Hit enter after type your search item
freegossip.gr

News, Lifestyle

Βασίλειος Πουλάκος βιογραφικό σήμερα! Η ηλικία, η προσωπική ζωή, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά Βασίλειος Πουλάκος Τα παιχνίδια πάντα τον γοήτευαν! Ξεκίνησε ως αθλητικός συντάκτης, όμως στη συνέχεια τον κέρδισαν άλλοι αγώνες, εκείνοι του θεάτρου.

Για τον Βασίλη Πουλάκο υποκριτική σημαίνει κατ’ αρχάς αναμέτρηση με τον ίδιο σου εαυτό. Μια συνεχής πρόκληση, η οποία σε παρακινεί ν’ αφήσεις μια καριέρα σε μια πολυεθνική και να ρισκάρεις το να μην έχεις δουλειά για αρκετούς μήνες μέσα στον χρόνο.

Εκεί, όμως, μιλάει η ψυχή. Και αν τον Βασίλη τον γνωρίσαμε αρχικά μέσα από τις σελίδες του πολυαγαπημένου μπασκετικού περιοδικού «Τρίποντο» τώρα πια τον βλέπουμε να παίζει στο θέατρο και όχι να γράφει για πόντους και καλάθια.

Αυτήν την περίοδο συμμετέχει στην περιοδεία του «Αγαμέμνονα» ανά την Ελλάδα δίπλα σε σπουδαίους ηθοποιούς, όπως ο Μηνάς Χατζησάββας και η Καριοφυλλιά Καραμπέτη.

Και επειδή ο αθλητισμός δε θα σταματήσει ποτέ να του αρέσει, φροντίζει να «ξεχαρμανιάζει» με την αγαπημένη του Νότιγχαμ Φόρεστ και την επίσημη λέσχη υποστηρικτών αναγνωρισμένη από τον ίδιον τον αγγλικό σύλλογο και στην οποία είναι φυσικά ιδρυτικό μέλος.

* Δεν πρόκειται να πω τα κλασικά “εγώ γεννήθηκα για να γίνω ηθοποιός” ή “από μικρό παιδί ήξερα ότι αυτό το δρόμο ήθελα ν’ ακολουθήσω”. Καμιά σχέση, αν και από πολύ μικρός έβλεπα θέατρο και το αγαπούσα. Η υποκριτική τέχνη απλώς ήρθε και έδωσε διέξοδο σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής μου, στα 30 μου, όταν ήδη εργαζόμουν ως στέλεχος σε πολυεθνική εταιρεία και έπρεπε να επιλέξω ανάμεσα σε μια “πολλά υποσχόμενη καριέρα” και σε “κάτι” που θα μιλούσε πραγματικά στην ψυχή μου. Ε, αυτό το “κάτι” έλαχε να είναι το θέατρο, πρώτα με τη συμμετοχή μου στην ερασιτεχνική ομάδα του Πνευματικού Κέντρου της Νέας Πεντέλης και μετά με την απόφασή μου να παραιτηθώ από τη δουλειά μου και να γραφτώ στη δραματική σχολή του Κώστα Καζάκου, που ξεκινούσε τότε, κι ας ήμουν, εννοείται, ο μεγαλύτερος στο έτος μου!

Βασίλειος Πουλάκος βιογραφικό σήμερα! Η ηλικία, η προσωπική ζωή, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά
Βασίλειος Πουλάκος βιογραφικό σήμερα! Η ηλικία, η προσωπική ζωή, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

* Υποκριτική σημαίνει αγώνας. Περισσότερο ενάντια στον εαυτό σου. Συνεχής πρόκληση. Συνεχής αναμέτρηση. Όλοι παίζουμε ρόλους στη ζωή μας ανάλογα ποιον έχουμε απέναντί μας, και παρ’ όλο που είμαστε κατά βάθος ο εαυτός μας καμιά φορά δυσκολευόμαστε να προσαρμοστούμε. Ε, φανταστείτε τώρα να υποδύεσαι έναν εντελώς διαφορετικό από σένα άνθρωπο, που στο κάτω – κάτω δεν υπήρξε ποτέ παρά μόνο στη φαντασία ενός συγγραφέα και περιμένει να λάβει υπόσταση μόνο μέσα από σένα. Κι όχι μόνο μια φορά αλλά συνεχώς, όσο διαρκούν οι παραστάσεις. Έχει κάτι μαγικό αυτή η διαδικασία, όλη η γοητεία του θεάτρου για μένα βρίσκεται εκεί.

* Καταρχάς πρέπει να ευχαριστήσω το All4fun που με θεωρεί ακόμα νέο ηθοποιό, ενώ σύντομα κλείνουν 17 χρόνια από την πρώτη μου επαγγελματική παράσταση! Πέρα από την πλάκα, δε νομίζω πως τα πράγματα στο χώρο μας ήταν ποτέ εύκολα. Η κρίση απλώς όξυνε μια ήδη δύσκολη κατάσταση σ’ ένα επάγγελμα με μεγάλο ποσοστό ανέργων, έδωσε δε μια φοβερή δικαιολογία στους παραγωγούς για να μειώνουν συνεχώς τις απολαβές μας, να μην πληρώνουν πρόβες και άλλες τέτοιες ομορφιές. Κυκλοφορεί τελευταία η άποψη πως για να βγεις στη δουλειά πρέπει απαραίτητα να έχεις εξασφαλισμένους πόρους από αλλού για να ζήσεις. Δε θέλω να τη συμμεριστώ αν και βλέπω τη λογική της. Πάντως γερό στομάχι χρειαζόταν και χρειάζεται.

Βασίλειος Πουλάκος βιογραφικό σήμερα! Η ηλικία, η προσωπική ζωή, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά
Βασίλειος Πουλάκος βιογραφικό σήμερα! Η ηλικία, η προσωπική ζωή, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

* Οτιδήποτε δημιουργικό μπορεί να δώσει απαντήσεις. Όχι μόνο η τέχνη, αλλά και η λήψη κάθε είδους πρωτοβουλιών που μπορούν να δημιουργήσουν ελπίδα. Ο ρόλος της τέχνης σε μια τέτοια κατάσταση θεωρώ πως είναι πολύ συγκεκριμένος: Να ασχοληθεί όχι τόσο με το οικονομικό, αλλά με το ηθικό κομμάτι της κρίσης, που αποδείχθηκε αναπάντεχα και απογοητευτικά σημαντικό. Να φωτίζει συνεχώς το γεγονός ότι ο αγώνας για την επιβίωση δεν συνεπάγεται και απώλεια της αξιοπρέπειας, της αλληλεγγύης, ή κάποιων πανανθρώπινων αξιών. Η τέχνη, σε όλες της τις μορφές, οφείλει να λέει “όχι” στην ηθική εξαθλίωση. Μέχρι στιγμής τα πράγματα δείχνουν πολύ ενθαρρυντικά. Έστω και υπό αυτές τις συνθήκες, είναι παρήγορο να βλέπεις τόσο να ξεπετάγονται νέα σχήματα και ομάδες που δουλεύουν με πολύ μεράκι σε πείσμα των πάντων, όσο και αρκετούς συμπολίτες μας να ανακαλύπτουν ότι υπάρχει και κάτι “εναλλακτικό” στην υποκουλτούρα που τους τάιζε στα χρόνια της εικονικής ευμάρειας…

* Ο “Αγαμέμνων” ήταν μια γενναία πρωτοβουλία του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, με το οποίο είχα τη χαρά να συνεργαστώ πολλές φορές από το 2008 κι έπειτα, να ορθώσει το ανάστημά του και να καταπιαστεί με μια δύσκολη τόσο καλλιτεχνικά όσο και οικονομικά παραγωγή. Είναι μια ένδειξη ότι τα περιφερειακά θέατρα, παρά τις περικοπές στις παροχές στον μόνιμα αδικημένο σ’ αυτές τις περιπτώσεις πολιτισμό, θέλουν να ζήσουν και να προσφέρουν. Με μεγάλη χαρά δέχτηκα την πρόταση να συμμετάσχω και συνεργάστηκα για πρώτη φορά με τη Νικαίτη Κοντούρη, μια από τις σημαντικότερες σκηνοθέτιδες της γενιάς της. Από κάθε συνεργασία και κάθε παράσταση μαθαίνεις, και προσωπικά πιστεύω πως ο “Αγαμέμνων” με βοήθησε να κάνω βήματα μπροστά.

* Ο ρόλος του χορού στην αρχαία τραγωδία είναι γνωστός. Είναι η φωνή της λαϊκής σοφίας την ώρα που οι ήρωες, οι άρχοντες, οι ημίθεοι παλεύουν με τη μοίρα που έτσι κι αλλιώς είναι αδύνατο ν’ αλλάξουν. Αυτό το είδος συλλογικής σοφίας δεν είναι και πολύ οικείο στον σύγχρονο άνθρωπο, αφού η περιχαράκωση τού “εγώ” (άντε, του “εγώ και οι δικοί μου”) τείνει να γίνει ο κανόνας. Ο χορός λέει αλήθειες, ακόμα και μπροστά στους ισχυρούς, δεν χαϊδεύει αφτιά, δεν κάνει εκπτώσεις στην ηθική του ακόμα κι όταν απειλείται. Το σημαντικό όχι μόνο στον “Αγαμέμνονα” αλλά και σε κάθε αρχαία τραγωδία είναι ότι δεν “στέλνει μηνύματα”, κατά την έκφραση της μόδας, αλλά θέτει ερωτήματα. Γι’ αυτό άλλωστε και επιβιώνει μετά από δυόμισι χιλιάδες χρόνια και παρακολουθείται πάντα με ενδιαφέρον. Η τραγωδία δεν παίρνει θέση – άλλωστε είναι πολύ δύσκολο ανάμεσα στους ήρωες της να βρεις κάποιον που να μη μπορείς να του δώσεις δίκιο για τις πράξεις του. Ο Αγαμέμνων θυσιάζει την Ιφιγένεια -ασύλληπτο- και πονάει ως πατέρας, αλλά και δίνει το παράδειγμα ως αρχηγός του στρατού. Η Κλυταιμνήστρα σκοτώνει τον άντρα της -ανήκουστο-, αλλά και εκδικείται για το χαμό του παιδιού της. Ο Ορέστης σκοτώνει τη μητέρα του -αυτό κι αν δεν το χωράει ο νους-, αλλά εκδικείται για τον πατέρα του. Η Αντιγόνη δικαίως θάβει τον σκοτωμένο αδελφό της, ο οποίος όμως κατά τον Κρέοντα πρέπει να τιμωρηθεί γιατί βάδισε εναντίον της πατρίδας του. Και τόσα άλλα παραδείγματα…

* Τι μπορώ να πω εγώ για δύο ανθρώπους, όπως ο Μηνάς Χατζησάββας και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη που έχουν κερδίσει την καθολική αναγνώριση με τα όσα έχουν πετύχει σ’ αυτή την τόσο δύσκολη και απαιτητική δουλειά; Μόνο ότι είναι ευλογία να δουλεύεις στον ίδιο χώρο με ηθοποιούς που μπορούν να σε εμπνέουν τόσο πολύ με το παράδειγμά τους. Με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη είναι η δεύτερη συνεργασία μας μετά τον “Οιδίποδα Τύραννο” το 2010, με τον Μηνά Χατζησάββα η πρώτη, και ελπίζω να υπάρξουν πολλές ακόμα και με τους δύο.

* Από κάθε συνεργασία κάτι αποκομίζεις πάντα, και ακόμα και τα αρνητικά έχουν μεγάλη χρησιμότητα! Προσωπικά είχα την τύχη αυτά τα τελευταία να είναι ελάχιστα, και να δουλέψω με ηθοποιούς και σκηνοθέτες που με βοήθησαν πολύ στην καλλιτεχνική μου πορεία. Από τους δασκάλους μου στη σχολή ως και την τελευταία μου συνεργασία. Γνώρισα την αρχαία κωμωδία, την αρχαία τραγωδία, τον Σαίξπηρ, το παιδικό θέατρο, το μιούζικαλ, από ανθρώπους που έχουν αφιερώσει ολόκληρη ζωή σ’ αυτά τα είδη θεάτρου. Ναι, πραγματικά αισθάνομαι τυχερός. Κάθε παράσταση που σε πάει πιο μπροστά είναι σταθμός. Και για μένα υπήρξαν αρκετοί τέτοιοι, και φυσικά προσδοκώ να υπάρξουν και στο μέλλον. Επίσης, μετά από μια 15ετία στη λογοτεχνική μετάφραση, κάνω πλέον τα πρώτα μου βήματα και στη θεατρική και ελπίζω να ριζώσω σ’ έναν εξίσου δύσκολο χώρο…

* Η δημοσιογραφία, και δη η αθλητική, προέκυψε από τη μεγάλη μου αγάπη για τον αθλητισμό από τα παιδικά μου χρόνια. Από το 1985 ως το 2002 έγραφα συνεχώς σε εβδομαδιαία έντυπα. Δε νιώθω ότι έχω χάσει εντελώς την επαφή μου με το χώρο, και χαίρομαι που κάπου – κάπου μού δίνεται η ευκαιρία να “ξανατρυπώσω” για λίγο και να θυμηθώ τα παλιά. Από αυτή την άποψη, οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 ήταν μια μοναδική εμπειρία…

* Οσον αφορά στη Νότιγχαμ Φόρεστ μιλάμε για μια παιδική αγάπη, που όπως όλες οι παιδικές αγάπες μπορεί να είναι και παντοτινή! Ήμουν 12 ετών, λάτρευα τον Ρομπέν των Δασών (είχα γράψει και σενάριο για ταινία, μη γελάτε!) και έμαθα πως μια ομάδα από την πόλη του, που μάλιστα φορούσε και ερυθρόλευκα (γιατί να κρύψωμεν άλλωστε και τις εν Ελλάδι προτιμήσεις μας;) είχε μόλις ανεβεί από τη Β’ κατηγορία και πήγαινε για πρωταθλήτρια Αγγλίας. Ε, δεν ήθελε και πολύ. Γύρω σ’ αυτή την ηλικία διαλέγαμε τότε την αγγλική ομάδα μας (μόνο από τη συγκεκριμένη χώρα είχαμε τακτικές ποδοσφαιρικές παραστάσεις τότε), κι εγώ επέλεξα τη Φόρεστ σε πείσμα των περισσότερων φίλων μου που ήταν Λίβερπουλ! Σχετικά το κλαμπ, δε φανταζόμουν ποτέ ότι μια τρελή ιδέα που ξεκινήσαμε για πλάκα μ’ ένα φίλο το 2002 θα εξελισσόταν σε επίσημη λέσχη υποστηρικτών αναγνωρισμένη από τον αγγλικό σύλλογο! Επίσης η διαχείριση της ιστοσελίδας του κλαμπ είναι μια από τις ευκαιρίες που κλείνω πού και πού ξανά το μάτι στη δημοσιογραφία…

* Στο χώρο του θεάτρου κυκλοφορεί η αντίληψη πως ο αθλητισμός είναι περίπου κάτι άχρηστο, που δεν αξίζει τον κόπο ν’ ασχολείσαι μαζί του. Εγώ απλώς θα παραπέμψω στους αρχαίους Έλληνες, που πάντα συνδύαζαν τους θεατρικούς με αθλητικούς αγώνες. Και για όσους αντιπαρατάξουν το επιχείρημα του επαγγελματισμού, του ντόπινγκ κλπ., έχω να πω πως υπάρχουν και άνθρωποι που αγαπούν τον αθλητισμό για τις συγκινήσεις και την άμιλλα που προσφέρει, και όχι για τα πρωταθλήματα, τα κύπελλα και τα μετάλλια. Ο αθλητισμός σε σωστή βάση είναι μια μορφή πολιτισμού και φυσικά τέχνης. Αν είχα παιδιά, θα ήθελα εξίσου να ασχολούνται με την τέχνη και με τον αθλητισμό…

* Η Αθήνα είναι η πόλη όπου μεγάλωσα. Τι άλλο να πει κανείς; Με όλα τα στραβά της, την αυθαιρεσία και την προχειρότητα στη δόμησή της, την ελάχιστη αγάπη που δείχνει προς όλους εμάς που συνωστιζόμαστε μέσα της, είναι η πόλη μας και πάντα ελπίζουμε ν’ αλλάξει προς το καλύτερο. Υπάρχει βέβαια και η Αθήνα που προσφέρει τόσες όμορφες γωνιές και τόσες εναλλακτικές λύσεις για ψυχαγωγία οποιασδήποτε μορφής, και φυσικά το ιστορικό κέντρο Πλάκα – Ακρόπολη – Θησείο που δε χορταίνω ποτέ να το περπατάω… Όσο για την Κοζάνη, μετά από πέντε χρόνια συνεργασιών και πολλές γνωριμίες και φιλίες νιώθω πια σαν στο σπίτι μου. Αγαπώ την πόλη και τους ανθρώπους της, κι εκείνοι μού δείχνουν σε κάθε ευκαιρία ότι τα αισθήματα είναι αμοιβαία.

Εύη Μητσοπούλου βιογραφικό σήμερα! Η ηλικία, η προσωπική ζωή, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

Ανδρέας Κωνσταντινίδης βιογραφικό σήμερα! Η ηλικία, η προσωπική ζωή, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

Φιλίππα Κουτούπα βιογραφικό σήμερα! Η ηλικία, η προσωπική ζωή, το ύψος, η καταγωγή, οι σπουδές, και τα κιλά

This div height required for enabling the sticky sidebar
Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views : Ad Clicks : Ad Views :