Σπίτια – κληρονομιές! Ο θάνατος σου, το σπίτι της οικιακής βοηθού!…

Σπίτια – κληρονομιές! Ο θάνατος σου, το σπίτι της οικιακής βοηθού!… Αν ο μισθός της εξαρτιόταν από το πόσο θα ζήσει η ηλικιωμένη, δεν θα ήταν όλα ξεκάθαρα; Κι όμως συμβαίνει το απόλυτα αντιφατικό: Μπορεί να είναι υγιής μια σχέση που συνδέει άμεσα τον θανάτο με την απόχτηση ενός σπιτιού; Κι όμως εκαντοντάδες, χρόνια, δεκαετίες, το παράλογο αντιμετωπίζεται σαν λογικό.

Το συγκεκριμένο κείμενο δεν έχει καμία απολύτως σχέση με συγκεκριμένα πρόσωπα γνωστά και διάσημα ή με προηγούμενη ανάρτηση μας. Έχει να κάνει μόνο με τις σκέψεις που κάνουμε σχετικά μ΄ένα τόσο μέσα στην ζωή κομμάτι.

Που στηρίζεται λοιπό ο τρόπος που αποδέχεται η κοινωνία τις…διαθήκες; Στηρίζεται στην…καλή διάθεση. Στην ηθική στάση των ανθρώπων. Στο να χει ο άλλος το μέλι και να μην το γλύφει.

Στηρίζεται όλο αυτό το οικοδόμημα στην…πίστη, πως απλοί άνθρωποι, βγαίνουν βόλτα και ψάχνουν ανήμπορούς – αλλά με περιουσία πάντα – να τους βοηθήσουν στα στερνά τους. Να έχουν μια…ήσυχη ζωή.

Αλήθεια; Μπορεί να πιάνεται τόσο κορόιδο μια ολόκληρη κοινωνία; Μια κοινωνία που δεν μπορεί να σκεφτεί πως οι κυνηγοί περιουσιών, σπιτιών, ντύνονται τις μητέρες Τερέζες και αλλιεύουν ανήμπορους και χωρίς κληρονόμους ανθρώπους.

Οι ανήμποροί έχουν ανάγκη να πιστέψουν πως ο Θεός τους έστειλε έναν άγγελο να τους φροντίζει με το αζημίωτο βεβαίως. Δεν τους περνά από το μυαλό πως ο…άγγελος είχε πληροφόρηση από την…μαφία και τους στοχοποίησε για να του γράψουν νόμιμα και ωραία την περιουσία τους ή έστω το σπιτάκι τους.

Δηλαδή αυτό δεν είναι και το κίνητρο να πάει στον άλλο κόσμο νωρίτερα;

Πως μια ολόκληρη κοινωνία αποδέχεται όσους δηλώνουν αγνές προθέσεις και δεν εξετάζει τα κίνητρα τους;

Μια ολόκληρη κοινωνία συναλλάσεται με αυτόν τον τρόπο. Τον αποδέχεται και τον συντηρεί. Και “ξυπνά” μόνο όταν υπάρξουν καταγγελίες…με΄σα από τον τάφο του εκλιπόντα.