέθηκαν με αδικαιολόγητη μεγάλη περιουσία. Στους πολιτικούς, λόγω της μη άρσης, δεν γινόταν. Για 57 θανάτους κυνηγάμε φαντάσματα.

Κανείς δεν φέρει ευθύνη. Έχει κανείς ευθύνη σε αυτή τη χώρα που ζούμε από τύχη. Το 2019 κάηκε το σύστημα τηλεδιοίκησης. Αν είχε αντικατασταθεί θα είχαν σωθεί οι άνθρωποι. Θεωρείται μια φυσιολογική διαδικασία. Στο έγκλημα των Τεμπών υπήρξε μια προσπάθεια υποβάθμισης των ευθυνών. Αρχικά ο πρωθυπουργός μίλησε για ανθρώπινο λάθος, ενώ υπήρχαν υπομνήματα για τα προβλήματα και τον κίνδυνο ατυχήματος. Οι μηχανοδηγοί ήταν βέβαιοι για ατύχημα, απλά δεν ήξεραν τον χρόνο. Δεν καλέσατε τον κ. Γενηδούνια. Θα μπορούσε να δώσει ακριβείς πληροφορίες. Δεν κρίθηκε σημαντικός».

Καταλήγοντας τόνισε:

«Δεν θα βάζαμε τα παιδιά μας στο τρένο αν ξέραμε το χάλι που επικρατούσε. Όλοι ήξεραν αλλά ρισκάρατε με τα δικά μας παιδιά κ. Τσιαπαρίκου. Εσάς εμπιστευόμασταν. Και την Hellenic Train που μας έδειχνε την τηλεδιοίκηση της Ιταλίας. Τους πιστέψαμε. Και τον υπουργό πιστέψαμε. Είμαι μόνη μου, αλλά δεν είμαι. Φανταστείτε 57 ανθρώπους δίπλα μου και τις οικογένειές τους. 180 τραυματίες και τις οικογένειες του. Φανταστείτε κάθε άνθρωπο που ανέβηκαν πάνω στο τρένο όλα αυτά τα χρόνια. Κάποιοι πολλές φορές. Ήταν τυχεροί. Εκτέθηκαν σε κίνδυνο απώλειας της ζωής τους γιατί κάποιοι δεν έκαναν τη δουλειά τους. Σε αυτό το έγκλημα η απόδοση δικαιοσύνης είναι μονόδρομος. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Εύχομαι μέσα από τη Δικαιοσύνη».